Η προσαρμογή στη φθινοπωρινή ρουτίνα

Το τέλος των καλοκαιρινών διακοπών σημαίνει για πολλούς τη λήξη μιας αίσθησης ελευθερίας, την απόδοση μίας νέας σημασίας και βαρύτητας στην έννοια του χρόνου, ενδεχόμενα συναισθήματα εκνευρισμού, άγχους, θλίψης, ταραγμένου ύπνου, αισθήματος κόπωσης, καθώς και ευμεταβλητότητα της ψυχολογικής μας διάθεσης.

Μία στιγμή περισυλλογής και ομφαλοσκοπισμού κρίνεται εδώ απαραίτητη. Ορισμένοι είμαστε πιο φιλικοί στην έννοια της αλλαγής, ενώ άλλοι τρομάζουμε στην ιδέα ότι μια οικεία για εμάς πραγματικότητα κινδυνεύει να μεταμορφωθεί στο άγνωστο, το μη οικείο, το μη ασφαλές.
 
Η προσαρμογή λοιπόν στη φθινοπωρινή πραγματικότητα δεν αποτελεί πάντα μια δεδομένη και ανώδυνη αλήθεια: οι στόχοι μας δεν είναι πάντα ρεαλιστικοί, η προσδοκία ότι όλα θα αλλάξουν προς το καλύτερο συχνά γκρεμίζεται μέσα από μια σκληρή πραγματικότητα, ενώ η έννοια της αλλαγής φαντάζει και σα μια συμβολική απώλεια.

Ας προσπαθήσουμε να μεταμορφώσουμε την «επίπονη» αυτή επιστροφή σε μια εποικοδομητική και δημιουργική εμπειρία, καθοδηγούμενη από ρεαλιστικούς στόχους, με ορισμένες τεχνικές όπως είναι:

Η ΑΠΟΔΟΧΗ: Η άρνηση αποδοχής μιας συχνά δυσάρεστης οικογενειακής ή επαγγελματικής πραγματικότητας, αποτελεί έναν μηχανισμό άμυνας που συχνά υιοθετούμε στις καλοκαιρινές διακοπές. Βραχυπρόθεσμα αυτό μας αποφορτίζει, αλλά μακροπρόθεσμα, η άρνηση αυτή μάς εμποδίζει από την αποτελεσματική προσαρμογή μας στην αληθινή καθημερινότητα, παρατείνοντας τη διαδικασία επίλυσης των υπαρχουσών συγκρούσεων και δυσκολιών.

Η ΙΕΡΑΡΧΗΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ: Οικονομικές δυσκολίες, απογοήτευση από τον επαγγελματικό μας ρόλο, ενδοοικογενειακή ένταση, προβλήματα επικοινωνίας, έλλειψη ικανότητας να απολαύσουμε αυτά που έχουμε, συναισθηματική απόσταση από τους αγαπημένους μας ανθρώπους; Η πεποίθηση ότι οι δυσκολίες μας είναι περιπλεγμένες σε ένα κουβάρι και ότι εμείς αδυνατούμε να το ξετυλίξουμε, είναι ψευδής και αποπροσανατολιστική. Η ιεράρχηση, όμως, κατά σειρά σπουδαιότητας των υπαρκτών προβλημάτων θα τα κάνει πιο χειροπιαστά και θα μας δώσει μια αίσθηση ελέγχου απέναντί τους.

ΤΟ ΑΝΟΙΓΜΑ: Η αποφυγή να μιλήσουμε για τα θέματα που μας απασχολούν συχνά μας οδηγεί σε μια αίσθηση εγκλωβισμού και μοναξιάς απέναντι στο εκάστοτε πρόβλημα. Το μοίρασμα των δυσκολιών μας με τους κοντινούς μας ανθρώπους θα συμβάλει στην ελαχιστοποίηση της σημασίας τους, ενώ θα μας δώσει μια άλλη οπτική και ενδεχομένως μια πραγματική λύση.

ΣΥΜΒΟΛΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ: Η δυνατότητα να προσφέρουμε χώρο και χρόνο στον εαυτό μας για να λειτουργήσουμε με τους προσωπικούς μας ρυθμούς, να προσαρμοστούμε στα νέα δεδομένα και τις απαιτήσεις, ακόμη και αν αυτό σημαίνει έντονη αμφιθυμία για όλα τις πρώτες μέρες, θα μας βοηθήσει να βιώσουμε τη μετάβαση αυτή πιο ομαλά, πιο αποτελεσματικά.

Η Μυρσίνη Κωστοπούλου είναι ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια (Ρh.D). Εmail: myrsi@hol.gr