Η ερώτηση της ημέρας

Ποιο είναι το «διαβατήριο» για μία νέα πολιτικό προκειμένου να πείσει τους ψηφοφόρους να την ψηφίσουν; Το πρόγραμμα του κόμματος στο οποίο ανήκει ή η προσωπικότητά της;

Μαίρη Χατζάκη
Υποψήφια του ΠΑΣΟΚ στη Β΄ Αθήνας
«Το πρόγραμμα πάνω από τα πρόσωπα»
Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ του κάθε υποψηφίου, η όλη του υπόσταση, η εμπειρία του στα κοινά και η αμεσότητά του, νομίζω ότι παίζουν καθοριστικό ρόλο στην επαφή του με τους ψηφοφόρους. Βέβαια, αιχμή του δόρατος στην προσπάθειά του να πείσει, αποτελεί το πρόγραμμα του κόμματος που εκπροσωπεί. Ένα πρόγραμμα που δίνει λύσεις στα μεγάλα ζητήματα που ταλανίζουν τη χώρα, με συγκεκριμένες και ξεκάθαρες θέσεις, που αντιμετωπίζει υπεύθυνα και αποτελεσματικά τα αδιέξοδα στα οποία βρίσκεται σήμερα η κοινωνία, η οικονομία και το περιβάλλον, είναι μεγάλο ατού για τον υποψήφιο στην επαφή του με τους ψηφοφόρους. Και το ΠΑΣΟΚ είναι το μόνο κόμμα που μπορεί να βγάλει τη χώρα από την παρακμή και να εγγυηθεί για ένα κράτος ευνομίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης. Ο ελληνικός λαός έχει βιώσει τα τελευταία έξι χρόνια την απαξία, την καθήλωση της οικονομίας, το πελατειακό συγκεντρωτικό κράτος, τη διαφθορά των παραγόντων και γνωρίζει πολύ καλά τους υπευθύνους… Έτσι οι ψηφοφόροι, φθάνοντας στην κάλπη και αφού έχουν εκτιμήσει υποψήφιο και πρόγραμμα, ψηφίζουν.

Νάντια Βαλαβάνη
Υποψήφια με τον ΣΥΡΙΖΑ στη Β΄ Αθήνας
«Μοιράζουν χαμόγελα στους μπαφιασμένους»
ΣΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ του κυρίου δρόμου προτεραιότητα έχει αναμφίβολα η προσωπικότητα. Γι΄ αυτό είδαμε π.χ.

παλιότερα δημοσκοπήσεις να “εκλέγουν” Πρωθυπουργό Σημίτη με κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας ή μέχρι πρόσφατα Πρωθυπουργό Καραμανλή με κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ. Αυτό το “λογικά παράλογο” έχει την ερμηνεία του. Έπειτα από επανειλημμένες διαψεύσεις των προεκλογικών τους προγραμμάτων, ελάχιστοι τα παίρνουν στα σοβαρά.

Στον μπαφιασμένο ψηφοφόρο μπορεί έτσι ένα αστραφτερό χαμόγελο να μετρήσει περισσότερο από μία κρίσιμη δέσμευση. Στα κόμματα της Αριστεράς ίσχυε ανέκαθεν το αντίθετο. Κόμματα, μέλη και ψηφοφόροι αντιμετώπιζαν πολύ σοβαρά τα προγράμματά τους, εξ ου και οι ομηρικές μάχες γι΄ αυτά. Επιπλέον η πολιτική συμπαράταξη των ψηφοφόρων σε πολιτικές κόντρα στο ρεύμα, που δεν απαιτούν “μόνο” μία ψήφο ανά τετραετία (;) αλλά και αγωνιστικές δεσμεύσεις και προσωπικές πρωτοβουλίες στα ενδιάμεσα, εξακολουθούν μέχρι σήμερα να στοιχίζουν σ΄ έναν κόσμο σημαντικές προσωπικές θυσίες. Αυτό βιώνεται ακόμα βιαιότερα στις συνθήκες κρίσης. Φυσικά ένα ενωτικό, ριζοσπαστικό πρόγραμμα το προβάλλουν και το παλεύουν πολλοί διαφορετικοί άνθρωποι, με περισσότερο ή λιγότερο αποτελεσματικό τρόπο και με μεγαλύτερη ή μικρότερη συνέπεια. Ευτυχώς, παρά τα όποια προβλήματα, η πρακτική της Αριστεράς έχει κάνει άλματα από τις εποχές που συνυπήρχαν προσωπολατρία των ηγετών και υποβαθμισμένος ρόλος της βάσης της.