«Μόνο στην όπερα μπορείς να ουρλιάξεις πλέον»

«Είμαι μια επαγγελματίας ψεύτρα. Ο Φρανσουά Τριφό έλεγε ότι κάνουμε ταινία μόνο ό,τι αγαπάμε. Ήθελα να πω περισσότερα πράγματα για μένα παρά να διηγηθώ τη ζωή μου». Η Φανί Αρντάν, η αιώνια «Γυναίκα της διπλανής πόρτας» (κι ας πέρασαν δεκαετίες από τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στην ομώνυμη ταινία του σκηνοθέτη μέντορά της, Τριφό) τοποθετείται.

Και περνάει στην άλλη πλευρά, εκείνη του σκηνοθέτη και σεναριογράφου. Γράφει το σενάριο μιας ταινίας με τίτλο «Στάχτη και αίμα», την οποία σκηνοθέτησε- προβάλλεται στη Γαλλία.

«Διάβασα ένα βιβλίο του Ισμαήλ Κανταρέ, το “Αισχύλος ή ο μεγάλος χαμένος”, όπου γράφει για τον αλβανικό Βορρά. Εκεί όπου τίποτα δεν έχει αλλάξει από την εποχή του Αισχύλου εδώ και 2,5 χιλιάδες χρόνια. Η ιδέα της ταινίας βασίζεται σε αυτή την αδράνεια του χρόνου στη συγκεκριμένη περιοχή. Με τους εξής κώδικες: να σεβαστούμε τα τελετουργικά τους της κηδείας, του γάμου, της συμπεριφοράς των ανδρών προς τις γυναίκες», λέει η Φανί Αρντάν στην εφημερίδα «Liberation».

Το «Στάχτη και αίμα» γυρίστηκε στην Τρανσυλβανία και μιλάει για μια χώρα χωρίς όνομα, κάνει ωστόσο σαφείς αναφορές στην περιοχή των Βαλκανίων. Η δημιουργός του θέλησε να διηγηθεί μια ιστορία πνιγμένη στο αίμα και τα μυστικά. «Στην ταινία δεν γίνεται λόγος για την Αλβανία. Δεν θέλησα να μιλήσω για μια χώρα από την οποία δεν κατάγομαι. Είναι θέμα ηθικής και αποφυγής τής παγίδας του φολκλόρ. Έτσι ήμουν ελεύθερη να ονειρευτώ μια ιστορία και να τη σκηνοθετήσω κάτω από το βάρος ακραίων συναισθημάτων: εκδίκηση, έρωτας, δράματα. Η όπερα είναι το μοντέλο μου.

Είναι το τελευταίο μέρος όπου μπορείς να ουρλιάξεις. Και στη ζωή έτσι είμαι: λυρική. Όσο για την εικόνα, έκανα τα πάντα για να μη μοιάζει στο σήμερα. Θέλησα να ξεπεράσω τον χρόνο.

Η ιστορία αυτή μπορεί να συνέβη το ΄50 ή την περασμένη χρονιά».

Άρχισε να γράφει το σενάριο τις κενές ώρες του απογεύματος, πριν ανέβει στη σκηνή του θεάτρου όπου έπαιζε μαζί με τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ. «Ήθελα να υπάρχει μια μητέρα πέρα από τον καθιερωμένο ρόλο της. Μάλλον μια γυναίκα που χορεύει. Ένας άνθρωπος ελεύθερος που πληρώνει ακριβά το τίμημα της επιλογής του. Που ακολούθησε τον έρωτα της ζωής της παρά τον νόμο της πατρίδας και της οικογένειάς της.

Μια γυναίκα που επιδιορθώνει ένα τζάμι και μετά το σπάει».