Ανασφαλή πάρκινγκ στις εθνικές οδούς

Ο θάνατος των δύο νεαρών οπαδών, που επέστρεφαν από ποδοσφαιρικό αγώνα και συνέβη σε πάρκινγκ της εθνικής οδού, θα πρέπει να μας προβληματίσει ιδιαίτερα. Όχι μόνον επειδή είναι τραγικό να χάνουν τη ζωή τους δύο νέα παιδιά, αλλά και επειδή το δράμα εκτυλίχθηκε σε ένα σημείο, το οποίο θα όφειλε να προσφέρει ασφάλεια σε όσους επέλεγαν να κάνουν εκεί ένα διάλειμμα. Αποδείχθηκε όμως στην πράξη, ότι δεν ισχύει κάτι τέτοιο και ότι είμαστε εκτεθειμένοι ακόμη και όταν εγκαταλείπουμε τις λωρίδες κυκλοφορίας.

Εδώ και καιρό ήθελα να γράψω για τους χώρους στάθμευσης στους ελληνικούς αυτοκινητοδρόμους, δυστυχώς όμως με πρόλαβε η επικαιρότητα. Ακόμη και ένας άσχετος διαπιστώνει ότι έχουν γίνει στο πόδι, χωρίς ιδιαίτερη σκέψη και απλά για να βγει η… υποχρέωση. Έτσι προκαλούνται προβλήματα ασφάλειας, ενώ χάνουν και τη σημασία τους ως σημεία ξεκούρασης του οδηγού, αφού ο υποτυπώδης σχεδιασμός τους μάλλον απωθεί παρά προσκαλεί σε διάλειμμα. Και βέβαια όλοι γνωρίζουμε ότι ο κουρασμένος οδηγός είναι επικίνδυνος οδηγός.

Η δημιουργία μίας απλής εσοχής δίπλα σε λωρίδες, όπου κινούνται με υψηλές ταχύτητες κάθε είδους οχήματα- από μικρά Ι.Χ. ώς βαριά φορτηγά- μόνον αίσθηση ασφάλειας δεν προκαλεί, ιδιαίτερα μάλιστα όταν δεν υπάρχουν και προστατευτικές μπαριέρες, όπως συμβαίνει συχνά. Έτυχε να σταματήσω πριν από καιρό σε ένα τέτοιο πάρκινγκ και μέσα σε λίγα λεπτά μού είχε πάρει τα αυτιά ο θόρυβος και ο αέρας, από τα φορτηγά και τα λεωφορεία, που περνούσαν σφαίρα σε απόσταση λίγων μέτρων. Ένα από αυτά να ξέφευγε για οποιοδήποτε λόγο και το θανατηφόρο δυστύχημα θα ήταν γεγονός, αφού στα πάρκινγκ κυκλοφορούν και πεζοί.

Να μη μιλήσουμε βέβαια για τα συστήματα ασφαλείας αυτών των χώρων τη νύχτα, αφού είναι απλά ανύπαρκτα. Ούτε φωτισμός υπάρχει, ούτε κάποιες κάμερες ελέγχου του σημείου, οπότε ουσιαστικά σε υποχρεώνουν να συνεχίσεις τη νυχτερινή διαδρομή σου, έστω και νυσταγμένος. Ουδείς ενδιαφέρθηκε εξάλλου να διαμορφώσει τα πάρκινγκ με τρόπο, ώστε να γίνουν ελκυστικά τα διαλείμματα σε αυτά. Να μεταφερθούν για παράδειγμα λίγο πιο πέρα για χαμηλότερη ηχορρύπανση, να λειτουργούν καθαρές τουαλέτες με νιπτήρες- γενικότερα το πρόβλημα των σκουπιδιών στους δρόμους μας είναι τεράστιο-, να φτιαχτούν πάγκοι και τραπέζια για μία σύντομη στάση και ένα πρόχειρο πικ-νικ, να κατασκευαστούν σε κομβικά σημεία ακόμη και μικρές παιδικές χαρές για να ξεμουδιάζουν τα πιτσιρίκια. Δεν πρόκειται για ουτοπικά ζητήματα. Όποιος ταξιδεύει με αυτοκίνητο στο εξωτερικό θα έχει διαπιστώσει ότι στους αυτοκινητοδρόμους αρκετών ευρωπαϊκών χωρών υπάρχουν όντως χώροι στάθμευσης με τις προαναφερόμενες προδιαγραφές. Οι άνθρωποι επενδύουν κάποια χρήματα, όμως τα παίρνουν πολλαπλάσια πίσω, καθώς οι ξεκούραστοι οδηγοί προκαλούν και λιγότερα ατυχήματα.

ΥΓ: Απορία. Ο νέος ΚΟΚ έχει θέσει ως ανώτατο όριο ταχύτητας στους ελληνικούς αυτοκινητοδρόμους τα 130 χλμ./ώρα, όμως τέτοιες πινακίδες συναντάς μόνον στα τμήματα που έχουν κατασκευαστεί πρόσφατα. Αντίθετα σε πολλά τμήματα του οδικού δικτύου μας υπάρχουν πινακίδες με το προηγούμενο όριο των 120 χλμ./ώρα. Κανένας όμως δεν γνωρίζει αν έχουν απλά ξεμείνει και δεν αντικαταστάθηκαν για λόγους οικονομίας ή αν πρόκειται για το πραγματικό όριο σε εκείνο το σημείο, οπότε τα 130 χλμ. /ώρα συνιστούν παράβαση.