[ ΡΙΠΕΣ ] Προσδοκίες

Η χθεσινή συζήτηση των πολιτικών αρχηγών στην τηλεόραση έδειξε για μια ακόμα φορά τα όρια αυτής της μορφής τηλεοπτικού διαλόγου.

ΣΤΟ μεγαλύτερο μέρος του εξαντλήθηκε σε παράλληλους μονολόγους συχνά χωρίς καν να έχουν σχέση με το αρχικό ερώτημα.

Η ροπή προς τη συνθηματολογία και η υιοθέτηση μιας ξύλινης γλώσσας ήταν το αναμενόμενο αποτέλεσμα, ιδίως καθώς και οι δυνατότητες των δημοσιογράφων για παρεμβάσεις ήταν εξαιρετικά περιορισμένες.

ΕΣΤΩ κι έτσι όμως οι τηλεοπτικές αναμετρήσεις των αρχηγών έχουν νόημα και βοηθούν τους πολίτες να διαμορφώνουν καλύτερη άποψη και για τις θέσεις των κομμάτων τους αλλά και για τις προσωπικότητες των πολιτικών.

ΕΙΝΑΙ γι΄ αυτό λανθασμένες οι απόψεις που εκφράζονται υπέρ της κατάργησής τους. Η σιωπή δεν είναι ποτέ καλύτερη από τον διάλογο, όσο τυπικός και αν μοιάζει μερικές φορές.

ΕΚΕΙΝΟ που χρειάζεται είναι να ξεφύγουμε από αυτό το αυστηρό περιοριστικό τυπικό που υποτίθεται- ή έτσι πιστεύουν τα κόμματα- ότι προστατεύει τους πολιτικούς από την πιθανότητα να κάνουν λάθος.

ΟΣΟ περισσότερο αφήνονται να μπουν στην ουσία τόσο πιο πολύ κερδίζουν το ενδιαφέρον των πολιτών και μπορούν καλύτερα να υποστηρίξουν τις θέσεις τους.

ΑΥΤΟ φάνηκε και χθες όταν δόθηκε η δυνατότητα στους αρχηγούς να απευθύνουν ερωτήσεις ο ένας στον άλλον. Κατά γενική ομολογία ήταν οι πιο ενδιαφέρουσες στιγμές του ντιμπέιτ.

ΜΕΣΑ από ένα τέτοιο πρίσμα η αποψινή αναμέτρηση του Πρωθυπουργού με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όπου θα επιτραπεί ο μεταξύ τους διάλογος, γεννά προσδοκίες για μια πολύ πιο ουσιαστική συζήτηση.

ΚΑΙ βέβαια προς την ίδια κατεύθυνση θα πρέπει να αλλάξει και η αναμέτρηση των αρχηγών!