Οι «Κασπάροφ» της παραλίας

«Εβδομήντα τρία ολόκληρα χρόνια παίζω σκάκι! Τα τελευταία είκοσι οκτώ προτιμώ τη μεγάλη υπαίθρια σκακιέρα, στην παραλία του Μπάτη, επί της Λεωφόρου Ποσειδώνος, στο Παλαιό Φάληρο. Εκεί μαζευόμαστε κάθε απόγευμα μετά τις 6.00, ηλικιωμένοι και νεώτεροι σκακιστές, αλλά και γυναίκες και παιδιά για να μας δουν. Μπορεί να φύγουμε και στις 2.30 το πρωί, μέχρι να τελειώσει η παρτίδα».

Με τον τρόπο τους, μερικές δεκάδες Παλαιοφαληριώτες ανέδειξαν περισσότερο και την παραλία της περιοχής τους, την παραλία του Μπάτη, παράλληλα στις γραμμές του τραμ. Οργάνωσαν και συντηρούν, σχεδόν τρεις δεκαετίες τώρα, το δικό τους «γήπεδο», τα 64 ασπρόμαυρα τετραγωνάκια της παραθαλάσσιας επιδαπέδιας σκακιέρας τους.

«Οι σημερινοί παλαιοί σκακιστές ήμασταν μέλη του Αθλητικού Συλλόγου ΠΕΡΑ, μέχρι που το σκακιστικό τμήμα του έκλεισε, στις αρχές της δεκαετίας του ΄80. Μαζευτήκαμε τότε και οι 22 σκακιστές του κι αναζητήσαμε έναν άλλον χώρο. Ξέραμε πως στον Πειραιά είχε στηθεί μια ωραία σκακιέρα έξω από το δημαρχείο, στην Πλατεία Κοραή. Ρωτήσαμε, λοιπόν, κι εμείς πόσο θα μας κόστιζε κάτι ανάλογο- τότε, το 1981, ένα σετ κομπλέ από πιόνια στοίχιζε 420.000

δραχμές. Πράγματι, όλοι μας βάλαμε τα λεφτά για να το αγοράσουμε, παρακαλέσαμε και τον τότε δήμαρχο και μας έκανε αυτή, τη δική μας, σκακιέρα, για να περνάμε όμορφα τα βράδια μας», λέει στα «ΝΕΑ» ο 87χρονος Παύλος Κυπιάδης, ο μεγαλύτερος από τους εν ενεργεία φανατικούς σκακιστές του Μπάτη και υπεύθυνος του χώρου. «Εμείς από τότε ήμασταν αγαπημένοι και δεμένοι, μια παρέα μεταξύ μας! Έβρεχε, και ούτε και τότε φεύγαμε, ακόμα παίζαμε έξω, με τις ομπρέλες! Τα πρώτα χρόνια δεν είχαμε ούτε στέγαστρο, ούτε φώτα. Γκαζάκια βάζαμε για να βλέπουμε στις παρτίδες μας», θυμάται ο κ. Παύλος, συνταξιούχος χημικός μηχανικός, ανάπηρος πολέμου.

«Όταν σταδιακά άρχισε να μαζεύεται όλο και περισσότερος κόσμος και είδαμε στην πράξη πόσο αγαπητό είναι τελικά το άθλημά μας, στα μέσα της δεκαετίας του ΄90, ζητήσαμε από τον επόμενο δήμαρχο, τον κ. Χρυσοβερίδη, και μας έφτιαξε και μια δεύτερη σκακιέρα. Και πάλι μαζέψαμε χρήματα και αγοράσαμε πλαστικά, εισαγόμενα πιόνια, έναντι 185.000 δραχμών. Και το κιόσκι που μπήκε αργότερα από πάνω μας, δωρεά από ιδιώτη είναι», εξηγεί κι εκφράζει ένα παράπονο: «Όλα μόνοι μας τα κάνουμε, από το σκούπισμα και το σφουγγάρισμα, μέχρι και τις καμένες λάμπες. Δεν έχουμε από πουθενά οικονομική ενίσχυση ή στήριξη. Ακόμα και τις κλειδαριές για τα ντουλάπια όπου αποθηκεύουμε τα πιόνια μας, εμείς τις αγοράσαμε. Κατά καιρούς μας τις κόβουν διάφοροι, τα παίρνουν και παίζουν αλλού. Παλαιότερα τα βρήκαμε και πεταμένα στον δρόμο, εμείς τα επιδιορθώσαμε».

Ο κ. Παύλος δεν το κρύβει πως με τη βασίλισσα και τον βασιλιά, τους πύργους και τα αλογάκια είναι κάτι παραπάνω από παθιασμένος. «Άμα είσαι σκακιστής, είσαι άρρωστος! Είναι η εξάρτησή μου, ό,τι και το τσιγάρο για τον θεριακλή! Μια παρτίδα σκάκι ακονίζει τη σκέψη μου. Αυτό είναι που μου έκανε καλό στην έως τώρα διαύγεια του μυαλού μου!».

ΕΙΝΑΙ ΕΞΑΡΤΗΣΗ

«Άμα είσαι σκακιστής, είσαι άρρωστος! Είναι η εξάρτησή μου, ό,τι και το τσιγάρο για τον θεριακλή», λέει ο 87χρονος Παύλος Κυπιάδης

Εξάρες και ντόρτια!

ΟΥΤΕ διακόσια μέτρα μακριά από τη σκακιέρα του Μπάτη, και οι ταβλαδόροι της περιοχής έχουν πιάσει στασίδι. Στο δικό τους, ακόμα πιο μικρό, υπαίθριο «καφενείο», ακριβώς πάνω από το κύμα, δοκιμάζουν την τύχη τους. Αναζητούν καθημερινά, αυστηρά δέκα το πρωί με μία το μεσημέρι, τις εξάρες και τα ντόρτια. «Πολλά χρόνια παίζω τάβλι, τουλάχιστον πενήντα. Στον στρατό, στο ΚΨΜ το έμαθα!», λέει χαμογελαστός ο 80χρονος Άγγελος Μηνάς, που από νωρίς το πρωί καθημερινά κάνει το δρομολόγιο ΜοσχάτοΠαλαιό Φάληρο με το ξύλινο τάβλι του στην τσάντα. «Πρωτοήρθα εδώ πριν από 17 χρόνια, τότε που βγήκα στη σύνταξη, ήμουν έμπορος χρωμάτων και σιδηρικών. Τότε ήταν που άρχισα να σκέφτομαι τι θα ήθελα να κάνω στον ελεύθερο πια χρόνο μου. Θυμήθηκα, λοιπόν, ότι παλαιότερα ερχόταν εδώ ένας γνωστός μου γιατρός: μετά το νοσοκομείο, έπινε τον καφέ του κι έπαιζε και τάβλι.

Λέω, ας πάω κι εγώ να τον συναντήσω, παίξαμε και αντίπαλοι μια δυο φορές», θυμάται. Έκτοτε, ο κ. Άγγελος μόνο στις καλοκαιρινές διακοπές του θα αποχωριστεί το αγαπημένο του πεδίο ταβλαδόρικης φιλικής κόντρας.

«Μαζευόμαστε εδώ- διηγείται- κυρίως οι συνταξιούχοι. Το προτιμάμε να είμαστε έξω σε καλή παρέα από το να μένουμε σπίτι και να μαραζώνουμε. Ερχόμαστε για να πούμε και κάνα καλαμπούρι, καμιά ιστορία, τα νέα μας, τώρα με τις εκλογές, ο καθένας έχει τις απόψεις του. Ακόμα και τον χειμώνα, όταν δεν βρέχει, ντυνόμαστε καλά κι ερχόμαστε, ενώ κλείνουμε το κιόσκι μας με νάιλον. Προσωπικά, με ανανεώνει όλο αυτό: ειδικά μια παρτίδα “φεύγα” είναι σαν μαθηματικό παιχνίδι, δουλεύει καλά και ο εγκέφαλός μου!».


Σύγκρουση γιγάντων στη Βαλένθια

Μία από τις μεγαλύτερες και περισσότερο πολιτικά φορτισμένες αντιπαλότητες στην ιστορία του σκακιού επαναλαμβάνεται, αυτή τη φορά στη Βαλένθια της Ισπανίας, όπου ο Γκάρι Κασπάροφ αντιμετωπίζει από χθες τον Ανατόλι Καρπόφ. Θα παίξουν μια ρεβάνς σε 12 παρτίδες, 25 χρόνια αφ΄ ότου συγκρούστηκαν για πρώτη φορά για το παγκόσμιο πρωτάθλημα. Εκείνη η συνάντηση του 1984 είχε πραγματοποιηθεί στη Μόσχα και είχε διαρκέσει πέντε μήνες, προτού διακοπεί χωρίς να υπάρξει νικητής, από τους οργανωτές οι οποίοι δικαιολόγησαν τη διακοπή λέγοντας ότι φοβούνται για την υγεία αμφοτέρων των αντιπάλων. Ο Κασπάροφ, ο οποίος είναι σήμερα 46 ετών και πολιτικός αντίπαλος του Ρώσου πρωθυπουργού και πρώην προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν, κατάφερε να κερδίσει τον Καρπόφ το 1985 και να γίνει ο νεώτερος παγκόσμιος πρωταθλητής στο σκάκι. Ο Καρπόφ, ο οποίος είναι σήμερα 58 ετών, ανέκτησε τον τίτλο από το 1993 ώς το 1999, αλλά τότε ο Κασπάροφ είχε αποχωρήσει από τον παγκόσμιο οργανισμό σκακιού, τη Fide, για να ιδρύσει την αντίπαλη Ένωση Επαγγελματικού Σκακιού.

Το ματς θα διαρκέσει πέντε ημέρες, ώς τις 25 Σεπτεμβρίου, και θα έχει αυστηρούς χρονικούς περιορισμούς. Μεταδίδεται ζωντανά από τον ιστότοπο της περιφερειακής κυβέρνησης της Βαλένθια (www. gva.es) και οι οργανωτές περιμένουν ότι θα συνδεθούν εκατομμύρια φίλοι του σκακιού.