Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ Η μεγάλη σφαγή

ΤΟ ΧΘΕΣΙΝΟ λουκέτο στον όμιλο των ασφαλιστικών εταιρειών της Ασπίς αφήνει στον δρόμο κοντά 1.000 υπαλλήλους. Πρόκειται για εργαζόμενους σ΄ ένα σκληρά ανταγωνιστικό περιβάλλον, που κυνηγούσαν κάθε μέρα τον πελάτη και το καινούργιο συμβόλαιο και που στο τέλος του μήνα δεν αμείβονταν δα και πλουσιοπάροχα.

Αυτοί οι 1.000 εργαζόμενοι και οι οικογένειές τους ίσως άκουσαν χθες τους αρχηγούς των κομμάτων, περιμένοντας κάτι που θα τους δώσει ελπίδα.

Μέχρι χθες, όμως, κυριαρχούσε η αντιπαράθεση για τις αυξήσεις των δημοσίων υπαλλήλων. Αν θα πάρουν αυξήσεις πάνω από τον πληθωρισμό, όπως υπόσχεται το ΠΑΣΟΚ, ή θα περιοριστούν στο έκτακτο βοήθημα της Ν.Δ.

Ελάχιστα απασχόλησε τον διάλογο η τύχη των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα.

Κι όμως, η μεγάλη σφαγή γίνεται εκεί. Εκεί όπου σταθερά τα τελευταία χρόνια οι μισθοί είναι χαμηλότεροι, η ανασφάλεια μεγαλύτερη και οι συνθήκες όλο και δυσμενέστερες. Εδώ και έναν χρόνο, μάλιστα, η κρίση έδωσε τη χαριστική βολή.

Υπάρχουν πλέον χιλιάδες εργαζόμενοι που δέχονται να δουλεύουν με χαμηλότερες αμοιβές, να πληρώνονται με καθυστέρηση και να κάνουν απλήρωτες υπερωρίες, με τον φόβο ότι αν δεν δεχθούν αυτές τις θυσίες, θα μείνουν αύριο χωρίς δουλειά.

Το γεγονός ότι το κράτος δεν είναι εργοδότης όλων αυτών των εργαζομένων, δεν σημαίνει ότι δεν τους οφείλει την προστασία του. Προστασία είτε με τη μορφή ελέγχων των συνθηκών απασχόλησης στους τόπους εργασίας, είτε με τη μορφή ενός αξιοπρεπούς επιδόματος ανεργίας για τις δύσκολες ημέρες. Κυρίως όμως, με την εξασφάλιση υψηλών ρυθμών ανάπτυξης, έτσι ώστε να προσφέρονται δυνατότητες απασχόλησης και ευημερίας για όλους.