[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ταμιφλού αρτιστίκ

Η κολλητή μου ήταν σίγουρη ότι αυτή τη φορά ήταν εντελώς μέσα στη φάση. Εγώ πάλι όχι, παρότι το έντονο στομαχικό άλγος και ο πυρετός αναφέρονται αριθμητικώς και ολογράφως στην καταραμένη τη λίστα με τα συμπτώματα. Πιάσαμε η καθεμιά από ένα ιδιωτικό ιατρικό κέντρο και εκβιάσαμε τον γιατρό της νυχτερινής βάρδιας να μας πάρει επίχρισμα. Η φίλη μου όχι μόνο τα κατάφερε να της βγάλουν και ακτινογραφία, αλλά έβαλε στο χέρι και μια συνταγή για ταμιφλού. Εμένα με ξεπέταξαν με μια ενδοφλέβια και τη ρητή οδηγία να ξαναφάω στερεά τροφή μετά τις εκλογές- και τούτο, μόνο σε περίπτωση αυτοδυναμίας.

Στρωθήκαμε στο κρεβάτι και επικοινωνούσαμε τηλεφωνικώς για το πού σε πονεί και πού σε σφάζει. Ένας πρωτοφανής δίαυλος αλληλεγγύης αναπτύχθηκε μεταξύ μας, γεγονός που έφερνε σε απόγνωση τους οικείους μας. Στο σπίτι της φίλης μου οι μασκοφόροι με το οινόπνευμα δεν προλάβαιναν να απολυμαίνουν την τηλεφωνική συσκευή, αφού το κινητό το είχε stand by για τα αποτελέσματα της εξέτασης. Στη δική μου επικράτεια, το δράμα παίχτηκε όταν έφτασαν οι εφημερίδες του Σαββατοκύριακου: «Να τις διαβάσετε από το Ίντερνετ», βρυχήθηκα από την προσωρινή μου κρύπτη (την τουαλέτα), «και μη μου χτυπάτε την πόρτα γιατί δεν υπάρχει περίπτωση…».

Δεν με πειράζει που ήπια όλη την παραγωγή τσαγιού της Κεϋλάνης ούτε που έχασα τρία κιλά σε τρεις μέρες. Εκείνο που με κόφτει και με καίει είναι το ακανθώδες θέμα της πείνας. Πάει κιόλας μια βδομάδα, γιατρέ. Να χτυπήσω, λες, κανένα μπιφτεκάκι ή πάλι από μένα θα κριθεί το εκλογικό αποτέλεσμα;