Οι άλλοι πρωταγωνιστές «Η μουσική μου είναι ένα σύνολο από κινηματογραφικά καρέ»

Είναι 23 ετών. Την έχουν βαφτίσει Λεμονιά. Στο σπίτι της άκουγαν Χατζιδάκι, κλασικά και καμιά φορά ρεμπέτικα. Στο αυτοκίνητο με τους γονείς της και τον αδελφό της τραγούδαγαν Βeatles. Το όνειρό της ήταν να γίνει ελεγκτής στα διόδια για να βλέπει τα αυτοκίνητα να φεύγουν. Δεκατριών χρονών με σιδεράκια και κοτσίδια έδωσε την πρώτη της συναυλία. Και το 2006, άνοιξε μια σελίδα στο myspace και έβαλε ένα δικό της τραγούδι. Λίγους μήνες μετά, όλο το Ίντερνετ τραγουδούσε «Οver the hill». Κάπως έτσι «γεννήθηκε» η Μόνικα.

Στις συναυλίες της, φέτος, πήγαν περισσότεροι από 40.000 εναλλακτικοί νέοι. Θέατρο Βράχων, Μονή Λαζαριστών, Παπάγου, Ελευσίνα… Κάποιοι μιλούν για «φαινόμενο». Τα «παλιά» ονόματα προσπαθούν να την «κλείσουν» για τον χειμώνα αλλά αυτή τους κλείνει το τηλέφωνο.

Πόσα λεφτά έβγαλες φέτος από τις συναυλίες;

Άμα σου πω δεν ξέρω; Τι εννοείς;
Δεν ρωτάω για λεφτά… Η εταιρεία κάποια στιγμή, μάλλον αυτή την εβδομάδα, θα μου πει: «Έλα να πληρωθείς». Αλλά δεν θέλω να ρωτάω κάθε μέρα πόσα θα πληρωθώ. Ακόμα οι γονείς μου με ζουν ούτως ή άλλως.

Τι μουσική άκουγες μεγαλώνοντας;

Μικρή άκουγα «μεγαλίστικη» μουσική. Έβαζα Χατζιδάκι και χόρευα. Αλλά στο αυτοκίνητο ακούγαμε Βeatles. Νομίζω ότι τη μισή μου ζωή την έχω περάσει ακούγοντας Βeatles.

Μichael Jackson;
Τώρα τελευταία άκουγα πολύ Μichael Jackson. Είναι φοβερός, στενοχωρήθηκα πολύ όταν ανακοινώθηκε ο θάνατός του.

Τα τελευταία χρόνια δεν έβγαλε και σπουδαία πράγματα…

Ναι, αλλά θέλεις να ξέρεις ότι υπάρχει, ρε παιδί μου. Ας μην κάνει τίποτα, απλά να ξέρεις ότι υπάρχει.

Ταξίδευες πολύ με τους γονείς σου;
Ναι, θυμάμαι τον εαυτό μου σ΄ ένα παράθυρο κολλημένη. Στο αυτοκίνητο ή στο αεροπλάνο.

Το πιο ωραίο ταξίδι;
Οι γύροι. Νοικιάζουμε ένα αυτοκίνητο και κάνουμε τον γύρο. Φέτος της Αυστρίας. Πέρυσι της Ελβετίας, όπου βρεθήκαμε σε μια λίμνη στα 3.500 μέτρα με ζεστά νερά ενώ έξω είχε μείον 20.

Κολύμπησες;
Βέβαια. Όσο ήσουν μέσα ήταν νορμάλ, όμως μόλις έβγαινες, πάγωνες.

Πού τελείωσες το σχολείο;
Στο Καρπενήσι. Δεν είμαστε από ΄κεί, απλά του τη βάρεσε του μπαμπά μου κάποια στιγμή, είναι ορθοπεδικός χειρουργός, είχε πήξει με την Αθήνα και λέει πάμε στη φύση. Η μαμά μου είναι δικηγόρος, οπότε βολεύτηκε και αυτή. Πέρασα πολύ ωραία χρόνια.

Έχετε οικογενειακή παράδοση με τη μουσική;

Ο μπαμπάς μου παίζει ακορντεόν και πιάνο, εγώ όμως επηρεάστηκα από τον Θανάση τον αδελφό μου. Ήθελε να γίνει ροκ σταρ και μάθαινε κιθάρα. Εγώ ζήλευα που τον έβλεπα να παίζει και έπαιζα και εγώ. Μάθαινε πιάνο, μάθαινα κι εγώ. Όταν πήγε στην Πάτρα να σπουδάσει, έφτιαξε ένα συγκρότημα, εγώ τότε ήμουν 12 χρονών και έπαιζα μαζί τους, κιθάρα.

Στη σκηνή, κανονικά;
Μα έπαιζα με τους Raining Ρleasure και τους Closer κι είχα σιδεράκια. Ο μαγαζάτορας ενθουσιάστηκε και μου λέει «να κανονίσουμε άλλο ένα live» και του λέω: «Συγγνώμη, σ΄ εμένα το λέτε; Εγώ είμαι 13». Είχε πολλή πλάκα.

Σπούδαζες μουσική;
Βαριόμουν. Ήμουν το παιδάκι- αταξία. Μέχρι 15 χρονών δεν πρέπει να είχα καθήσει σε καρέκλα. Έκανα ένα μάθημα κιθάρας όταν ήμουν 7 χρονών και με το που έφυγε ο καθηγητής έμαθα μόνη μου τον «Γλάρο». Στο δεύτερο μάθημα του λέω: «Κύριε καθηγητά, νομίζω δεν σας χρειάζομαι». Έχω κάνει λοιπόν ένα μάθημα κιθάρας, όπως μόλις σας αποκάλυψα. Έκανα όμως έξι χρόνια σαξόφωνο.

Τι είναι πιο ωραίο στη μουσική;
Οι συναυλίες. Κάποτε έδινα ένα πολύ δύσκολο μάθημα και την ίδια μέρα μού είχαν προτείνει να παίξω με τους Calexico στην Κρήτη. Μου λένε οι γονείς μου: «Το μάθημα μπορείς να το ξαναδώσεις, με τους Calexico ίσως δεν έχεις άλλη ευκαιρία». Πήγα λοιπόν στην Κρήτη. Είναι πολύ γαμάτα άτομα και κρατάμε μέχρι και σήμερα επαφή.

Φέτος που ήσουν μόνη σου στη σκηνή πώς σου φάνηκε;

Ήταν σοκαριστικό. Στον Βύρωνα το έπαιζα άνετη, αλλά όταν βγήκα στη σκηνή και είδα μια λαοθάλασσα- είχε 4.200 εισιτήρια- έπαθα. Αλλά είχαμε κάνει πολύ μεγάλη προετοιμασία, δηλαδή τρεις μήνες σχεδόν δεν κοιμόμουν. Οπότε λες, άντε να γίνει να τελειώνουμε, ρε παιδί μου.

Τις κριτικές τις διαβάζεις;
Σημασία έχει ποιος σου λέει. Το να με πάρουν τηλέφωνο άνθρωποι όπως ο Πετρίδης, ο Μηλάτος ή ο Μ. Ηulot και να μου πουν ότι το άλμπουμ τους άρεσε, είναι φοβερό, υπάρχουν και άλλοι που σου λένε βλακείες.

Για πες…
Ένας τύπος μου έκανε μια πρόταση για βιντεοκλίπ και μου λέει: «Είσαι σε limo με γκλαμουράτο φόρεμα και σκας σε σουίτα της Μεγάλης Βρετανίας και σκοτώνεις έναν σούπερ γκόμενο»! Του απάντησα: «Σίγουρα ήθελες να το προτείνεις σε μένα αυτό;» Είναι αλήθεια ότι σε πιέζουν διάφοροι για τον χειμώνα;

Με βρίσκουν στις συναυλίες κτλ., αλλά κυρίως μέσω της εταιρείας. Εντάξει, συμβαίνουν κάποια πολύ αστεία περιστατικά. Δηλαδή;
Με είχε πάρει τηλέφωνο ένα μεγάλο όνομα κι εγώ μαστόρευα στο σπίτι, γιατί μ΄ αρέσει πολύ ν΄ ασχολούμαι με τέτοια. Το σηκώνω και του λέω: «Έχω δουλίτσα, να σας πάρω αργότερα;» Λέει: «Όχι, τώρα! Τι δουλειά έχεις;» Του λέω: «Καρφώνω κάτι ξύλα». «Καρφώνεις ξύλα;» «Ναι, μ΄ αρέσει να καρφώνω ξύλα…» «Μα, εμείς οι καλλιτέχνες δεν καρφώνουμε ξύλα…». Κι όταν ακούω κάτι τέτοια φρικάρω.

Και με τους δημοσιογράφους δεν φαίνεται να τα πηγαίνεις πολύ καλά…

Μα έχω καταλάβει ότι οι δημοσιογράφοι λένε διάφορα από το μυαλό τους, χωρίς να τους νοιάζει τι κακό προκαλούν. Στην αρχή πήγαν να με τρελάνουν. Έλεγα, δηλαδή έτσι θα είναι η ζωή μου; Μήπως πρέπει να πάω να κλειστώ σε μοναστήρι; Η Γαλάνη και ο Μυράτ από την Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής μου το είπαν: «Έτσι είναι εδώ στην Ελλάδα, συνέχεια βγάζουν ιστορίες από το κεφάλι τους».

Ίσως να μην είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο…

Επίσης, τώρα όλοι έχουν πέσει πάνω μου και μου λένε να πάω στο εξωτερικό. «Γιατί η Ελλάδα είναι μικρή για σένα».

Το σκέφτεσαι;
Το σκέφτομαι, αλλά δεν μπορώ επειδή έκανα μια επιτυχία στην Ελλάδα να πάω κατ΄ ευθείαν στο εξωτερικό. Θέλει μεγάλη προετοιμασία, εκτός αν πάω και γυρίσω την άλλη μέρα. Γενικά τώρα όλοι με συμβουλεύουν κι εγώ από μικρή δεν ήθελα να μου λένε τι να κάνω.

Τη Σχολή τη σταμάτησες;
Το Μαθηματικό; Αυτό είναι η προτεραιότητα μου. Έχω ακόμη λίγα μαθήματα. Συγκριτικά είμαι πολύ καλή, αφού έχει μέσο όρο επτάμισι χρόνια.

Τι κοινό μπορεί να έχει η μουσική με τα Μαθηματικά;

Τα Μαθηματικά τα γουστάρω πολύ. Υπάρχουν μέρες που τις περνάω κολλημένη σε μια σελίδα και όταν επιτέλους τελειώνω, νιώθω λες και έχει αδειάσει το κεφάλι μου. Και τότε αρχίζω το πιάνο. Αφού τα πιο πολλά κομμάτια τα έγραψα σε περίοδο εξεταστικής.

Γιατί δεν γράφεις ελληνικά;
Έχω γράψει δύο, τα οποία τα παίζω στο σπίτι μου. Απλά είναι πολύ δύσκολο να γράφεις ωραίο ελληνικό στίχο. Πρέπει να είσαι ποιητής. Ο αγγλικός στίχος σού δίνει τη δυνατότητα να πεις και μια βλακεία και να μην ακουστεί τόσο άσχημα. Δεν ξέρω, έτσι νομίζω.

Αν έδινες τίτλο στη μουσική σου ποιος θα ήταν αυτός;

Θα έλεγα ότι είναι κινηματογραφική. Όλες οι μελωδίες που σκέφτομαι είναι εικόνες. Ένα τοπίο εν κινήσει. Επειδή ταξιδεύαμε συνεχώς με τους γονείς μου έχω μέσα μου πολύ έντονες εικόνες. Γι΄ αυτό σου λέω ότι η μουσική μου είναι ένα σύνολο από «καρέ».

Στη θεά τύχη πιστεύεις;
Δεν πιστεύω στην τύχη, πιστεύω στην αισιοδοξία και στην απαισιοδοξία. Αν πω ότι όλα θα πάνε καλά, πιστεύω ότι όλα θα πάνε καλά. Έτσι έχει γίνει και με τη μουσική.

Είναι πολύ δύσκολο να γράφεις ωραίο ελληνικό στίχο. Πρέπει να είσαι ποιητής. Ο αγγλικός στίχος σού δίνει τη δυνατότητα να πεις και μια βλακεία και να μην ακουστεί τόσο άσχημα

Στον Βύρωνα το έπαιζα άνετη, αλλά όταν βγήκα στη σκηνή και είδα μια λαοθάλασσα- είχε 4.200 εισιτήρια- έπαθα. Αλλά είχαμε κάνει τεράστια προετοιμασία, δηλαδή 3 μήνες σχεδόν δεν κοιμόμουν

«Με τα κόμματα ασχολούνται όσοι δεν έχουν όρεξη να δημιουργήσουν»

Το βράδυ που ο Καραμανλής ανακοίνωνε τις εκλογές, όλοι οι δρόμοι στην Ελευσίνα οδηγούσαν στο παλιό ελαιουργείο. Η Μόνικα ήταν εκεί. Στην τελευταία συναυλία του καλοκαιριού. Γυναίκες με καροτσάκια, αγόρια με βερμούδες, κορίτσια με σαγιονάρες, όλοι κουνιόντουσαν στους ρυθμούς του Βabe.

«Μωρό μου, μην ανησυχείς μωρό μου, σε αγαπώ πιο πολύ από αυτούς…». «Έγινε χαμός», μου είπε την επομένη ένας φίλος Ελευσίνιος. Εγώ είχα περάσει το βράδυ μου «κρεμασμένος» στα τηλέφωνα, με το μισό μάτι στην τηλεόραση και το άλλο στο Ίντερνετ και «δίπλα» μου κάποιος έλεγε «χαμός» και εννοούσε τη Μόνικα. Πόσες Ελλάδες άραγε υπάρχουν;

Τον Δεκέμβριο πού ήσουν;
Εδώ ήμουν, στην Αθήνα, ετοίμαζα τη συναυλία στο «Γκαγκάριν», ώσπου άρχισαν τα γεγονότα και έπεσα σε μελαγχολία.

Στις διαδηλώσεις δεν κατέβαινες;
Μόνο μία φορά. Φοβόμουν. Και δεν θέλω να φοβάμαι. Ήταν άσχημος και ο τρόπος που το έμαθα. Ήμουν σ΄ ένα πάρτι στην Πειραιώς και φεύγοντας ανεβαίνω την Ερμού και βλέπω να καίγεται το Ιntersport.

Δεν μπορούσα να πλησιάσω στο Κολωνάκι και κοιμήθηκα σε έναν φίλο. Την άλλη μέρα ήταν σαν πόλεμος. Βγαίναμε στη βεράντα και βλέπαμε καπνούς, ελικόπτερα. Είχαν παγώσει τα πάντα. Η Σχολή μου είχε κλείσει. Εμένα μου αρέσει να πηγαίνω στη Σχολή. Είμαι άνθρωπος της ρουτίνας, δηλαδή να ξυπνάω, να βγαίνω στους δρόμους, να βλέπω τον κόσμο να τσακώνεται, να χαίρεται.

Με τα κόμματα πώς τα πάς;

Δεν ξέρω αν είναι σωστό αυτό που σκέφτομαι, αλλά νομίζω ότι αυτοί που ασχολούνται όλη την ώρα με τα κόμματα συνήθως δεν έχουν όρεξη να δουλέψουν ή να δημιουργήσουν με κάποιον άλλον τρόπο. Στη Σχολή, μόλις μπήκα, μ΄ έπιασαν οι παρατάξεις. Και δεν μου είπαν «ξέρεις, θα πας σ΄ αυτόν τον καθηγητή γιατί κάνει καλό μά θημα…», αλλά μου έλεγαν «θα έρθεις σ΄ εμάς και θα περάσεις πέντε μαθηματάκια στο νερό». Κι έλεγα, έτσι είναι; Τελείως εξαγορά;

Στις προηγούμενες εκλογές ψήφισες;

Ναι. Ένιωσα λίγο άσχημα που ψήφισα, αλλά ψήφισα.

Το μετάνιωσες;
Ναι, γιατί ψήφισα ό,τι μου είπαν οι γονείς μου και αυτό είναι άσχημο. Και δεν μου αρέσει να μου λένε οι άλλοι τι να κάνω.

Τους τωρινούς αρχηγούς πώς τους βλέπεις;

Δεν είμαι το κατάλληλο πρόσωπο για να πει αυτά τα πράγματα. Απ΄ την άλλη δεν μου αρέσουν και αυτοί που τα βάζουν συνέχεια με τους πολιτικούς. Και τους ρωτάς «τι θα κάνεις αύριο» και σου λένε θα ξυπνήσω κατά τις 4 και μετά θα πάω για καφέ… Και αυτό μ΄ ενοχλεί.

Εσύ πότε ξυπνάς;
Ξυπνάω κατά τις 9, θέλω να πάρω πρωινό ήρεμα, να βάλω μουσική, να ακούσω τον Τζούμα, να πάω στη Σχολή και μετά, αν έχουμε πρόβα, να πάω στο στούντιο ή να βγω για κανένα ποτό με φίλους.

Πίνεις;
Ελάχιστα. Ούτε καπνίζω. Άντε να έχω καπνίσει δυο τσιγάρα στη ζωή μου.

Σε ποιες περιοχές κυκλοφορείς εκτός από το Κολωνάκι;

Μ΄ αρέσουν πολύ τα Εξάρχεια. Πήγαινα από μικρή. Μου αρέσει το Θησείο, το Μοναστηράκι, στου Ψυρή που είναι το στούντιο μας. Στην Αθήνα πηγαίνω όπου φτάνουν τα πόδια μου, δεν θέλω να χρησιμοποιώ αυτοκίνητο.