[ Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ] Γράμματα και θαύματα…

«Τα γαλάζια σου γράμματα κάθομαι και διαβάζω και με παίρνουν χαράματα καθώς πίσω κοιτάζω…». Ένα περίεργο πράγμα, αλλά μας ερχόταν στο μυαλό αυτός ο στίχος κάθε φορά που σκεφτόμασταν χθες τον Πρωθυπουργό.

Αλλά και γενικά φάνηκε να κυριαρχεί το συγκεκριμένο τραγούδι στη Ν.Δ. Όχι, για «τρυφερές αναμνήσεις» δεν μίλησαν. Όμως το τι «να μου λες χίλια πράγματα» και «μαχαιριά κάθε λέξη» ακούστηκε, δεν λέγεται. Τι «μα δεν γίνονται θαύματα» έχουν πλέον αρχίσει να σιγοτραγουδάνε άλλοι.

Τώρα εάν στο Μαξίμου φτάσανε μέχρι το τέλος του τραγουδιού και αναφώνησαν και το «με πιάνουν τα κλάματα, σ΄ αγαπώ κι έχω φταίξει» δεν το ξέρουμε. Το συμφέρον της ημέρας
«Είναι μια απόφαση που πήρε ο Πρωθυπουργός αξιολογώντας την ενδιάμεση στάση των στελεχών που κρίθηκαν. Είχε πει όλοι κρινόμαστε συνεχώς και αυτό που θα πρυτανεύσει στο τέλος είναι τι συμφέρει την παράταξη».

Τότε να φανταστούμε, κύριε Στυλιανίδη, πως το συμφέρον της παράταξης κρίθηκε ότι είναι να διαλυθεί εις τα εξ ων συνετέθη;

Η εσωστρέφεια της ημέρας
«Νομίζω ότι είναι εσωστρεφή τα ψηφοδέλτια της Ν.Δ. Τέτοιου είδους κινήσεις θα έπρεπε να κάνει στο πεδίο της Βουλής».

Ε, όχι και εσωστρεφή, κύριε Ρέππα! Τέτοιο δημόσιο ξεμάλλιασμα ούτε στις πιο καλές μέρες της Βουλής.

Η κυβέρνηση της ημέρας
«Δεν βλέπουμε μετά τις εκλογές να υπάρχει κυβέρνηση συνεργασίας. Όχι για θέμα αρχής, ούτε ότι έχουμε κάποιο ιδιαίτερο μίσος στο ΠΑΣΟΚ».

Τότε υποθέτουμε, κύριε Στρατούλη, δύο λόγοι μένουν: ή βλέπετε το ΠΑΣΟΚ αυτοδύναμο ή εσάς εκτός Βουλής.