[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ευτυχώς, δεν μένω στο… μηδέν

Ζω στο απόλυτο «μηδέν»: αυτό έμαθα πριν από λίγες ημέρες, πληροφορία που θα μπορούσε να με βάλει σε πολλούς μπελάδες. Το πληροφορήθηκα από την αλληλογραφία μου. Η διεύθυνση στον φάκελο δεν άφηνε περιθώρια αμφισβήτησης: μένω στον αριθμό «0»!

Πάλι καλά που ο ευσυνείδητος ταχυδρόμος δεν ξέχασε τον φάκελο στη δερμάτινη τσάντα του, μη μπορώντας να εντοπίσει το σπίτι μου. Είναι βέβαια και η εμπειρία του επαγγελματία που έπαιξε ρόλο: τόσα χρόνια διαβάζει διευθύνσεις και μάλλον γνωρίζει πως «μηδέν επί μηδέν, ίσον με μηδέν», κοινώς σπίτι στο πουθενά δεν υπάρχει!

Ίσως γι΄ αυτό ο υπάλληλος της τράπεζας να μην το σκέφτηκε ποτέ- η δουλειά του είναι να βγάζει δάνεια, όχι να γνωρίζει το «αλφαβητάρι» των διευθύνσεων. Συνεπώς, όταν είδε το «μηδέν» ίσως και να σκέφτηκε- εάν το παρατήρησε- πως έμαθε κάτι χρήσιμο εκείνη την ημέρα. Κάτι που δεν ήξερε έως τότε, αφού κανείς φίλος ή συγγενής δεν μένει στο… μηδέν.

Μόνον που εξαιτίας της καθυστέρησης της πληρωμής του δανείου- αφού δεν θα έπαιρνα ποτέ την ειδοποίηση για να πληρώσω το δάνειο- οι τόκοι μου δεν θα ήταν… μηδέν.

Ευχαριστώ, λοιπόν, τον ταχυδρόμο που έψαξε την όλη ιστορία και τελικά ο φάκελος βρέθηκε στο χρηματοκιβώτιο του σπιτιού με τον αριθμό «4»…

Ύστερα από όλα αυτά κατάλαβα πως η τύχη μου δεν είναι… μηδενική. Έτσι, πήγα άρον άρον στην τράπεζα και ενημέρωσα την υπάλληλο για τη- νέα- διεύθυνσή μου. Παρόλα αυτά, δεν μπορώ ακόμη να κατανοήσω πώς μπορεί κάποιος να μπερδέψει το «0» με το «4». Ή μήπως η μνήμη μου έχει «μηδέν» χώρο επεξεργασίας δεδομένων και άρα υπογράφω πως μένω στο πουθενά; Ένα ακόμη μυστήριο της ζωής…