Ζω ένα όνειρο

Είναι από τα πρόσωπα του Ευρωμπάσκετ. Δεν προέρχεται από το ΝΒΑ, δεν είναι πολυνίκης του θεσμού, δεν είναι σταρ της διοργάνωσης. Είναι όμως ένα από τα μεγαλύτερα παραδείγματα προς μίμηση για όποιον θέλει να αποδείξει σε κάποιον ότι όταν δουλεύεις σκληρά, έχεις υπομονή και έρωτα για αυτό που κάνεις, θα έρθει η στιγμή που θα ανταμειφθείς. Πολλά μπορούν να σε καθυστερήσουν, αποκλείεται όμως να σε σταματήσουν.

Ο Γιάννης Καλαμπόκης είναι «πρωτάρης» στην Εθνική, αλλά συνάμα το μεγαλύτερο σε ηλικία μέλος της. Έχοντας διαβεί το 31ο έτος της ηλικίας του (τα έκλεισε τον περασμένο Δεκαπενταύγουστο)

είναι ο «παππούς» της παρέας. Όμως, όπως συμβαίνει και στον Στρατό, κουβάλησε τις τσάντες, «μπουγελώθηκε» και με τον σεβασμό- που απαιτεί η ωριμότητά του να του δείξεις- δέχθηκε τα ανάλογα πειράγματα.

Οι «ιδιαιτερότητες του Καλαμπόκη, που μετά τα πρώτα ματς όπως είπε κάποιος συμπαίκτης του είναι «τόσο ζεστός που από Καλαμπόκης θα γίνει… ποπ-κορν», δεν σταματούν εδώ. Μεταξύ των 12 της Εθνικής είναι ο μόνος… άνεργοςεξ ου και το «ο Μπασινάς της Εθνικής μπάσκετ», που ειπώθηκε σε κάποια συζήτηση, από εκείνες τις πολύωρες που κάνουν οι παίκτες όταν είναι έγκλειστοι σε ξενοδοχεία!

Το σπουδαιότερο απ΄ όλα όμως- και γι΄ αυτό ο διεθνής σούτινγκ-γκαρντ αποτελεί παράδειγμα λαμπρό- είναι πως για μια πενταετία έκανε την… πρακτική του στις ομάδες της Α2 και ανέβηκε στην Α1 στο 25ο έτος της ηλικίας του!

Τώρα που το ζεις,πόσο διαφορετικό είναι απ΄ ό,τι το περίμενες ή το φανταζόσουν ως τηλεθεατής;

Η εμπειρία είναι απίθανη. Οι εντυπώσεις άριστες και πραγματικά μοναδικές. Δεν μπορώ να το περιγράψω. Για εμένα είναι μεγάλη στιγμή. Κατά κάποιον τρόπο είναι μια μορφή επιβράβευσης για μια πορεία που δεν ήταν εύκολη. Μπορεί να βρίσκομαι μόλις έξι χρόνια στην Α1, αλλά η προσπάθεια έχει αρχίσει πολύ νωρίτερα όταν έπαιζα για 5 χρόνια στην Α2 και δεν με ήξερε κανείς…

Είσαι από τα πρόσωπα του τουρνουά. Πρωτάρης,αν κι ο μεγαλύτερος σε ηλικία.Πώς το βιώνεις και πώς το αντιμετωπίζουν οι συμπαίκτες σου;

Με τους συμπαίκτες μου έχουμε κάνει μια καλή παρέα και υπάρχει μια σχέση λες και είμαστε μαζί χρόνια. Το ευχάριστο είναι πως αυτό το κλίμα μεταφέρεται στο γήπεδο και βγαίνει στους αγώνες, όπου δείχνουμε ότι βρίσκουμε σιγά σιγά μια χημεία την οποία δεν μπορούσαμε να τη βρούμε στα φιλικά. Όσο για την αντιμετώπιση, δείχνουν σεβασμό γι΄ αυτό και οι πλάκες είναι σωστές. Γίνονται μερικές, αφού είμαι ο «παππούς» της παρέας, αν και δεν με πήραν δα και τα χρόνια, 31 είμαι…

Δούλεψες σκληρά στην Α2, ανέβηκες στα 25 σου στην Α1.Ήταν αυτό το όνειρο της ζωής σου ή μήπως στα όνειρά σου είχε θέση και η Εθνική;

Δεν το περίμενα! Το μπάσκετ το αντιλαμβάνομαι ως τρόπο διασκέδασης, τρόπο ζωής και επειδή το αγαπάω πάρα πολύ, πάντα είχα μέσα μου μια κρυφή ελπίδα για κάτι καλύτερο. Οπότε το να παίξω στην Α1 έστω κάπως καθυστερημένα. ήταν κάτι σαν απωθημένο. Από εκεί και πέρα όμως, ύστερα από τα δύο πρώτα χρόνια που ήταν δύσκολο να καθιερωθώ αγωνιζόμενος στον Ολυμπιακό, βρήκα στις υπόλοιπες ομάδες τον δρόμο μου και έτσι τα πράγματα ήρθαν σταδιακά. Απλά έγιναν λίγο ετεροχρονισμένα…

Επομένως αυτό που ζεις δεν υπήρχε ούτε στα όνειρά σου…

Φαινόταν πολύ δύσκολο… Κοίταξε, πάντα ο άνθρωπος έχει φιλοδοξίες, πάντα κάνει όνειρα και ορισμένες φορές μεγάλα. Γενικά εγώ είμαι έτσι και στην καθημερινότητά μου. Φάνταζε λοιπόν πολύ δύσκολο και σίγουρα τρελό αν έλεγα σε κάποιον ότι, ξέρεις, εγώ εμφανίστηκα στον χάρτη στα 25 μου αλλά κάποια στιγμή, μετά τα 30 μου θα παίξω σε επίσημο τουρνουά της Εθνικής. Αλλά πολλές φορές τα όνειρα, αν τα πιστέψεις, πραγματοποιούνται.

Τι είναι αυτό που σου έδωσε δύναμη για να συνεχίσεις την προσπάθεια και να μείνεις δυνατός ύστερα από δυσκολίες ή αρνητικά σχόλια; Αρκεί η αγάπη για το μπάσκετ;

Μια μεταγραφή από την Α2 στον Ολυμπιακό είναι δεδομένο πως θα ακουστεί περίεργα. Με μεγαλύτερη ωριμότητα που θέλω να πιστεύω ότι έχω πλέον, καταλαβαίνω όλους όσοι έλεγαν ό,τι έλεγαν, γιατί δεν είχαν δει και δεν ήξεραν. Απλά να επισημάνω ότι δεν θεωρώ ότι έχω πετύχει κάτι πολύ σημαντικό, πλην όμως ό,τι έγινε, έγινε με κόπο. Με πολύ μεγάλη προσπάθεια και με τίμιο αγώνα. Δεν έχει σημασία πού θα φθάσει κανείς, αλλά ο τρόπος με τον οποίον θα το πετύχει. Για εμένα ο τρόπος ήταν ο σωστός, ήταν από τον δρόμο της σκληρής προσπάθειας.

Δεν αγχώνεσαι ή μήπως η Εθνική λειτουργεί αγχολυτικά και στην τελική μάλλον θα λειτουργήσει ευεργετικά διότι θα αλλάξεις επίπεδο μετά το Ευρωμπάσκετ;

Σε καμιά περίπτωση δεν θα περίμενα την Εθνική, ώστε να τη χρησιμοποιήσω με την ελπίδα να βρω κάτι καλύτερο. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο, διότι είναι ψυχοφθόρο να βλέπεις να περνούν οι μέρες, να κλείνουν όλες οι θέσεις και να μην έχεις ομάδα. Το βέβαιο είναι πως το μυαλό μου βρίσκεται εδώ και αυτό με απελευθερώνει ψυχολογικά γιατί, εκτός των άλλων, είμαι σε μια ομάδα με πολύ καλούς παίκτες κι αυτό με βοηθά να βελτιώνομαι καθημερινά… Από εκεί και πέρα ελπίζω ότι τις επόμενες μέρες θα βρεθεί κάτι…

Επειδή όλα αυτά που συζητούμε τα έχεις κάνει με καθυστέρηση, κάτι που σημαίνει πως δεν ήρθαν εύκολα τα πράγματα σε εσένα,τι συμβουλές θα έδινες σε μικρά παιδιά;

Θεωρώντας δεδομένο πως αγαπούν το μπάσκετ, θα τους συμβούλευα να πιστέψουν αυτό που κάνουν και πως αν η επιτυχία δεν έρθει γρήγορα να μη φοβηθούν, να συνεχίσουν να δουλεύουν με στόχο να γίνονται κάθε μέρα καλύτεροι και κάποιοι στιγμή θα ανταμειφθούν. Αυτό είναι και το μότο της ζωής μου, οι καλοί δεν χάνονται. Αργά ή γρήγορα η στιγμή της ανταμοιβής έρχεται…

Δεν θεωρώ ότι έχω πετύχει κάτι πολύ σημαντικό, πλην όμως ό,τι έγινε, έγινε με κόπο. Με πολύ μεγάλη προσπάθεια και τίμιο αγώνα

Θα συμβούλευα τα νέα παιδιά να πιστέψουν αυτό που κάνουν και αν η επιτυχία δεν έρθει γρήγορα να μη φοβηθούν, να συνεχίσουν