«Πολιτικά και θρησκευτικά λόμπι ορίζουν τις τύχες μας»

«Πρέπει να γίνεις 70 για να σε αφήσουν να κάνεις κάτι σημαντικό;» αναρωτήθηκε ο πιανίστας Δημήτρης Σγούρος που βλέπει τη μουσική να αλώνεται από το Ίντερνετ και την πολιτική από «κέντρα εξουσίας»
«Φαντάζεστε οι Έλληνες πριν από περίπου 2.500 χρόνια να έλεγαν στον 22χρονο τότε Μέγα Αλέξανδρο “πού πας, ρε παλιόπαιδο; Περίμενε πρώτα να γίνεις 70 χρονών και μετά βλέπουμε. Μπορεί τότε να σου επιτρέψουμε να μεταφέρεις τον πολιτισμό στον κόσμο”. Σήμερα αυτό γίνεται. Δεν φτάνει μόνο το ταλέντο, η σκληρή δουλειά. Για να μπεις στη δισκογραφία χρειάζεται πρώτα να σε προωθήσει η Πολιτεία (εγώ, προσωπικά, που δεν προερχόμουν και από μουσική οικογένεια και δεν ανήκα σε κάστες, δέχτηκα σκληρό πόλεμο από τον κρατικό μηχανισμό), τα διεθνή πολιτικά, οικονομικά, θρησκευτικά λόμπι. Κι όλα αυτά μέσα στον παγκόσμιο κυκεώνα ενός κάκιστου μάνατζμεντ».

Λάβρος, ευγενής, αλλά επικριτικός και μαχητικός, ο 40χρονος πλέον (πρώην παιδί-θαύμα) Δημήτρης Σγούρος χρειάστηκε μόνο μια ερώτηση για το παρόν και το μέλλον της μουσικής στο σύγχρονο παγκόσμιο περιβάλλον για να ξεσπάσει, αλλά και να αναλύσει με σαφήνεια την άποψη που διαμόρφωσε τα 35 σχεδόν χρόνια της ενασχόλησής του με αυτό.

«Νιώθω τιμημένος που πρόλαβα να καθιερωθώ σε μια εποχή- έκτοτε- πολύ δύσκολη. Σήμερα οι διεθνείς συνθήκες πολεμούν πλέον την Ελλάδα πολύ περισσότερο κι όχι μόνο στον πολιτιστικό τομέα. Το βλέπετε και με την πολιτική. Την πολιτική κάθε κράτους- και φυσικά του δικού μας- την αποφασίζει όχι ο λαός του, αλλά μόνο μια συγκεκριμένη δύναμη. Κανείς άλλος. Αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει ούτε την επόμενη δεκαετία».

Όχι, δεν είναι υποψήφιος σε καμία λίστα για τις ερχόμενες εκλογές. Αν και, όπως διευκρίνισε, «κατά καιρούς μού έχουν προτείνει υψηλές θεσμικά θέσεις. Προτιμώ να παρατηρώ τα πολιτικά μας πράγματα από μια απόσταση. Να βλέπω όλα τα χρώματα της πολιτικής μας ίριδας σαν ενιαία, να βλέπω ολόκληρο το “ουράνιο τόξο” της πολιτικής. Η απόσταση το επιτρέπει αυτό».

Και το «στενά» μουσικό περιβάλλον;

Το Διαδίκτυο διέλυσε τη διεθνή δισκογραφία και τις δισκογραφικές εταιρείες. Σε λίγο καιρό δεν θα υπάρχουν. Σ΄ αυτό το χυδαίο, κουρασμένο διεθνές πολιτικό, αλλά και μουσικό περιβάλλον είναι ιδιαίτερα δύσκολο για έναν νέο μουσικό να κάνει διεθνή καριέρα.

Πριν από 50 χρόνια το κοινό παγκοσμίως ήταν 100 κλάσεις υψηλότερο. Αυτό χάνεται. Οι νέοι δεν ξέρουν πια να ξεχωρίσουν σημαντικότερα πράγματα από τη μουσική. Η μουσική παιδεία έπεται. Όταν έχουμε παραδείγματα παιδιών που εισάγονται στο πανεπιστήμιο χωρίς καν να γνωρίζουν τη γλώσσα τους, την τρίτη κλίση και ότι η προστακτική δεν παίρνει αύξηση, ε, τότε δεν μπορείς να περιμένεις πολλά…

Χαμηλότερων τόνων και μικρότερης ηλικίας ο 29χρονος Θεσσαλονικιός πιανίστας Γιώργος Εμμανουήλ Λαζαρίδης προτίμησε να «λειάνει» χθες τις αιχμές των λόγων του Δημήτρη Σγούρου: «Ναι, το Διαδίκτυο διέλυσε σχεδόν τις δισκογραφικές εταιρείες, αλλά έτσι ίσως είναι καλύτερα… Σήμερα ένας νέος καλλιτέχνης έχει- μέσω Διαδικτύουτην ευκαιρία να δημοσιοποιήσει τη δουλειά του πιο εύκολα. Πριν από 10 χρόνια έπρεπε να περάσεις από το κόσκινο των διεθνών οικονομικοπολιτικών συμφερόντων. Σήμερα φίλτρο είναι το ίδιο το κοινό».

Όσο για την πολιτική του προσέγγιση; «Το κοινό μας είναι η ίδια κοινωνία. Εμείς. Εσείς. Και η κοινωνία σήμερα είναι κουρασμένη. Κουραστήκαμε από τις ανυλοποίητες νέες αστραφτερές ιδέες. Σηκώνουμε όλο και συχνότερα τα χέρια ψηλά και λέμε “ας γίνει ό,τι είναι να γίνει”. Η προσωπική μου χαρά ως καλλιτέχνη είναι αν καταφέρω έστω και για δυο λεπτά να συνδιαλαγώ μουσικά. Είναι πολύ κι αυτό, σ΄ αυτή την κουρασμένη εποχή».

ΙΝFΟ

Εναρκτήρια συναυλία των 44ων Δημητρίων απόψε στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης (τηλ. 2310-895.800) με έργα Μέντελσον και το Κοντσέρτο για δύο πιάνα του Μότσαρτ, από τη Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Θεσσαλονίκης υπό τον Χάρη Ηλιάδη, με τους Δημήτρη Σγούρο, Γιώργο Εμμανουήλ Λαζαρίδη.