[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ζητούνται «παπα-Γιάννηδες»…

Μια αυγουστιάτικη νύχτα, δίπλα στην αφρισμένη από το μελτέμι κρητική θάλασσα, το γέλιο και το κέφι καλά κρατούσε. Μια ομάδα νέων αναπαριστούσε με μεγάλη επιτυχία μπροστά σε πολύ κόσμο, «τα παιχνίδια που χάθηκαν»: τη μακριά γαϊδούρα, την κολοκυθιά, το μπιζ… Η ερασιτεχνική αυτή παράσταση αυτή- έμαθα- γύρναγε το καλοκαίρι σε όλο τον νομό. Μου έδειξαν λίγο πιο πέρα, τον «αρχιτέκτονα» της ομάδας: τον παπα-Γιάννη από τις Βουκολιές. Έναν υπερδραστήριο ιερέα, που κάνει θαύματα με τους νέους της περιοχής του. Μου είπαν ότι ο ίδιος έχει φτιάξει και ομάδα μπάσκετ με τους εφήβους του τόπου του. Οι συγχωριανοί του με πληροφόρησαν ότι τον χειμώνα δουλεύει στις ελιές και το καλοκαίρι στις οικοδομές και πως δεν παίρνει ποτέ χρήματα από τους ενορίτες του, π.χ. για τα ευχέλαια ή τους αγιασμούς στο σπίτι. Τον περασμένο Μάιο είχα συναντήσει τυχαία μια άλλη ξεχωριστή περίπτωση ιερωμένου στο νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού. Εργαζόταν εκεί ως αναισθησιολόγος γιατρός, ανακουφίζοντας τον ανθρώπινο πόνο με πολύ άμεσο τρόπο. Η φήμη του άλλωστε είχε προηγηθεί στους διαδρόμους του νοσοκομείου, από τα σχόλια των νοσοκόμων, των αρρώστων και των συγγενών τους. Σταγόνες στον ωκεανό; Μάλλον… Θλιβόμουν, πάντως, πολύ φέτος κάθε φορά που έβλεπα τα παρεκκλήσια και τις εκκλησιές κλειστές στη Μεγαλόνησο, κάτι άγνωστο τα παλιότερα χρόνια. Για τον φόβο της κλοπής και της καταστροφής, μου εξήγησαν. Πώς θα ΄θελα ν΄ άνοιγαν οι εκκλησιές στον κόσμο- κυριολεκτικά και μεταφορικά- όλη την ημέρα και τη νύκτα, για κάθε καλή και άσχημη στιγμή. Να ΄ναι, όχι μόνο το αποκούμπι, το λιμανάκι, η φωλιά, αλλά και το φως, η ζωή, η χαρά… Να κερδίσουν τη νεολαία που φωνάζει στις πορείες οργισμένα συνθήματα κατά των παπάδων.

Αυτούς τους προβληματισμένους νέους που απέρριψαν πια, μετά το σκάνδαλο του Βατοπεδίου, και το Άγιον Όρος, που ήταν έως τότε στο απυρόβλητό τους, ως χώρος πνεύματος, περισυλλογής και τέχνης. Ζητούνται επειγόντως «παπα-Γιάννηδες»…