Τελευταίο οχυρό

Ώστε έτσι λοιπόν; Η Εθνική έφτασε ξανά στα προ ετών επίπεδα του «πολύ καλή εμφάνιση, αλλά…». Στις εποχές του «ναι μεν, αλλά». Ωστόσο, ορισμένοι βλέπουν την αποβολή του Βύντρα, τις (αρκετές) απουσίες και λησμονούν τα δεδομένα. Η Εθνική μετέχει στον ευκολότερο όμιλο. Με την αξία και τις επιτυχίες της κατάφερε να συναγωνιστεί την Ελβετία, το Ισραήλ και τη Λετονία. Πού πάει η ιστορία; Να γίνεται κουβέντα για το αν θα φτάσει στη δεύτερη θέση που οδηγεί στα μπαράζ. Κι όμως, η συζήτηση θα έπρεπε να αφορά στο πώς θα βελτιωθεί στον τομέα της οργάνωσης. Γιατί η δημιουργία ευκαιριών είναι το μεγάλο αγκάθι και δεν λύνεται με τα ευχολόγια. Το είδαμε στο φιλικό της Πολωνίας, ξανά 0-2 στο δεύτερο ημίχρονο, όταν ο Μπενάκερ αποφάσισε να πιέσει την άμυνά μας. Το ίδιο και ο Χίτζφελντ, ο κόουτς με την έφεση να ρίχνει τον έναν επιθετικό μετά τον άλλο, ύστερα από την αποβολή του Βύντρα. Ο δε Ρεχάγκελ, άφησε στον πάγκο τον καλύτερο παίκτη (Σαμαράς) του τεστ στο Μπίντγκοζ και όταν αναζήτησε ταχύτητα στις αντεπιθέσεις απέσυρε τον Σαλπιγγίδη, φέρνοντας τους γηπεδούχους όλο και πιο κοντά στην περιοχή του Χαλκιά.

Ναι, θετική εμφάνιση στον αμυντικό τομέα. Αρκεί αυτό; Μόνο την ευκαιρία του Αμανατίδη στην αρχή του αγώνα μετρήσαμε και το εντυπωσιακό δοκάρι του Σπυρόπουλου. Κατά τα λοιπά, ρόλος παθητικός, μοιρολατρικός, συμβιβασμένος με τις καταστάσεις.

Και η διαιτησία του Ντε Μπλέκερε, ωραίο άλλοθι για την ήττα. Τα άλλοθι, όμως, είναι για τους αδύνατους. Οι ισχυροί διεκδικούν, ζητούν, επιδιώκουν να πείσουν για την ανωτερότητά τους. Δεν οχυρώνονται πίσω από μια κόκκινη κάρτα.

ΩΡΑΙΟΣ ο προγραμματισμός του Ρεχάγκελ. Καλεί τον Νίνη, τον χρησιμοποιεί βασικό στις προπονήσεις και ξαφνικά όχι μόνο τον αφήνει έξω από τους 18 στο «Σεντ Γιάκομπ», αλλά τον στέλνει χθες πίσω για να ενισχύσει την Εθνική… Ελπίδων στο ραντεβού με τους Άγγλους! Ίδια ιστορία και με τον Πλιάτσικα, λες και η μετάγγιση νέου αίματος ισχύει στην προετοιμασία και όχι στα επίσημα παιχνίδια. Με τους μικρούς θα… ψηθούν τα ταλέντα ή πρέπει να βρουν τον δρόμο τους παίζοντας και στα δύσκολα;

ΜΑΥΡΟΣ είναι ο Σεπτέμβρης για την Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου. Και μόνο ομάδες της λεγόμενης «δεύτερης ταχύτητας» νικά, σύμφωνα με την παράδοση, η γαλάζια ομάδα. Θέλετε παραδείγματα; Από το 2001 και δώθε, προέκυψαν νίκες απέναντι στην Αρμενία (1-0, το 2003), το Καζαχστάν (2-1, το 2005), τη Μολδαβία (1-0, το 2006) και το Λουξεμβούργο (3-0, το 2008). Αντίθετα, τα στραπάτσα ήταν σκληρά! Η σφαλιάρα από τους Φινλανδούς (1-5 το 2001), η εντός έδρας ήττα από την Ισπανία το 2002 (0-2) και το κάζο στην Αλβανία μετά τον θρίαμβο της Πορτογαλίας. Α, είχαμε και ένα ισόπαλο αποτέλεσμα (2-2) στη Νορβηγία.

ΣΥΝΕΒΗ χθες στη Φυλή. Περί τα 50 άτομα έκαναν ντου (!) και πέτυχαν να βρουν θέση στις εξέδρες και να παρακολουθήσουν το φιλικό Θρασύβουλου- ΑΕΚ. Είναι σαφές ότι κάποιες συνήθειες δεν κόβονται. Αλλά αξιότιμοι κύριοι του Θρασύβουλου, μήπως τα 15 ευρώ είναι εξωπραγματικό νούμερο για τιμή εισιτηρίου; ΜΕ την ευκαιρία: ήταν τόσο αξιοσημείωτο το φιλικό του Ολυμπιακού με τον Εργοτέλη και έσπευσε η κρατική τηλεόραση να το μεταδώσει απευθείας; Άραγε θα έδειχνε η ΤV τη φιέστα για τα 80 χρόνια του Εργοτέλη αν αντίπαλος της συγκεκριμένης ΠΑΕ ήταν ομάδα μικρότερου βεληνεκούς; Νισάφι πια με τις κατά συρροήν μεταδόσεις ήσσονος σημασίας αγώνων!