[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Πώς γεννιούνται τα παιδιά

Τελικά δεν είναι και τόσο τρομερή η επιστροφή στη δουλειά. Στο καψιμί γίνεται το αδιαχώρητο και τα διπλανά γραφεία είναι φίσκα από κουτιά με γλυκά. Δεν περνάει ημέρα που να μην έχει κάποιος γενέθλια, τόσο που έχω αρχίσει να σκανδαλίζομαι γιατί, απ΄ ό,τι ξέρω, το ανθρώπινο είδος δεν είναι δα και μονόοιστρο.

Μα τι συνέβη στη ζωή των γονιών μας και ο μήνας Σεπτέμβριος έχει γίνει κάτι σα μικρά Χριστούγεννα;

Τα μετράω όψη κι ανάποδη και καταλήγω ότι εμείς τα μωρά του ένατου μήνα, ανεξαρτήτως δεκαετίας, είμαστε, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, ο καρπός κάποιας χριστουγεννιάτικης ή πρωτοχρονιάτικης ευφορίας των γεννητόρων μας. Χμ… Σκέφτομαι τους κουραμπιέδες και τα λαμπάκια του δέντρου σαν ερωτικά γκατζετάκια και με πιάνουν τα γέλια. Τι θέλει ο άνθρωπος για να βρει μια ώρα ερωτικής διαθεσιμότητας μέσα στην τύρβη και τη φρίκη της καθημερινότητας;

Ας με συγχωρέσουν οι δημογράφοι και οι σεξολόγοι που μπαίνω στα χωράφια τους, φρονώ όμως ότι έχουν αφήσει στην μπάντα τον πιο σημαντικό παράγοντα που δεν είναι άλλος από την ψυχική ευφορία και το κατάλληλο τάιμινγκ των δύο συμβαλλομένων μερών.

Ο κολλητός μου, χρόνια γιατρός σε δημόσιους οργανισμούς και με χιλιάδες ώρες πτήσης σε εξωτερικά ιατρεία, προσγείωσε τις παρατηρήσεις μου σε πιο δύσβατες περιοχές: «Το ξέρεις ότι σ΄ ολόκληρη την επαγγελματική ζωή μου δεν έχω εξετάσει ούτε έναν άνθρωπο που να έχει γεννηθεί το ΄23;»…

Δεν μπήκα σε αρχεία και μητρώα, μπήκα όμως στον φάκελο του 1922 και βρήκα ένα κεφάλαιο που ποτέ κανείς δεν είχε την όρεξη και το μυαλό για να το γράψει.