[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Μπρος γκρεμός και πίσω Στάλιν

ΟΙ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΕΣ και οι καπιταλιστές επιχειρούν να ξαναγράψουν την Ιστορία. Και για να το πετύχουν «μοιράζουν αφειδώς την καραμέλα των σταλινικών εγκλημάτων» (sic).

Ευτυχώς, όμως, εδώ στην Ελλάδα δεν είμαστε έρμαια της παραχάραξης που απεργάζονται τα ξένα κέντρα. Ευτυχώς υπάρχει μεθ΄ ημών η διαφωτιστική δύναμη του ΚΚΕ που δεν θα επιτρέψει να μπει στην ίδια ζυγαριά ο Χίτλερ και ο Στάλιν.

Το τρισάγιο στη μνήμη του πατερούλη δεν είναι, ασφαλώς, είδηση. Ο Περισσός άλλωστε δεν χάνει ποτέ ευκαιρία να τιμήσει τη μνήμη του Στάλιν, όχι μόνο στα λόγια, αλλά και εμπράκτως: Με κινήσεις όπως η περσινή «παραίτηση» τριών βουλευτών του που είχαν εκλεγεί κόντρα στην επίσημη γραμμή.

Το Κόμμα είναι προγραμ-ματισμένο να επαναλαμβάνει τον εαυτό του. Το περίεργο, όμως, είναι πως τα στελέχη του υποδέχονται ασμένως τη «σφαγή» τους. Και κυρίως πώς οι ψηφοφόροι σπεύδουν να νομιμοποιήσουν μετά στην κάλπη αυτές τις αποφάσεις;

Μπορεί για κάποιους από αυτούς να ισχύει ο θρησκευτικός κανόνας: Η Εκκλησία (το Κόμμα) κυνηγάει τους αιρετικούς (ρεβιζιονιστές), ζητάει προσήλωση στο δόγμα και απαιτεί θυσίες ίνα πληρωθή το ρηθέν υπό του προφήτου (η έλευση της αταξικής κοινωνίας).

Υπάρχουν όμως και ψηφοφόροι του ΚΚΕ που έχουν χειραφετηθεί από αυτό το σχήμα. Που αναγνωρίζουν τις «ανορθογραφίες» του Κόμματος. Κι ωστόσο το ψηφίζουν.

Το ψηφίζουν, λένε, όπως ανάβει κανείς το καντήλι στον τάφο του πατέρα του.

Για να τιμήσουν τους διωχθέντες και τους βασανισθέντες, για ν΄ αναγνωρίσουν την αγνότητα του μάταιου αλλά υψηλού σκοπού τους.

Κάθε άλλη πολιτική απόφαση τούς φοβίζει. Αναζωπυρώνει μέσα τους την προπατορική ενοχή: Αν δεν είσαι με τους κομμουνιστές, είσαι με τους καπιταλιστές.

Η διελκυστίνδα της πολιτικής τους συνείδησης θυμίζει την εναρκτήρια σκηνή από το πολωνικό φιλμ «Κατίν»:

Δυο κύματα προσφύγων συναντώνται στη μέση μιας γέφυρας. «Τρέξτε να σωθείτε, μπήκαν οι Γερμανοί» φωνάζουν αυτοί που έρχονται από τη Δύση. «Γυρίστε πίσω, έρχονται οι Ρώσοι», αντι-κραυγάζουν οι κυνηγημένοι από την Ανατολή.

Μπρος Βέρμαχτ και πίσω Κόκκινος Στρατός. Ή με τους αριστερούς ή με τους νεοφιλεύθερους. Ή με τους εργάτες ή με τους τραπεζίτες…

Όποιος υποψιαζόταν ότι ο κόσμος, στα 70 χρόνια που μεσολάβησαν, έγινε πιο σύνθετος, και είναι πια αδύνατον να συναιρεθεί σε ένα δίλημμα, αδύνατον να προσπελαστεί με τους μπούσουλες των ιδεολογιών, ας ρωτήσει τους συντρόφους. Εκείνοι είχαν βρει από νωρίς όλες τις απαντήσεις.