[ Διαστάσεις ] Έλα να πάμε στα καμένα

Μερικές φορές η τύχη παίζει περίεργα παιχνίδια. Να διαβάζεις έναν ύμνο για τα φυσικά κάλλη της Ελλάδας την ώρα που η τηλεόραση δείχνει φρικτές εικόνες από την καταστροφή.

Το όνειρο της Μαρούχα (από την «Ελ Παΐς»)
Υπάρχουν δύο είδη ονείρων, γράφει η Μαρούχα Τόρρες στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού της Ελ Παΐς. Τα όνειρα που έχουν σχέση με τις επιθυμίες μας και τα όνειρα που βλέπουμε τη νύχτα. Από τις δύο αυτές ειδικότητες, η πιο επικίνδυνη είναι η πρώτη. Ονειρεύεται, για παράδειγμα, κάποιος μια πατρίδα, και για να εκπληρώσει το όνειρό του θεωρεί ότι μπορεί να σκοτώσει όποιους βρει στον δρόμο του, ενώ κάποιοι άλλοι, λιγότερο αιμοβόροι, καταδικάζουν τα μέσα που χρησιμοποιεί αλλά κατανοούν, ή συμμερίζονται, τον σκοπό. Τα όνειρα που βλέπουμε στον ύπνο μας, αντίθετα, μας χαρίζουν πατρίδες που δεν χρειάζεται να υπερασπιζόμαστε, αφού πάνε κι έρχονται αενάως και αποτελούν πάντα ένα πολύτιμο δώρο, έναν απέραντο τόπο όπου γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι.

Η Ισπανίδα δημοσιογράφος- που τα κείμενά της τα παρακολουθούμε χρόνια τώρα, ή μάλλον δεκαετίες- ονειρεύεται κάθε τόσο ότι βουτά στη Μαγιόρκα, διατρέχει τη Μεσόγειο, και βγάζει το κεφάλι μόνο όταν φτάνει στην Ελλάδα. Βλέπει νησιά μικρά και μεγάλα, βλέπει τη μενεξεδένια πλαγιά της Σαντορίνης και το φοινικόδασος της Κρήτης, κολυμπά παρέα με τα δελφίνια, νιώθει το νερό της Μεσογείου να μπαίνει στο κορμί της και να βγαίνει από τα μάτια της χωρίς να είναι δάκρυα, κι αισθάνεται ότι έχει την πιο γλυκιά πατρίδα που της έχει δώσει η ζωή, μια πατρίδα μόνο για κείνη και, παρά ταύτα, μια πατρίδα για όλους. Μια πατρίδα γενναιόδωρη, μύχια, για την οποία δεν θα σκότωνε ποτέ αλλά θα μπορούσε να πεθάνει γλυκά γι΄ αυτήν ή, για την ακρίβεια, θα τη σκεφτόταν για να πεθάνει γλυκά. Μια πατρίδα που θα επισκεφθεί επιτέλους τον άλλο μήνα και θα μείνει πέντε ονειρεμένες μέρες στο Σούνιο. Θα βάλει στη βαλίτσα της το κομπολόι που της είχε δώσει εκείνος ο παλιός της εραστής, θα προσπεράσει τη ρύπανση για να μπει στο καινούργιο Μουσείο Ακρόπολης και θα γευτεί στις ταβέρνες τραγούδια και κρασιά. Ποιος είναι ο τόπος που περιγράφει η καλή συνάδελφος; Τι σχέση έχει η Ελλάδα που ονειρεύεται με τις εικόνες που βλέπουμε τις τελευταίες ημέρες, με την αυθαιρεσία, την ανικανότητα, τον κυνισμό, την απάθεια, την κτηνωδία, τη μαυρίλα; «Να ονειρεύεστε Ελλάδες, γιατί η ζωή είναι πολύ μικρή για να τη λερώνουμε με αίμα»: έτσι τελειώνει το υπέροχο κείμενό της, αλλά εμείς εδώ δεν μπορούμε να ονειρευτούμε, δεν έχουμε πια καιρό να ονειρευτούμε, «έρχονται φλόγες απ΄ τα δάση/ και μια φωτιά να μας δικάσει/ μέσα στο πύρινό της χνώτο/ από τον έσχατο στον πρώτο»…

LΙΝΚ:

http://diastaseis.blogspot.com