[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Επιχείρηση «καθαρά χέρια»

Από το βρώμικο σκάνδαλο της Siemens συγκρατώ μια κομβική φράση η οποία εκφράζει και την άρρωστη παθογένεια αυτού του τόπου. Δηλαδή ότι η διαφθορά είναι καθημερινό φαινόμενο στην Ελλάδα («Sueddeutsche Ζeitung», Οrangen aus Griechenland, 13/8/2009)!

Αυτό δεν σημαίνει ότι η διαφθορά δεν ανθεί δύσοσμα και στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες. Αρκεί μόνο να σκεφθεί κανείς το εξής: η παραπάνω σκοτεινή υπόθεση άρχισε από τον «ανήθικο» νόμο που ψήφισε παλιότερα το γερμανικό κράτος, αφού οι μεγάλες εταιρείες- για να εξασφαλίσουν κερδοφόρα συμβόλαια- εξωθούνταν να δωροδοκήσουν ξένους αξιωματούχους, στον βαθμό που αυτά τα κατάπτυστα «μπαξίσια» δεν φορολογούνταν από τη γερμανική πολιτεία! Αν αυτό δεν συνιστά διεφθαρμένη κρατική πολιτική, τότε τι άλλο αποτελεί;

Όμως, στην πατρίδα μας συζητούμε επί τόσα χρόνια κουραστικά για τα σκάνδαλα, αλλά τίποτε δεν αλλάζει. Απλώς οι πολιτικοί γίνονται πιο διεφθαρμένοι και οι απλοί πολίτες πιο αηδιασμένοι από την πολιτική! Υπ΄ αυτό το πρίσμα θα προσπαθήσω να ανιχνεύσω πώς φθάσαμε σε αυτή την άρρωστη κατάσταση, όπου ένας φυγόδικος από το Μόναχο τραντάζει το πολιτικό σκηνικό της χώρας και αν μπορεί να αλλάξει κάτι, ώστε κάποιοι αετονύχηδες να πάνε επιτέλους στη φυλακή.

Και κατ΄ αρχήν η Δικαιοσύνη. Στην υπόθεση της Siemens είναι σίγουρο ότι ο εισαγγελέας και ο ανακριτής υπέπεσαν σε βαριά- κατά τη γνώμη μου- δικονομικά σφάλματα. Ποια είναι αυτά;

Επειδή οι δύο βασικοί πρωταγωνιστές του σκανδάλου ήταν οφθαλμοφανώς ύποπτοι φυγής, ο μεν εισαγγελέας θα μπορούσε, επειδή επρόκειτο για κακουργήματα, μαζί με την κίνηση της ποινικής δίωξης να απαγορεύσει την έξοδό τους από τη χώρα, ενώ ο ανακριτής είχε τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσει την εξαιρετική διάταξη του άρθρου 271 παρ. 1 του ΚΠΔ και να εκδώσει ένα ένταλμα σύλληψης, πριν καν τους καλέσει σε απολογία!

Oι ενδεδειγμένες αυτές επιλογές δεν έγιναν και έτσι οι δύο κρίσιμοι κατηγορούμενοι το έσκασαν πανηγυρικά στο εξωτερικό!

Επομένως, για να μην κατηγορείται η Δικαιοσύνη ότι εμπλέκεται σε ύποπτα κομματικά παιχνίδια- γιατί η σκοτεινή υπόθεση της Siemens μπορεί να επηρεάσει σημαντικά την έκβαση των επόμενων εκλογών- θα πρέπει κάποτε να σταματήσει ο απαράδεκτος διορισμός των ανώτατων δικαστικών λειτουργών από την εκάστοτε κυβέρνηση.

Έπειτα, σε αυτήν την υπόθεση αξιολογείται και η στάση των ίδιων των πολιτικών. Τι εννοώ; Ας βγουν οι πατέρες του έθνους που πήραν τις ηλεκτρικές συσκευές ή τα άλλα ακριβά λαδώματα από τον φυγόδικο του Μονάχου για να εξηγήσουν με ποια ανταλλάγματα τα ενθυλάκωσαν στις τσέπες τους. Επειδή αυτό δεν πρόκειται να γίνει, τότε θα έκανα μια θεσμική πρόταση για την υπέρβαση αυτής της εκφυλισμένης κατάστασης: τρεις θητείες για κάθε κοινοβουλευτικό στέλεχος, γιατί όσο περισσότερο παραμένει κάποιος στο πεδίο της πολιτικής τόσο διογκώνονται οι πιθανότητες για να γίνει υποχείριο των μεγάλων επιχειρηματιών.

Οι μαθουσάλες δεν μας χρειάζονται και αυτό ισχύει και για τα κόμματα της παραδοσιακής Αριστεράς!

Τέλος, σε ό,τι αφορά μια καινούργια νομοθετική πολιτική απέναντι στα σκάνδαλα, η μεν κυβέρνηση απορρίπτει ακατανόητα κάθε σοβαρή πρόταση με το παραπλανητικό επιχείρημα ότι δεν διαπραγματεύεται με υποδίκους (μήπως άραγε δεν θέλει να μάθουμε την αλήθεια;), το δε ΠΑΣΟΚ δεν πείθει καθόλου για το πού πήγαν τα λεφτά τα οποία ενθυλάκωσε ένα πρώην στέλεχός του, γιατί οι εσωτερικοί κομματικοί έλεγχοι είναι εντελώς αναξιόπιστοι!

Έτσι, η ευρωπαϊκή εμπειρία καταδεικνύει ότι ο μόνος βιομήχανος που καταδικάστηκε για δωροδοκία πολιτικών ήταν ο Ντασό, επειδή ένας εσωτερικός κρίκος στη βρώμικη αλυσίδα των μιζών «έσπασε» και μίλησε («Λασκούμ», Διαφθορά).

Άρα, πρέπει να προωθήσουμε μια ευνοϊκότερη δικονομική μεταχείριση για εκείνους που συμβάλλουν στην αποκάλυψη των πολιτικών οι οποίοι χρηματίζονται, κάτι δηλαδή που ισχύει σήμερα και στη νομοθεσία μας για τα ναρκωτικά και το οργανωμένο έγκλημα (και εδώ ίσως ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ να έχει δίκαιο).

Διαφορετικά δεν θα μάθουμε ποτέ την αλήθεια!

Ποιο είναι το συμπέρασμα; Το σκάνδαλο της Siemens ή θα μας κάνει να αλλάξουμε συνολικά ή θα μας βυθίσει ακόμη περισσότερο σε έναν κοινωνικοπολιτικό βούρκο! Ο Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ.

ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΧΡΗΜΑΤΙΖΟΝΤΑΙ

Πρέπει να προωθήσουμε μια ευνοϊκότερη δικονομική μεταχείριση για εκείνους που συμβάλλουν στην αποκάλυψη των πολιτικών οι οποίοι χρηματίζονται