[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Οι αξίες δεν ταξινομούνται

Περιοδικό «Forbes». Έχει δεκάδες λίστες. Οι 100 πιο πλούσιοι άνθρωποι στον πλανήτη. Οι 100 πιο ισχυρές γυναίκες. Οι 100 celebrities με τη μεγαλύτερη επιρροή. Οι 400 πιο πλούσιοι άνθρωποι στον κόσμο.

Οι δισεκατομμυριούχοι. Τα πιο καλοπληρωμένα μοντέλα κ.λπ., κ.λπ., κ.λπ.

Δεν διαφωνώ, οι rich and famous είναι catchy θέμα ή όπως το λέμε και στις εφημερίδες «χαζευτικό», θα πέσει το μάτι σου πάνω του, θα διαβάσεις και τις πρώτες αράδες σίγουρα. Επιπλέον, η μεθοδολογία και τα κριτήρια του «Forbes» δεν αφήνουν περιθώρια αμφιβολίας για την αξιοπιστία τους. Ωστόσο, έχω μια σειρά από απορίες.

Γιατί είναι τόσο σημαντικοί όλοι αυτοί που αποτελούν τις λίστες; Για να γίνει κάποιος δισεκατομμυριούχος, υποθέτω ότι δεν βασίστηκε στον προσωπικό του μόχθο, κάποιοι άλλοι εργάστηκαν γι΄ αυτόν- πιθανόν σε εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες. Ποιος ο λόγος να τον θαυμάσω λοιπόν; Για να φτάσει κανείς να θεωρείται από τους πιο ισχυρούς ανθρώπους σε αυτήν την πλάση κάποιοι άλλοι πάλι τον στήριξαν και πιθανόν χωρίς τη συμβολή τους «δεν θα τον ήξερε ο θυρωρός της πολυκατοικίας του», για να χρησιμοποιήσω μια προσφιλή στα ελληνικά πλαίσια φράση. Τι με νοιάζει που η φήμη της Ζολί δεν αμφισβητήθηκε από την Όπρα; Δικαιούται μεγαλύτερου επαίνου η παρουσία τους στη δημόσια σφαίρα από αυτή όλων των αφανών ηρώων της αμερικανικής κοινωνίας που πασχίζουν να επιβιώσουν στην κρίση;

Δεν αντιλέγω, στο βάθος όλοι, μηδενός εξαιρουμένου, ζηλεύουμε- άλλος λίγο κι άλλος πολύ- τα πλούτη και τη δόξα τους. Δεν αμφιβάλλω ακόμη ότι τα πρόσωπα που ζουν σε χλιδή- είτε υλική είτε συμβολική- που αγγίζει τα όρια της ύβρεως «πουλάνε», ικανοποιώντας κάποια από τα πιο μοχθηρά και ευτελή ανθρώπινα ένστικτα. Όμως, σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να νιώσουμε πως είναι πιο αξιόλογοι από τα εκατομμύρια των υπολοίπων που ζουν και εργάζονται χωρίς λάμψη και παχυλές απολαβές. Και ο λόγος είναι πολύ απλός, οι τελευταίοι βασίζονται κυρίως στον εαυτό τους. Οι λίστες αυτές είναι μια απόπειρα κατασκευής προτύπων που εν τέλει αποδεικνύουν πώς η πραγματικότητα αντιστέκεται στις ταξινομήσεις. Ποια η αξία τους όταν τη μία χρονιά φιγουράρει σε αυτές ο Μέιντοφ και την επομένη κοιτάζει τα θύματά του πίσω από τα σίδερα της φυλακής;