Επικίνδυνες περιπέτειες στους δρόμους

Η στήλη γράφεται σήμερα από τη Χαλκιδική, ένα από τα ωραιότερα και καταλληλότερα μέρη της Ελλάδας για να γεμίσεις τις μπαταρίες σου εν όψει του χειμώνα. Το κοντέρ μου έγραψε ήδη αρκετές εκατοντάδες χιλιόμετρα, τα οποία μού έδωσαν και το ερέθισμα για ορισμένες διαπιστώσεις. Η λέξη απαράδεκτο μάλλον δεν αποδίδει την πραγματικότητα για το οδικό δίκτυο της Χαλκιδικής, ένα μεγάλο μέρος του οποίου προέρχεται ακόμη από την εποχή της χούντας. Δρόμοι στενοί περασμένων δεκαετιών, που διασχίζουν πολύβουα παραθεριστικά θέρετρα με πολλαπλάσιους κατοίκους και επισκέπτες. Προσπεράσεις με υψηλό βαθμό επικινδυνότητας, αφού στη μία και μοναδική κεντρική αρτηρία καταλήγουν χιλιάδες παράδρομοι και έξοδοι από καλλιεργούμενες εκτάσεις, αμπελοχώραφα, κατοικίες, κ.λπ. Ρυθμοί σημειωτόν, καυσαέρια και φοβερή ηχορρύπανση, ανύπαρκτες υποδομές για τους πεζούς, άναρχο παρκάρισμα, αμαυρώνουν την εικόνα μιας περιοχής πανέμορφης γεμάτης θέλγητρα. Ο νέος αυτοκινητόδρομος που θα διευκόλυνε τις μετακινήσεις στο πρώτο πόδι, δηλαδή στη Χερσόνησο της Κασσάνδρας, βρίσκεται ακόμη στα σχέδια ενώ μιλάμε για μία περιοχή που εξυπηρετεί δεκάδες χιλιάδες τουρίστες σε καθημερινή βάση, πολλοί από τους οποίους προέρχονται από την ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλονίκης. Κάτι αντίστοιχο ισχύει βεβαίως και για το δεύτερο πόδι, τη Σιθωνία, όπου τα πράγματα είναι εξίσου άσχημα. Εννοείται, ότι δεν μπορούν να γίνουν τα πάντα αμέσως, όμως η Χαλκιδική έπρεπε να βρίσκεται πολύ ψηλά στη λίστα των προτεραιοτήτων κυρίως όσον αφορά τις υποδομές του οδικού δικτύου. Το όφελος της επένδυσης για την κατασκευή ενός νέου αυτοκινητοδρόμου έξω από τα παραθεριστικά κέντρα θα είχε τεράστια οφέλη στον τομέα του τουρισμού αλλά και της ασφάλειας και της ποιότητας ζωής των κατοίκων και των τουριστών. Θα μου πείτε, εδώ κοσκινίζουμε δεκαετίες ολόκληρες την Εθνική Οδό Αθηνών-Θεσσαλονίκης, η οποία όλο φτιάχνεται και τελειωμό δεν έχει. Θα εκφράσω πάντως την απορία μου. Τις εργασίες για την- αμήν και πότε- ολοκλήρωση του δρόμου τις αντιλαμβάνομαι, όμως είναι ανάγκη να γίνονται και έργα συντήρησης την εποχή που ολόκληρη η Ελλάδα βρίσκεται στους δρόμους; Τραγέλαφος και με τα διόδια, των οποίων οι τιμές διαφέρουν από ένα ευρουλάκι έως και 2,75 ευρώ. Μάλιστα δεν υπάρχουν στα περισσότερα σημεία φωτεινοί πίνακες για να γνωρίζεις το ποσό έγκαιρα και αρχίζεις και ψάχνεσαι την τελευταία στιγμή. Στο εξωτερικό έχουν καθιερωθεί σε πολλές χώρες οι ετήσιες συνδρομές, ανάλογες με εκείνες για τα δικά μας τέλη κυκλοφορίας, τις οποίες αγοράζεις μία φορά και χρησιμοποιείς ελεύθερα τους αυτοκινητοδρόμους. Για τους τουρίστες ή για όσους χρησιμοποιούν ελάχιστα το συγκεκριμένο οδικό δίκτυο, προβλέπονται και για μικρότερο χρονικό διάστημα π.χ. εβδομαδιαίες ή μηνιαίες. Έτσι ξηλώνονται όλα τα σημεία πληρωμής, εξαφανίζονται οι ουρές τις περιόδους αιχμής και γλιτώνεις και αυτό το θέατρο με τα διαφορετικά διόδια. Ίσως αξίζει να γίνει μία σκέψη και προς αυτή την κατεύθυνση.