Δίκτυο

Μουσείο του εαυτού του
Μ.Α.

Σαντορίνη, ντάλα Αύγουστος. Στα καλντερίμια δεν ακούς ελληνικά ούτε για δείγμα. Στα καφέ της καλντέρας το τοστ κοστίζει 6,5 ευρώ. Και το Αρχαιολογικό Μουσείο στα Φηρά – εκείνο που μαζί με το Μουσείο Προϊστορικής Θήρας καλούνται να καλύψουν το κενό που έχει αφήσει πίσω του το Ακρωτήρι μετά τη μοιραία πτώση του στεγάστρου- κλείνει στις 15.00! Όποιος αποφασίσει να το επισκεφθεί δε, θα βρεθεί μπροστά σε ένα μουσείο που είναι μουσείο του εαυτού του. Μυρίζει από χιλιόμετρα δεκαετία ΄60 με τις σκοροφαγωμένες προθήκες, τα άπλυτα τζάμια και τις ασαφείς πινακίδες. «Αγγεία κυκλαδικού εργαστηρίου». Ε, και; Σε τι διαφέρουν από τα υπόλοιπα; Και τι δουλειά έχουν πιο δίπλα τα «κορινθιακού εργαστηρίου»;

Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Οι μη έχοντες πτυχίο Αρχαιολογίας να πάνε για μπάνιο. Μοναδική σήμανση στον χώρο η πινακίδα «Απαγορεύεται η φωτογράφιση». Στη μια γωνία. Διότι στην άλλη έγραφε «Απαγορεύεται η φωτογράφηση» (αποφασίστε επιτέλους!). Και το αποκορύφωμα της υπόθεσης, ο φύλακας να παρακολουθεί διακριτικά τους λιγοστούς επισκέπτες και να ξεσπάει τα νεύρα του (άραγε επειδή του χάλασαν την κουβεντούλα που είχε στήσει με τους συναδέλφους του;) βροντοχτυπώντας το μπεγλέρι του. Κι αν δεν άκουσε ποτέ περί αρμόζουσας συμπεριφοράς σε εργασιακούς χώρους, δεν άκουσε ούτε τους στίχους του ποιητή «μη βροντοχτυπάς τις χάντρες, η δουλειά κάνει τους άντρες»;


Χάσμα; Ποιο χάσμα;
Μ.Μ.

Ευκαιρία βρέθηκε στην επέτειο των 40 χρόνων του Woodstock κι άρχισαν να μετράνε τις «αντοχές» των ροκ και ποπ σταρ στον χρόνο, και το γκελ που κάνουν στο κοινό. Έγινε λοιπόν μια έρευνα, όπου έδωσαν τη γνώμη τους μουσικόφιλοι απ΄ όλες τις ηλικίες, για το ποιους καλλιτέχνες προτιμούν. Και στην κορυφή, πρώτοι απ΄ όλους ψηφίστηκαν οι Βeatles. Νέοι, γέροι, μεγάλοι, μικροί, συμφωνούν: οι τέσσερις του Λίβερπουλ πάνω απ΄ όλους.

Δεύτεροι οι Εagles, τρίτος ο Τζόνι Κας, τέταρτος ο Μάικλ Τζάκσον, στο πέντε ο Έλβις και στο έξι οι Rolling Stones. Και αυτό που επισημαίνει και το Ρew Center (http:

//people-press. org/) που έκανε την έρευνα από τα στοιχεία που προκύπτουν, είναι ότι το χάσμα γενεών που έμοιαζε τεράστιο στην εποχή του Woodstock, δείχνει όλο και να μικραίνει. Κάτι που τουλάχιστον όσοι παρακολουθούν τα μουσικά, το έχουν ήδη αντιληφθεί.


Σκεπτικό φεστιβαλικό
Γ.Δ.Κ.Σ.

Αυτό δεν το κατάλαβα. Το Ελληνικό Φεστιβάλ είθισται να μη βγάζει για το Φεστιβάλ Επιδαύρου έντυπο πρόγραμμα για το σύνολο των εκδηλώσεών του όπως για το Φεστιβάλ Αθηνών. Ανέκαθεν. Διαφωνώ. Ξέρω πως τα κρατικά θέατρα- Εθνικό, ΚΘΒΕ, ΘΟΚ- όταν συμμετέχουν θέλουν να βγάζουν δικά τους προγράμματα, καθώς οι παραστάσεις τους δεν παίζονται μόνο στην Επίδαυρο.

Λογικό. Αλλά θα μπορούσε να βρεθεί μία φόρμουλα τα προγράμματα αυτά ή ένα μέρος της ύλης τους να ενσωματώνονται σε ένα ενιαίο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Επιδαύρου που είναι η «αιχμή», υποτίθεται, της περιοδείας τους. Τέλος πάντων, πέραν αυτού, το Φεστιβάλ μέχρι τώρα τύπωνε προγράμματα για τις «δικές» του παραγωγές στην Επίδαυρο- αυτό το σύστημα που διαιωνίζεται, με τις «δικές» μας παραγωγές και τις «δικές τους» παραγωγές οι οποίες έχουν και διαφοροποιημένα (απίστευτο!) εισιτήρια και τις «ημιδικές μας», το βρίσκω φύσει γελοίο…

– ή γι΄ αυτές που προσκαλεί. Στους «Όρνιθες», που υποτίθεται ήταν «δική του», γιατί δεν τύπωσε; Ένα συμπαθητικό αλλά τσουρούτικο τετράπτυχο που πουλιότανε τρία ευρώ δεν το τύπωσε, λέει, το Φεστιβάλ. Και ποιος τότε το τύπωσε; Ο θίασος; Γιατί θα δώσει άλλες δύο παραστάσεις εκτός Επιδαύρου; Ε, ας το πούλαγε σ΄ αυτές. Και το Φεστιβάλ ας έβγαζε ένα πιο σοβαρό πρόγραμμα για την παράσταση που ήταν παραγωγή «δική του» του. Δεν το κατάλαβα το σκεπτικό.