Οδηγός επιβίωσης για νέους οδηγούς

Τι θα απαντούσατε αν σας ρωτούσε κάποιος τι θα συμβουλεύατε έναν νέο οδηγό; Την ερώτηση αυτή μου απηύθυνε ένας γνωστός μου, και ομολογώ ότι δυσκολεύτηκα να του απαντήσω, επειδή με αιφνιδίασε. Από το μυαλό μου πέρασαν πολλές απαντήσεις, στο τέλος όμως κατέληξα στο συμπέρασμα ότι το πιο σημαντικό θα ήταν να αποβάλει το στρες και το άγχος. Θυμάμαι σαν τώρα την πρώτη ώρα του μαθήματος οδήγησης και τα χέρια και τα πόδια μου να τρέμουν μόλις ολοκληρώθηκε και βγήκα από το Φιατάκι του εκπαιδευτή.

Τώρα έχουν αλλάξει βέβαια τα πράγματα, όμως ο νέος οδηγός που μπαίνει στην κυκλοφορία κάνει μια βουτιά σε βαθιά και δύσκολα νερά, με αποτέλεσμα να αγχώνεται και να κινδυνεύει να χάσει την ψυχραιμία του. Για να μην αναφέρω την κακή μας συνήθεια να πιέζουμε τους οδηγούς που κάνουν μπαμ από μακριά ότι δεν είναι έμπειροι και ότι υστερούν σε αυτοπεποίθηση και σιγουριά. Εδώ θα ήθελα να τονίσω ότι το «Ν» όχι μόνο δεν αποτελεί ντροπή, αλλά αντιθέτως υποχρέωση που προκύπτει και από τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας. Πολλές φορές μπορεί να γλιτώσει το «Ν» από μπελάδες τον αρχάριο οδηγό, αφού θέλω να πιστεύω ότι αρκετοί από τους παλαιότερους θα δείξουν κατανόηση αντικρύζοντάς το. Όσοι πάλι αντιδρούν με αγένεια είναι προφανές ότι μάλλον δεν πέρασαν ποτέ από κανονική εκπαίδευση, αλλά πήραν το δίπλωμά τους με φακελάκι, οπότε δικαιολογούνται απόλυτα.

Προσπάθησα επίσης να θυμηθώ σε ποιες καταστάσεις αγχωνόμουν περισσότερο όταν πρωτόπιασα στα χέρια μου το τιμόνι. Ο εφιάλτης μου ήταν οι ανηφόρες, ιδιαίτερα όταν έπρεπε να σταματήσω και να ξεκινήσω και πάλι, για παράδειγμα, σε ένα φανάρι. Η εξοικείωση με το χειρόφρενο σε συνδυασμό με το γκάζι και τον συμπλέκτη δεν ήταν απλή υπόθεση και τη δυσκόλευαν ανέκαθεν η άθλια ελληνική άσφαλτος που κάνει τους τροχούς να σπινάρουν και δεν ξεκινάει το αυτοκίνητο με τίποτα στην ανηφόρα.

Μία άλλη δύσκολη περίπτωση ήταν το παρκάρισμα σε σχετικά στενό χώρο. Είναι η στιγμή που νιώθεις να σε διαπερνούν τα μάτια των οδηγών των οχημάτων που έχεις μπλοκάρει μέχρι να σταθμεύσεις. Αν τύχει και χάσει κάποιος από αυτούς την υπομονή του και αρχίσει να κορνάρει, τότε το στρες είναι εξασφαλισμένο. Δεν υπάρχει σημαντικότερο προτέρημα για έναν οδηγό, έμπειρο ή άπειρο, από το καθαρό μυαλό. Αγχώνοντας, λοιπόν, τον νέο οδηγό, ουσιαστικά δημιουργούμε μια επιπλέον εστία κινδύνου στην κυκλοφορία- λες και δεν αντιμετωπίζουμε αρκετές σε καθημερινή βάση στη χώρα μας.

Πιστεύω ότι στις σχολές οδήγησης δεν γίνεται όση δουλειά χρειάζεται για την ψυχολογική προετοιμασία του νέου οδηγού και την προσαρμογή του στη ζούγκλα των ελληνικών δρόμων. Ως μαθητής ο νέος οδηγός βιώνει μια εικονική πραγματικότητα, κινείται σε χαμηλές ταχύτητες, συνήθως συγχωρούνται τα λάθη και οι στραβοτιμονιές του και στη χειρότερη περίπτωση παρεμβαίνει ο δάσκαλος που κάθεται στο πλάι του. Μόλις περάσει λοιπόν τις εξετάσεις, γίνεται βορά στις «παλιοσειρές» και μάλιστα χωρίς να γνωρίζει πώς πρέπει να αντιδράσει σωστά στις χειρονομίες ή στις λεκτικές επιθέσεις, αν και έχουν υπάρξει και χειρότερα περιστατικά βίας.

Πολύ σημαντική είναι και η επιλογή της σχολής οδήγησης. Επειδή τώρα πλέον παίρνουν οι περισσότεροι δίπλωμα στα 18, καλό θα ήταν να γίνεται μια έρευνα, ένα… ρεπορτάζ αγοράς από τους γονείς και το παιδί μαζί, με αποκλειστικό κριτήριο την όσο το δυνατόν καλύτερη εκπαίδευση και όχι την ευκολία του κανακάρη τους. Αγοράζοντας το δίπλωμα, ξεπουλάς τη ζωή τη δική σου ή κάποιου άλλου που δεν φταίει σε τίποτα.