[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Όταν χαράζει στο Αιγαίο είναι όμορφα σου λέω

Τα παραδοσιακά πανηγύρια με κυρίαρχο τον ήχο του βιολιού είναι αναπόσπαστο κομμάτι του καλοκαιριού στο Κόρθι της Άνδρου. Τα όργανα αρχίζουν να κουρδίζονται πολύ πριν από τη μεγάλη γιορτή του Δεκαπενταύγουστου. Όταν τα εξοχικά σπίτια στην πλειονότητά τους είναι ανοιχτά, όπως λένε στο νησί, και οι νοικοκυραίοι είναι συνεπείς στο ραντεβού. Η πίστα στήνεται στην αυλή του μεγάλου σχολείου. Τα θρανία του, από τα οποία έχουν περάσει γενιές και γενιές, εκείνο το βράδυ χρησιμοποιούνται ως τραπέζια για τους επισκέπτες. Οι νεαρότεροι του χωριού αναλαμβάνουν την… πόρτα και το μπαρ κόβοντας εισιτήρια. Οι πρώτες πρόβες των αυτοδίδακτων στην πλειονότητά τους βιολιστών έχουν αρχίσει. Οι κρατήσεις έχουν γίνει σε διαφορετικά ονόματα, αλλά μέσα σε λίγη ώρα όλοι σχεδόν γίνονται μία παρέα. Και η ορχήστρα αρχίζει να παίζει δυνατά.

Συρτό και μπάλος εναλλάσσονται με αυτοσχέδιες μαντινάδες και πιο σύγχρονα νησιώτικα «κοτσάκια» προσαρμοσμένα σε όποιον σέρνει πρώτος τον χορό. Και εκεί κάπου στο ξημέρωμα το βιολί…

χτυπά έναν κλασικό πλέον σκοπό. Όταν χαράζει στο Αιγαίο είναι όμορφα σου λέω. Ίσως αυτή την εικόνα να είχε και ένα αγαπημένο πρόσωπο όταν έλεγε στις κόρες του, πως και εκείνος όταν ήταν νέος δεν γύριζε στο σπίτι του πριν από την αυγή.

Για να μπορεί, λέει, να βλέπει να ανέβει τα σκαλοπάτια με το φως του ήλιου. Αναμνήσεις που μοιραζόμαστε όλοι όσοι έτυχε μια φορά να βρεθούμε στην αυλή του σχολείου, δίπλα στον πέτρινο ανεμόμυλο. Έστω και αν κάποιοι δεν είναι μαζί μας το επόμενο καλοκαίρι. Μας τους θυμίζουν οι σκοποί των τραγουδιών και οι ατάκες τους.