[ Πρόσωπα ] Ο Ομπάμα του Βολγκογκράντ

Οι δημοτικές εκλογές είναι για τον Οκτώβριο, όμως ο Γιόακιμ Κρίμα έχει ήδη αρχίσει την προεκλογική του εκστρατεία. Θέλει να γίνει ο πρώτος μαύρος που θα εκλεγεί σε αιρετό αξίωμα στη Ρωσία.

«Da, my smozhem!», «Ναι, μπορούμε!» είναι το βασικό εκλογικό σύνθημα αυτού του 37χρονου πωλητή καρπουζιών από τη Γουινέα- Μπισάου που ζει σε μια μικρή πόλη της Νότιας Ρωσίας και ήδη τον αποκαλούν «ο Ομπάμα του Βολγκογκράντ». Είναι υποψήφιος για τη δημαρχία της κωμόπολης Σρεντνιάγια Αχτούμπα στην περιφέρεια του Βολγκογκράντ. Έχει ρωσικό διαβατήριο, ζει πάνω από μία δεκαετία στην περιοχή και είναι γνωστός όχι ως Γιόακιμ, αλλά ως Βασίλι Ιβάνοβιτς. Στις προεκλογικές αφίσες του εμφανίζεται με καλοσιδερωμένο λευκό πουκάμισο και γραβάτα και με το σύνθημα, «Βασίλι Κρίμα- ο νέος δήμαρχος». Και παίζει με τα φυλετικά στερεότυπα, καθώς υπόσχεται πως αν εκλεγεί θα «δουλεύει σαν μαύρος» για το καλό της περιφέρειας. «Ήθελα να πω κάτι που να αιφνιδιάσει, να τραβήξει την προσοχή του κόσμου», εξηγεί στον βρετανικό «Ιντιπέντεντ». «Το Σύνταγμα επιτρέπει σε όλους να θέσουν υποψηφιότητα, ανεξάρτητα από το χρώμα του δέρματός τους».

Τον Σεπτέμβριο, ο Κρίμα κλείνει 20 χρόνια στη Ρωσία. Έφθασε το 1989 ως φοιτητής στο πλαίσιο ενός από τα σοβιετικά προγράμματα φοιτητικών ανταλλαγών και εστάλη στο Πανεπιστήμιο του Μόλδοβα, που τότε ανήκε στην ΕΣΣΔ. Έπειτα από έναν χρόνο, πήρε μετεγγραφή για το Πανεπιστήμιο του Βολγκογκράντ, όπου ειδικεύτηκε στη βιοχημεία. Αποφάσισε να μείνει στη Ρωσία και γνώρισε την Αναΐτ, αρμενικής καταγωγής Ρωσίδα, την οποία αργότερα παντρεύτηκε. Πριν από μία δεκαετία μετακόμισαν στην πόλη της νύφης, τη Σρεντνιάγια Αχτούμπα, και έχουν σήμερα έναν εννιάχρονο γιο. Ο επίδοξος δήμαρχος βγάζει τα προς το ζην πουλώντας τα καρπούζια που καλλιεργεί ο πεθερός του σ΄ έναν πάγκο στην άκρη του δρόμου που συνδέει το Βολγκογκράντ με τη Σρεντνιάγια Αχτούμπα.

Ο Κρίμα δεν υφίσταται τον καθημερινό ρατσισμό που δέχονται οι Αφρικανοί μετανάστες στη Ρωσία, ούτε τις ρατσιστικές επιθέσεις, ακόμη και τους φόνους μαύρων φοιτητών, επειδή ζει σε μια πόλη όπου όλοι τον γνωρίζουν. Ωστόσο στην αρχή «ήταν πολύ δύσκολο», λέει. «Άνθρωποι περνούσαν στο απέναντι πεζοδρόμιο όταν μ΄ έβλεπαν να έρχομαι· μικρά παιδιά με έδειχναν με το δάχτυλο, με κορόιδευαν και όλοι γελούσαν». Τώρα οι ντόπιοι τον έχουν αποδεχθεί, όμως πρέπει να είναι προσεκτικός όταν πηγαίνει στο Βολγκογκράντ, που είναι λίγο μακρύτερα. «Το σπίτι μου είναι εδώ, η ζωή μου είναι εδώ, είμαι Ρώσος», τονίζει πάντως αυτός. Και προσθέτει πως, αν και δεν θα τολμούσε ποτέ να συγκρίνει τον εαυτό του με τον Ομπάμα, η εκλογή του πρώτου μαύρου Αμερικανού προέδρου εντάσσεται σε μια «παγκόσμια διαδικασία» και, εν καιρώ, ακόμη και η Ρωσία θα αποκτήσει μαύρους αξιωματούχους.