[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Η περιφρόνηση του χρόνου

Τι είναι το καλύτερο δώρο, το ύψιστο πλεονέκτημα, η μεγαλύτερη ευδαιμονία των διακοπών; Εγώ, πάντως, το ανακάλυψα εφέτος: Η περιφρόνηση του πανδαμάτορα χρόνου, η κατάργηση κάθε ωραρίου… Ευχαριστώ το ρολόι μου, που αποφάσισε κατακαλόκαιρα ότι ήρθε ο καιρός για το σέρβις του και για διαμαρτυρία σταματούσε συστηματικά κάθε βράδυ. Ευτυχώς, επίσης, που δεν πρόλαβα να αγοράσω νέο κινητό πριν φύγω από την πόλη, καθώς η μικροσκοπική συσκευή- το άλλο «ρολόι χειρός», που με καταδυναστεύει όλη την υπόλοιπη χρονιά- θεώρησε ότι τόσα βασανιστήρια στα χέρια μου είναι αρκετά για τη σύντομη ζωή της στη γη και έκλεινε μόνη της κάθε τρεις και λίγο. Έτσι- επιτέλους- το ξέχασα κι εγώ. Το παλιό ρολόι στο σπίτι της γιαγιάς στο νησί έμεινε επίτηδες ακούρδιστο, να δείχνει την… περσινή ώρα!

Έτσι, μετρούσαμε τις ώρες από τον ήλιο και από τις σελίδες των βιβλίων που διαβάζαμε. Κοιμόμασταν και ξυπνούσαμε κατά βούληση- έτσι, χωρίς πρόγραμμα. «Α, ο κήπος έχει πολύ φως, πρέπει να είναι πια μεσημέρι», σκεπτόμουν χωρίς τύψεις για το πρωινό χουζούρι. «Έκλεισαν τα μαγαζιά, πρέπει να έχει πάει δέκα η ώρα», λέγαμε απολύτως φυσικά το βράδυ. Χάσαμε σιγά-σιγά και τις μέρες. «Τρίτη ή Τετάρτη είναι σήμερα;» ή «Ο μήνας πόσο έχει;», ρωτούσαμε ο ένας τον άλλον κάπου-κάπου, χωρίς να μας νοιάζει άλλωστε η απάντηση… Δεν ήθελα να βιαστώ επ΄ ουδενί, ούτε καν για να προλάβω το αγαπημένο μου φαγητό στην ταβέρνα ή την καλή ταινία στον θερινό κινηματογράφο. Κοιτούσα τα απογεύματα τον ορίζοντα της θάλασσας ξαπλωμένη ακίνητη στην άμμο επί ώρες (δεν ήξερα πόσες και ούτε ήθελα να μάθω!)- και νόμιζα ότι αντίκρυζα την αιωνιότητα… Τώρα, επιστρέφοντας, αισθάνομαι έτοιμη να επισκευάσω το ρολόι μου, να αγοράσω νέο κινητό και να χορέψω ξανά στον εξαντλητικό σκοπό της χρονοπίεσης. Μου φτάνει που «νίκησα» τον χρόνο- έστω και για λίγες μόνο εβδομάδες…