[ Πρόσωπα ] Η ευθανασία ως «δίχτυ ασφαλείας»

Η Ντέμπι Πέρντι, μία 46χρονη Βρετανίδα που πάσχει από σκλήρυνση κατά πλάκας, κέρδισε τη δικαστική μάχη για να υποχρεώσει τις βρετανικές αρχές να αποσαφηνίσουν αν θα ασκήσουν δίωξη στον σύζυγό της σε περίπτωση που τη βοηθήσει να αυτοκτονήσει.
Απαντώντας στην προσφυγή της Πέρντι, το ανώτατο βρετανικό δικαστήριο, η Βουλή των Λόρδων, έδωσε εντολή στην κυβέρνηση να θεσπίσει συγκεκριμένους κανόνες για το πότε θα ασκεί δίωξη για υποβοήθηση αυτοκτονίας και πότε όχι. Η υποβοήθηση της αυτοκτονίας είναι παράνομη στη Βρετανία, αν και ο σχετικός νόμος σπάνια εφαρμόζεται. Αλλά το επιχείρημα της Πέρντι είναι πως αν ο σύζυγός της, ο Κουβανός βιολιστής Όμαρ Πουέντε, ενδέχεται να διωχθεί ποινικά αν τη βοηθήσει να πάει στην κλινική Dignitas της Ελβετίας για να υποβληθεί σε ευθανασία, τότε θα πρέπει να κάνει μόνη της το ταξίδι. Συνεπώς θα πρέπει να το κάνει όσο είναι ακόμη καλά, δηλαδή νωρίτερα απ΄ ό,τι θα το έκανε αν είχε τη βοήθεια του συζύγου της. Θα μπορούσε να ζήσει λίγο περισσότερο, υπογράμμιζε στην προσφυγή της.

Τώρα η κυβέρνηση οφείλει να αποσαφηνίσει τι θα συμβεί. «Άρα θα μπορώ να επιλέξω γνωρίζοντας όλα τα δεδομένα, μαζί με τον Όμαρ, επειδή θα ξέρουμε ακριβώς πού πατάμε», δήλωσε η Πέρντι προσθέτοντας ότι η απόφαση τής «ξανάδωσε ζωή». «Η Ντέμπι είναι χαρούμενη, έτσι είμαι κι εγώ χαρούμενος», είπε ο Όμαρ Πουέντε. «Αισθάνεται ότι τώρα έχει τον έλεγχο της ζωής της». Δημοσιογράφος που κάλυπτε τον χώρο της μουσικής, η Ντέμπι γνωρίστηκε με τον Όμαρ το 1997, όταν του πήρε συνέντευξη στη Σιγκαπούρη. Ερωτεύτηκαν και, μερικές εβδομάδες αργότερα, εκείνη έμαθε για την ασθένειά της. «Μου τηλεφώνησε κλαίγοντας και της είπα να πάρει το αεροπλάνο και να έρθει μαζί μου», λέει ο βιολιστής. Το έκανε κι αυτός δεν την άφησε ποτέ να λυπηθεί τον εαυτό της. Όταν έπαψε να μπορεί να ελέγχει το έντερό της, ο Πουέντε ξέσπασε σε γέλια. «Του είπα, “πώς μπορείς να γελάς;”, Και εκείνος είπε, “είτε θα κλάψω μαζί σου είτε θα γελάσω μαζί σου”. Τι μπορούσα να πω;».

Η Ντέμπι κάθε άλλο παρά απογοητευμένη δείχνει από τη ζωή της. «Πράγματα τρομερά συμβαίνουν σε ανθρώπους σ΄ όλο τον κόσμο- δεν έχουν νερό, τροφή, εκπαίδευση», λέει. «Η σκλήρυνση κατά πλάκας δεν είναι πραγματικά τόσο κακή- και το γεγονός ότι μπορώ να έχω μια αναπηρική πολυθρόνα είναι καλό». «Το μόνο που ήθελε η Ντέμπι ήταν ένα δίχτυ ασφαλείας», εξηγεί ο άνδρας της. «Δεν πρόκειται να πάει αύριο στην Ελβετία. Εγώ δεν θέλω να πάει ποτέ, θέλω να ζήσει δεκάδες χρόνια. Και θα τη συνόδευα, θα πήγαινα μαζί της ό,τι και να συνέβαινε. Θέλαμε όμως να ξέρουμε και τώρα επιτέλους θα ξέρουμε».