[ Πρόσωπα ] «Είμαι ο κανένας»

Δύο χρόνια αφότου αποφυλακίστηκε στη Λιβύη, ο Παλαιστίνιος γιατρός της υπόθεσης των Βούλγαρων νοσηλευτριών δυσκολεύεται να ξαναφτιάξει τη ζωή του στην Ολλανδία.

O 39χρονος Ασράφ ελ-Χοτζούτζ είναι ο Παλαιστίνιος γιατρός που είχε φυλακιστεί για περισσότερο από οκτώ χρόνια στη Λιβύη μαζί με πέντε Βουλγάρες νοσηλεύτριες, με την κατηγορία ότι εσκεμμένα είχαν μολύνει μικρά παιδιά με τον ιό του ΑΙDS σε νοσοκομείο της Βεγγάζης. Απελευθερώθηκαν στις 24 Ιουλίου 2007 και δύο χρόνια αργότερα ο Χοτζούτζ δεν έχει καταφέρει να ξαναφτιάξει τη ζωή του. «Δεν έχω τόπο, δεν έχω δουλειά, δεν έχω εισοδήματα», λέει στη «Λιμπερασιόν». «Είμαι ο κανένας».

Επιδιώκει να τελειώσει τις ιατρικές σπουδές που διέκοψε στη Λιβύη όταν συνελήφθη τον Ιανουάριο του 1999, έναν χρόνο προτού πάρει πτυχίο παθολόγου. Υποβλήθηκε σε βασανιστήρια και το 2004 καταδικάστηκε σε θάνατο. Τον πατέρα του, Παλαιστίνιο μαθηματικό που μετανάστευσε το 1972 από την Αίγυπτο στη Λιβύη, τον δάγκωσε στον δρόμο ένας σκύλος της Αστυνομίας. Η δασκάλα μητέρα του ξυλοκοπήθηκε στη δουλειά της από έναν συνάδελφο. Τις αδελφές του τις έδιωξαν από το πανεπιστήμιο και απείλησαν τη ζωή τους. «Ο πατέρας μου χτύπησε όλες τις πόρτες», λέει ο Χοτζούτζ. «Τον πέταξαν έξω από τις πρεσβείες του αραβικού κόσμου. Τελικά η Ολλανδία τού έδωσε καθεστώς πρόσφυγα. Η οικογένεια εγκαταστάθηκε εδώ το 2005». Όταν αποφυλακίστηκε, η Ολλανδία προσέφερε και σε εκείνον άσυλο, αλλά προτίμησε να παραμείνει στη Βουλγαρία, η οποία του είχε δώσει την υπηκοότητα για να διευκολυνθούν τα διαβήματα σχετικά με τις νοσηλεύτριες. Δεν του επετράπη όμως να εγγραφεί στην Ιατρική Σχολή της Σόφιας και έκανε διάφορες δουλειέςελαιοχρωματιστής, καθαριστής, μεταφραστής από τα αραβικά στα αγγλικά, πωλητής. Και όταν κατέθεσε μήνυση κατά του καθεστώτος του Καντάφι, τον κάλεσαν στο υπουργείο Εξωτερικών και του είπαν πως η υπηκοότητα μπορεί να του αφαιρεθεί. Έναν χρόνο μετά έφυγε για να βρει την οικογένειά του στο Βούρντεν της Ολλανδίας. «Σε δύσκολες περιόδους, θέλεις να έχεις γύρω σου τους δικούς σου ανθρώπους», εξηγεί. Ωστόσο, και στην Ολλανδία τα προβλήματα ήταν πολλά. Δεν μπορούσε να πάρει καθεστώς πρόσφυγα, αφού ήταν πλέον Βούλγαρος πολίτης, και η άδεια εργασίας παρέμεινε γι΄ αυτόν άπιαστο όνειρο.

Τώρα ο Ασράφ ελ-Χοτζούτζ μαθαίνει ολλανδικά για να γραφτεί στο Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ και ασχολείται με τις προσφυγές του εναντίον της Λιβύης. Έχει καταθέσει μία στη Γαλλία, μέσω των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα, και μία στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ (της οποίας προεδρεύει μια Λίβυα…). «Θα μπορούσα να συγχωρήσω αν μου έπαιρναν εννέα ημέρες, εννέα εβδομάδες, ακόμη και εννέα μήνες, όχι όμως και εννέα χρόνια από τη ζωή μου», τονίζει. Θέλει να αποδείξει την αθωότητά του σε όσους αμφιβάλλουν ακόμη και να αποζημιωθεί για τα χαμένα χρόνια.