[ Δρόμοι ]

Στα 30 χρόνια της,
ξαναθυμηθήκαμε την επανάσταση στη Νικαράγουα. Κοντεύαμε να την ξεχάσουμε. Σε τόσο μεγάλο πειρασμό μας είχε βάλει ο «ελπιδοφόρος» Ομπάμα. Αλλά ύστερα ήρθε η περίπτωση της Ονδούρας. Ξανάβαλε τα πράγματα στη θέση τους. Και μας άφησε με την απορία. Γιατί καμιά χώρα, όσο κι αν είναι αυτή μικρή και ασήμαντη, δεν μπορεί ποτέ να νιώθει ασφαλής από μια αμερικανική επέμβαση ή έστω παρέμβαση στα εσωτερικά της;

Προσχήματα
βρίσκονται πολλά (τις περισσότερες φορές γελοία). Η επίθεση στη Νικαράγουα δικαιολογήθηκε με το επιχείρημα πως, «αν δεν τους σταματήσουμε, θα περάσουν τα σύνορά μας από το Χάρλιγκτον του Τέξας, που είναι μόλις δυο ώρες δρόμος» (για τους πιο μορφωμένους υπήρξαν και άλλα, πιο εκλεπτυσμένα επιχειρήματα). Σε ό,τι αφορά την αμερικανική οικονομία, όπως γράφει ο Νόαμ Τσόμσκι στο βιβλίο του «Τι θέλει πραγματικά ο μπαρμπαΣαμ;», η Νικαράγουα θα μπορούσε να εξαφανιστεί χωρίς κανείς να το πάρει είδηση. Το ίδιο ισχύει και για το Σαλβαδόρ. Κι όμως, αυτές οι δύο χώρες δέχτηκαν φονικότατες επιθέσεις από τις ΗΠΑ, που κόστισαν δεκάδες χιλιάδες ζωές και δισεκατομμύ- ρια δολάρια. Πάντως όχι χωρίς λόγο. Γιατί, όπως εξηγεί ο Τσόμσκι, όσο μια χώρα είναι πιο αδύναμη, τόσο το παράδειγμά της μπορεί να γίνει πιο επικίνδυνο. Αν μια μικρή χώρα όπως η Γρενάδα μπορεί και βελτιώνει τις συνθήκες ζωής του λαού της, κι άλλες χώρες, με περισσότερες οικονομικές δυνατότητες, θα μπορούσαν κι αυτές να αναρωτηθούν «Εμείς γιατί όχι;». Παράδειγμα η Χιλή του Αλιέντε, μια χώρα σχετικά μεγάλη, με πολλούς φυσικούς πόρους. Γιατί ανησύχησε τόσο πολύ την Αμερική; Σύμφωνα με τον Κίσινγκερ, η Χιλή ήταν ένας «ιός» που θα μπορούσε να μολύνει την περιοχή. Ακόμη και την Ιταλία εκείνης της εποχής (1973), λέει ο Τσόμσκι, που παρά τις πολύχρονες ανατρεπτικές δραστηριότητες της CΙΑ, είχε ισχυρό εργατικό κίνημα. Η σοσιαλιστική κυβέρνηση της Χιλής θα μπορούσε να εμπνεύσει τους Ιταλούς ψηφοφόρους.

Οι σχεδιαστές
της αμερικανικής πολιτικής, από την εποχή του υπουργού Εξωτερικών Ντιν Άτσεσον (γνωστού σε εμάς από την ανάμειξή του στο Κυπριακό) μέχρι σήμερα, προειδοποιούσαν πάντα για το «σάπιο μήλο στο καλάθι», που θα μπορούσε να σαπίσει και τα γερά. Τέτοιο «σάπιο μήλο» είναι σήμερα ο Τσάβες της Βενεζουέλας και όποιος άλλος ηγέτης στηρίζει την εξουσία του σε μεγάλα κοινωνικά προγράμματα που ανακουφίζουν τους εργάτες και τους αγρότες και που περιορίζουν τις δραστηριότητες των ξένων μονοπωλίων.

Με άλλα λόγια,
γράφει ο Τσόμσκι, οι ΗΠΑ θέλουν τη «σταθερότητα», δηλαδή την ασφάλεια «των πλούσιων τάξεων και των μεγάλων ξένων επιχειρήσεων». Αν αυτό μπορεί να επιτευχθεί με δημοκρατικούς μηχανισμούς, πάει καλά. Αν όχι, τότε η «απειλή κατά της σταθερότητας», η οποία εκφράζεται από τη χώρα που δίνει το κακό παράδειγμα, πρέπει να συντριβεί προτού εξαπλωθεί ο ιός. Όσο μικρή ή ασήμαντη κι αν φαίνεται αυτή η χώρα.