«Αν ανέβουν τα ακίνητα θα αγοράζουν όλοι πίνακες»

«Ζωγραφική δεν κάνεις για να κερδίσεις τα προς το ζην, αλλά από ανάγκη», λέει στα «ΝΕΑ» η Μαρία Φιλοπούλου. Η ζωγράφος, που «βούτηξε» τους καμβάδες της στα βαθυγάλαζα νερά του Αιγαίου και μας άφησε να δούμε τους δημοφιλείς Κολυμβητές της κάτω από το νερό, έχει καταφέρει όχι απλώς να ζει από τη ζωγραφική της, αλλά και να είναι ανάμεσα στους καλλιτέχνες της νεώτερης γενιάς που τα έργα τους γίνονται ανάρπαστα πριν προλάβουν να φτάσουν σε εκθέσεις και γκαλερί.

Ανέβηκε σε «Σκάλες», μπήκε σε «Θερμοκήπια», ταξίδεψε σε «Θάλασσες», κρυφοκοίταξε τους «Κολυμβητές» και πριν παρουσιάσει τον νέο κύκλο δουλειάς της η 45χρονη σήμερα ζωγράφος ρίχνει μια συνοπτική ματιά στην 20χρονη πορεία της. Αφορμή η αναδρομική της έκθεση με 23 μεγάλων διαστάσεων έργα της, που θα φιλοξενηθεί στην Ερμούπολη της Σύρου, σε επιμέλεια Ίριδος Κρητικού.

Δεν είναι νωρίς για αναδρομική έκθεση;
Γιατί όχι; Άλλοι κάνουν αναδρομική σε μικρότερη ηλικία από μένα. Εξάλλου έχω συνεπή παρουσία χρόνων όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε γκαλερί στο Παρίσι, το Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη. Εκθέτω ένα πολύ μικρό, αλλά αντιπροσωπευτικό κομμάτι της δουλειάς μου και μέσα από αυτή την εμπειρία, του να τα δω όλα μαζί, πιστεύω πως θα γίνω καλύτερη.

Γιατί οι «Κολυμβητές» σας είναι τόσο δημοφιλείς;

Είναι η πιο πρόσφατη δουλειά μου και είναι δουλειά ωριμότητας. Ίσως να παίζει κάποιο ρόλο και η σχέση του Έλληνα με τη θάλασσα. Ίσως και το γεγονός πως αισθάνομαι πως είμαι εγώ σ΄ αυτή τη δουλειά, καθώς με απασχολεί ό,τι με απασχολούσε πάντα: ένας κλειστός χώρος, το χρώμα, το φως, η ανθρώπινη φιγούρα.

Η εμμονή σας με τους «Κολυμβητές» μήπως εν μέρει εξαρτάται και από την εμπορική τους επιτυχία;

Οι «Κολυμβητές» με ενδιέφεραν διότι μου έδιναν την ευκαιρία να ασχοληθώ με έναν κόσμο που δεν είναι συμβατικός και μου δίνουν τη δυνατότητα να παίξω με το τυχαίο, με το φως, την ελευθερία των σωμάτων. Χαίρομαι που πωλούνται πολύ, αλλά δεν θα έκανα κάτι επειδή πουλάει. Με ενδιαφέρει να ευχαριστιέμαι με αυτό που κάνω. Αν ευχαριστιούνται και οι άλλοι, ακόμη καλύτερα.

Θα προτιμούσατε να δείτε τα έργα σας σε τοίχους μουσείων ή πάνω από καναπέδες σπιτιών;

Στα μουσεία, για να τα βλέπει περισσότερος κόσμος. Δεν είμαι συλλέκτρια και νιώθω τη χαρά του θεατή που μπορεί να βλέπει τα έργα των άλλων. Βεβαίως και μου αρέσει να ζει ο κόσμος με τα έργα μου, αλλά σ΄ ένα σπίτι δεν μπορούν να τα δουν πολλοί.

Δεν νιώθετε την ανάγκη να σχολιάσετε μέσω των έργων σας τα πολιτικά και κοι
νωνικά τεκταινόμενα;
Ο καθένας δηλώνει τη θέση του με αυτό που κάνει. Δεν είναι άμεσος ο τρόπος που σχολιάζω την πολιτική πραγματικότητα, αλλά εκφράζω με τον τρόπο μου το ότι τάσσομαι εναντίον της βίας.

Ποιος είναι κατά τη γνώμη σας ο ρόλος της τέχνης;

Το ιδανικό είναι να πιάνει τον σφυγμό της κοινωνίας και μερικές φορές να προηγείται. Να επηρεάζει και να επηρεάζεται. Να ευχαριστεί, αλλά και να δίνει πράγματα με τον τρόπο της. Να μας βοηθά να γινόμαστε καλύτεροι.

Γιατί ο κόσμος γυρίζει την πλάτη του στη σύγχρονη τέχνη;

Κριτική γίνεται πάντα. Ο κόσμος μπορεί να είναι καχύποπτος, αλλά όλοι θέλουν να δουν τι γίνεται. Η τέχνη έχει γίνει πιο παιχνιδιάρικη και πιο συμμετοχική. Δεν πιστεύω στον αρνητισμό. Δεν με ενδιαφέρει η μονοδιάστατη προσέγγιση, αλλά να δω πράγματα που έχουν καταθέσει οι άλλοι.

ΙΝFΟ

Αναδρομική έκθεση της Μαρίας Φιλοπούλου εγκαινιάζεται την 1η Αυγούστου στην Πινακοθήκη Κυκλάδων (Επ.
Παπαδά 7, Ερμούπολη). Έως 4/9.

«Η τέχνη δεν είναι φούσκα»

«Δεν θεωρώ τίποτα υπερτιμημένο», λέει η Μαρία Φιλοπούλου, εκτιμώντας την κίνηση και τις τιμές στον χώρο της τέχνης. «Στο εξωτερικό κινούνται πολλά εκατομμύρια δολάρια γύρω από την τέχνη. Μιλάμε για χρηματιστήριο, που δεν έχει να κάνει με την ποιότητα, ούτε με τη μόδα.

Ούτε φούσκα είναι. Υπάρχει απλώς ένα σύστημα καλλιτεχνών, συλλεκτών και μουσείων που το υποστηρίζει. Αν δούμε να πέφτουν οι τιμές των έργων της Αναγέννησης και ανέβουν των Ιμπρεσιονιστών δεν σημαίνει πως οι μεν είναι χειρότεροι από τους δε.

Είναι θέμα αγοράς. Κι αν ανέβουν κι άλλο τα ακίνητα, στο τέλος όλοι ζωγραφική θα αγοράζουν».