[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Η μοναξιά δεν είναι αρρώστια

Το προηγούμενο βράδυ μου περιέγραφε με ζοχάδα πώς η γηραιά γειτόνισσά του τον είχε ξυπνήσει στις 8.05 για να του δώσει την αλληλογραφία του, την οποία μάζευε όσο αυτός έλειπε διακοπές. Δεν της το είχε ζητήσει, όπως δεν της είχε αναθέσει να του φέρνει τα κοινόχρηστα και να περιμένει να πάρει τα χρήματα για να τα παραδώσει στον διαχειριστή. Εντάξει λέγαμε, ζει μόνη και ο μοναδικός τρόπος για να γεμίσει τις ατελείωτες ημέρες πλήξης τώρα που η τηλεόραση έχει επαναλήψεις είναι να ασχολείται με τους γύρω της. «Όχι ότι δεν το έκανε και τον χειμώνα», συμφωνήσαμε γελώντας.

Εκείνο το μεσημέρι συναντηθήκαμε για φαγητό σε ένα από τα στέκια μας. Ήρθε και κάθησε στο διπλανό τραπέζι. Δεν ήταν πολύ μεγάλη. Μόλις εμφανίστηκε ο σερβιτόρος δήλωσε ότι θα παραγγείλει πρώτα τη σαλάτα και αφού τη φάει μπορούσε να ξαναέρθει να του δώσει την παραγγελία για το κυρίως. Την κοιτάξαμε αυθόρμητα και οι δύο και μ΄ ένα στόμα ψιθυρίσαμε «νευρωσούλα…». Η διαδικασία συνεχίστηκε για τα φρούτα και το χωνευτικό ποτό. Και κάθε φορά ο σερβιτόρος αναγκαζόταν να μένει στο τραπέζι της πάνω από πέντε λεπτά στα οποία τον επιμόρφωνε για ζώδια, συνταγές και άλλα…

Δύο τελείως διαφορετικές και άγνωστες μεταξύ τους γυναίκες με μοναδικό κοινό τη μοναξιά. Μοναξιά κατά πάσα πιθανότητα πολύ σκληρή ή τουλάχιστον περισσότερο από όσο αυτές οι δύο μπορούσαν να αντέξουν. Σε πρώτη ανάγνωση είναι η ενοχλητική γιαγιά που μένει στο από πάνω διαμέρισμα και η «ημίτρελη» που γίνεται αντικείμενο σχολιασμού και ειρωνείας στις διπλανές παρέες. Αν όμως για κάποιο περίεργο λόγο σου δημιουργηθεί η επιθυμία να πας ένα βήμα πιο βαθιά σε αυτό που τους συμβαίνει, θα γίνουν η γυναίκα που λίγο πριν το τέλος βρέθηκε μόνη και παλεύει να καταπολεμήσει τις φοβίες της και η άλλη που κάπου στη μέση της ζωής είναι μόνη και αναζητά απεγνωσμένα λίγη ανθρώπινη επαφή. Αν είσαι απαισιόδοξος ίσως σκεφτείς πώς θα μπορούσες κι εσύ να καταλήξεις έτσι. Δεν γεννήθηκαν μόνες, όπως κι εσύ. Αν έχεις μια μικρή δόση ανθρωπιάς ίσως το λογαριάσεις δυο φορές πριν τους μιλήσεις απότομα ή τις χλευάσεις. Είναι το πρώτο βήμα για να σταματήσεις να εκλαμβάνεις τη μοναξιά ως ασθένεια, ίσως και για να πάψεις να τη φοβάσαι τόσο.