Μια αγάπη για το καλοκαίρι

«Η Ελλάδα πλησιάζει επικίνδυνα στην Αθήνα»
Του Αντώνη Καφετζόπουλου

Όχι μία, αλλά πολλές αγάπες του καλοκαιριού μοιράζεται ο Αντώνης Καφετζόπουλος, σε βουνά και νησιά της Ελλάδας αλλά και στην πρωτεύουσα
Μίσος νιώθω, αγάπη και αηδία καμιά φορά, κυρίως για συμπεριφορές και λιγότερο για τα σκουπίδια που αποσυντίθενται στις γωνιές των καβαλημένων από αυτοκίνητα πεζοδρομίων. Μίσος; Μπα, μάλλον το ξεπέρασα, σαν αιώνια συζευγμένος με κάποια συμβία που κάποτε μας ένωσε το προξενιό και τώρα δεν μου λέει τίποτα… Αδιαφορία, ψυχρότητα, λοιπόν.

Μου είναι αδιάφορο που η Αθήνα είναι Αθήνα. Σιγά μη σκάσω. Εγώ μένω στον Άλιμο. Έχει θάλασσα, αλλά αυτή είναι για τους περαστικούς, τους επισκέπτες. Οι ντόπιοι έχουμε το Καλαμάκι με το ωραίο κλίμα- ούτε κρύο, ούτε ζέστητα αρκετά (ακόμα) χωράφια με τα ελαιόδεντρα, τα δυο- τρία λοφάκια μας που τα χαλβαδιάζουν οι νεόπλουτοι και οι εργολάβοι, οι νεόπλουτοι εργολάβοι και άλλα δημόσια και ιδιωτεύοντα λαμόγια. Πάνω απ΄ το πτώμα μας γορίλλες!

Αλλά η Ελλάδα δεν είναι μόνο Αθήνα, όπως λέει και το πασίγνωστο γλοιώδες κλισέ όσων θέλουν να γλείψουν κάναν ψηφοφόρο ή τηλεθεατή από την επαρχία. Η υπόλοιπη Ελλάδα μοιάζει να έχει πλησιάσει επικίνδυνα. Για κείνην. Οι αυτοκινητόδρομοι πληθαίνουν, τα καράβια γίνονται όλο και πιο γρήγορα, τα αεροπλάνα κάνουν συνέχεια προσφορές. Πας, ή μάλλον πετάγεσαι, στη Λαμία και σου μυρίζει λίγο από την ποδαρίλα της Αθήνας. Δεν έχω ιδέα τι παίζει στην πρωτεύουσα. Πλήρωσα και έχτισα δεκάδες μαγαζιά, ταβέρνες, μπαρ και σκυλάδικα τα χρόνια τα παλιά. Άρχισα κατά το ΄68- ΄69 και αποσύρθηκα απ΄ την πιάτσα, πλήρης ημερών και με τη συνείδησή μου ήσυχη, γύρω στο 1995. Λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να βοηθήσω τον ενδιαφερόμενο περιηγητή.

Έχω, το λοιπόν, συγκεντρωθεί στα πέριξ και συχνά διστάζω να αποκαλύψω λεπτομέρειες μπας και πλακώσουν οι “Αθηναίοι” με τις Φιλιππινέζες τους και τα κάνουν σαν τα μούτρα τους. Μια και είπαμε όμως για Λαμία, ανόητος όποιος δεν έχει πάει λίγο παραπάνω, στην Ευρυτανία. Για όλο τον χρόνο. Και βουνά και ποτάμια και χιόνια, και πίστες και άγριες πλαγιές και ράφτινγκ για όλα τα γούστα, για πωρωμένους αδρεναλινομανείς και για οικογένειες με παιδιά. Και την άνοιξη μυρίζει ολόκληρη διάφορα λουλουδικά και άλλα φυτά που αγνοώ τα ονόματά τους. Και όμορφες κορφές να τις λιγώνεις από χαμηλά και να αναρωτιέσαι πώς επιβιώνουν εκεί ψηλά οι λύκοι, οι ορειβάτες και τα πιτσιρίκια στην κατασκήνωση λίγο πιο κάτω απ΄ την κορυφή της Καλιακούδας.

Η Ύδρα είναι ένα από τα πιο όμορφα μέρη στον κόσμο. Μην πάτε για τη θάλασσα, δεν λέει τίποτα. Μην πάτε για τα γλέντια στη νύχτα, δεν παίζει τίποτα ιδιαίτερο. Στον έξω μόλο να καθήσεις, σούρουπο και να χαζεύεις την πόλη. Όλα τα λεφτά. Αν μάλιστα πας φθινόπωρο που ο καιρός είναι ψυχρότερος αξίζει να ανέβεις μέχρι το νεκροταφείο, να περάσεις απ΄ τα Καλά Πηγάδια και να αράξεις για χάζι στην κορυφογραμμή που χωρίζει και ενώνει το Καμίνι από τη χώρα. Κάπου εκεί κοντά είναι και το σπιτάκι του Λέοναρντ Κοέν. Το 1971 έπαιζα τα τραγούδια του και τα τραγουδούσα, δεν καταλάβαινα μία και όμως έγινα καλύτερος άνθρωπος. Στην Ύδρα επίσης θα συναντήσεις στο λιμάνι τον φίλο μου τον Παντελή Λεμπέση, ωραίο σαν πειρατή, ευγενικό με τους ευγενείς και καλό με τους καλούς.

«Για τα πέριξ των Αθηνών διστάζω να αποκαλύψω λεπτομέρειες μπας και πλακώσουν οι “Αθηναίοι” με τις Φιλιππινέζες τους και τα κάνουν σαν τα μούτρα τους»

Από τη Σαμοθράκη έως την Πανεπιστημίου

Το καλοκαίρι είναι ωραία στα νησιά. Ψάξε και βρες. Λένε ακόμα ότι οι οίκο-κατασκηνώσεις στη Σαμοθράκη, την Έδεσσα και τη Θάσο δεν πάνε ούτε βήμα πίσω. Μέχρι και στον Σπερχειό έχει, φαντάσου πόσες δεν ξέρω εγώ.

Μια και για νησιά ο λόγος: μεταξύ Κεφαλονιάς και Λευκάδας έχει τα πιο ωραία μέρη και τις πιο ωραίες θάλασσες, ήσυχες και κυκλωμένες από πράσινες ακτές. Νοικιάζονται βάρκες. Παντού. Στη Βόρεια Ιθάκη, στη Βόρεια Κεφαλονιά στο Φισκάρδο, στο Μεγανήσι και αλλού.Άλλο πράμα…

Κράτησα το φαΐ για το τέλος. Αν περάσετε από το Γαλαξίδι, κάντε τον κόπο να πάτε (από την εθνική που πάει στη Ναύπακτο) μέχρι τη Βίδαβη, η ταμπέλα την ονομάζει κάπως αλλιώς, αλλά ρωτώντας πας στην Πόλη. Την Άνω, όχι την παραλιακή. Εκεί, ο κύριος Σουλάντζος, έχει το καλύτερο κοντοσούβλι του κόσμου.Ίσως και την καλύτερη γαρδούμπα.

Και η αγάπη; Ε, να βολτάρεις στην Πανεπιστημίου, να μπαινοβγαίνεις στα βιβλιοπωλεία, στη Στοά για τις Εκδόσεις Κάτοπτρο, η βόλτα στην παραλιακή τις καθημερινές μέχρι τον Λαιμό και άλλα πολλά και μικρά αλλά τεράστια. Για καφεδάκι το «Σκίπερς» είναι τις χειμωνιάτικες καθημερινές σαν τηλεμεταφορά στο Καψάλι ή στην Ικαρία.