[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Με άλλο μάτι

Και έτσι με αυτά και με τα άλλα φτάνουμε στον Αύγουστο. Είναι ο μήνας των διακοπών για τους πολλούς, ο μήνας που κλείνει το καλοκαίρι. Και οι συζητήσεις «πού θα πάτε φέτος», «σε πόσα νησιά θα αράξετε», «είστε μεγάλη παρέα» παίρνουν φωτιά. Και οι απαντήσεις, σύντομες και μονότονες τις περισσότερες φορές, παραπέμπουν συνήθως στα περασμένα καλοκαίρια. Ίδιες παρέες, ίδια μέρη, ίδιες παραλίες.

Αν και υπάρχουν επιλογές, πολλοί αν όχι οι περισσότεροι πάμε στα ίδια, αγαπημένα πλέον, μέρη. Εκεί που οι αναμνήσεις άλλων καλοκαιριών ξεχειλίζουν, φτάνουν ίσως και μέχρι την εποχή των θησαυρών της Βαγίας. Όταν ξέγνοιαστοι για μήνες ολόκληρους σεργιανούσαμε αμέριμνα, μπλέκαμε με ευκολία σε νέες παρέες, διαβάζαμε σαν τρελοί τα βράδια, και αναμετριόμασταν στο κολύμπι. Ποιος θα φτάσει πρώτος κολυμπώντας στον πιο μακρινό βράχο, που λες και φυτεύτηκε στην άκρη της παραλίας για να περιμένει εμάς αιώνες αργότερα.

«Το πραγματικό ταξίδι της ανακάλυψης δεν σημαίνει να βρεις νέους τόπους, αλλά να δεις με άλλο μάτι», έγραφε ο Μαρσέλ Προυστ. Κάπως έτσι, και φέτος το καλοκαίρι οι ίδιες θάλασσες, οι χιλιοπατημένες παραλίες θα μπορούσαν να μας φαντάζουν διαφορετικές. Πιο όμορφες, πιο ζωντανές. Αρκεί να αφήσουμε πίσω το σκηνικό που έστησαν φέτος γύρω από τα μάτια μας οι κακές ειδήσεις, που δεν λένε να στερέψουν. Πρώτα τα επεισόδια του χειμώνα, μετά η κρίση, που φτάνει αλλά και δεν φτάνει στο τέλος, η ανεργία και τώρα η γρίπη. Αρκεί να προλάβουμε εκεί πάνω στο κατάστρωμα, μόλις στρίψουμε από το Σούνιο, να αδράξουμε την ευκαιρία και αφημένοι στο λίκνισμα του κύματος να δούμε αυτά τα ίδια, για πρώτη φορά. Επειδή είναι και πάλι Αύγουστος.