«Κινήσεις μοναξιάς» από τον Τσίπρα

Αφότου αναδείχθηκε στην ηγεσία του ΣΥΝ, ο Αλέξης Τσίπρας έχει ζήσει όλο το εύρος του «καλού» και του «κακού» ενός προέδρου κόμματος. Είδε τον χώρο του να πετυχαίνει δημοσκοπικά πρωτοφανή νούμερα, τόσο ώστε να μιλούν για άτυπη αξιωματική αντιπολίτευση και την προσωπική του δημοτικότητα να είναι επιπέδου «σταρ» της πολιτικής. Είδε όμως και το κόμμα του να σπαράσσεται, τον προκάτοχό του και υποτίθεται μέντορά του Αλέκο Αλαβάνο να τον απαξιώνει δημοσίως και τέλος- προχθές το βράδυνα μένει μόνος, με λίγους φίλους όπως ο Αντρέας Καρίτζης ή ο Τάσος Κορωνάκης, χωρίς τη στήριξη ακόμη και στελεχών που τον είχαν ψηφίσει «με δυο χέρια» για πρόεδρο.

Κάποιοι θυμόσοφοι της Κουμουνδούρου, αυτοί που παίρνουν μέρος πάντα στις κεντρικές επιτροπές και τις άλλες διαδικασίες, αλλά σπανίως μιλούν πλέον δημοσίως- κουνούν το κεφάλι και λένε πως «αυτά γίνονται όταν βγαίνουν στην Αριστερά αρχηγοί με επιλογή ενός και όχι από πολιτική επιλογή και θέσεις πολλών». Κάποιοι άλλοι μιλούν για τη σύγκρουση των «νεαρών Ταλιμπάν» με τους «έμπειρους δεινόσαυρους»- ανεξαρτήτως πολιτικών θέσεων. Κάτι σαν σύγκρουση εφήβων και γονιών στις οικογένειες…

Στην πραγματικότητα, βέβαια, αυτό που έγινε προχθές οφείλεται- σύμφωνα με στελέχη της Κουμουνδούρου- σε κακούς πολιτικούς υπολογισμούς του κ. Τσίπρα και των συνεργατών του. Πρώτα, προσέγγισε το Αριστερό Ρεύμα – στο οποίο ο Αλέκος Αλαβάνος είχε επιβάλει την εκλογή του- και περίπου απαίτησε την ανάδειξη ενός «δικού του» στη θέση του γραμματέα που χηρεύει. Μια κίνηση μάλλον αψυχολόγητη όταν η μεγαλύτερη τάση του ΣΥΝ βρίσκεται σε αναζήτηση ταυτότητας και προσπαθεί να προσδιορίσει ποια επιθυμεί να είναι η σχέση της με τον κ. Αλαβάνο και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Στελέχη της όπως ο Αλέκος Φλαμπουράρης, ή ακόμη και οι υποτιθέμενα «ορθόδοξοι» κ.κ. Λαφαζάνης και Στρατούλης, είχαν προσπαθήσει πολύ για ένα ενωτικό κείμενο και δεν ήταν καθόλου έτοιμα να αντιμετωπίσουν τετελεσμένα οποιασδήποτε μορφής. Έτσι, η απαίτηση του Αλέξη Τσίπρα… εκπυρσοκρότησετου είπαν ορθά κοφτά «όχι», μολονότι δεν αποκλείεται να υπάρξει τελικά modus vivendi. Στη συνέχεια, ο πρόεδρος του ΣΥΝ- προσθέτουν στελέχη της Κουμουνδούρου- έκανε τη δεύτερη «κίνηση της μοναξιάς». Όταν διαπίστωσε πως δεν υπάρχει η βούληση για έκδοση από κοινού πολιτικού κειμένου, κυρίως διότι οι Ανανεωτικοί δεν ήταν διατεθειμένοι να υποχωρήσουν στα βασικά ζητήματα αρχών τους, που θεωρούν ότι έχουν δικαιωθεί. Μάλιστα, ο Θόδωρος Μαργαρίτης από τους Ανανεωτές είχε επανειλημμένως πει στην επιτροπή που επεξεργαζόταν το κείμενο πως αυτά είναι «κόκκινες γραμμές». Ο κ. Τσίπρας λοιπόν χρησιμοποίησε τον «εκβιασμό», για τον οποίο είχε προειδοποιήσει: «Να πάμε σε συνέδριο». Μόνο που ο χώρος της Κουμουνδούρου δεν είναι στεγανός και οι φήμες βοούσαν πως ο Αλέξης ήθελε ένα συνέδριο ξεκαθαρίσματος, που θα κατέληγε σε θέσεις τις οποίες θα έπρεπε να ασπάζονταν όλοι, ενώ κατ΄ ιδίαν οι «δικοί του» μιλούσαν για μέθοδο συρρίκνωσης ή και διαγραφής των Ανανεωτικών στη συνέχεια.

Τα αντανακλαστικά των… δεινοσαύρων.
Όπως λένε στελέχη της Γραμματείας, ήταν αναμενόμενο να λειτουργήσουν τα αντα νακλαστικά των… δεινοσαύρων της Αριστεράς. Έτσι, τόσο το Ρεύμα όσο και οι Ανανεωτικοί απέρριψαν την πρότασή του, θεωρώντας πως απλούστατα θα οδηγούσε πρώτα σε αλλαλοσπαραγμό και στη συνέχεια σε διάσπαση. Εκείνη τη στιγμή, μάλλον, ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει να συνειδητοποίησε πόσο μόνος είναι- και ένας πρόεδρος χωρίς οπαδούς δεν είναι ό,τι καλύτερο, ούτε για τον ίδιο ούτε για το κόμμα του.

Κάποιοι μπορεί να θεωρούν ότι η παρτίδα έληξε και ότι ο ΣΥΝ επανήλθε στο προωγούμενο status quo. Ωστόσο, οι εκκρεμότητες είναι πολλές- η σχέση του με τον ΣΥΡΙΖΑ, οι σχέσεις Τσίπρα- Αλαβάνου, η ανάδειξη νέου γραμματέα και πάει λέγοντας. Το κλειδί για όλα αυτά δεν είναι οι Ανανεωτές, οι οποίοι έχουν κατοχυρώσει θέσεις και φυσιογνωμία, αλλά το Αριστερό Ρεύμα. Και οι απαντήσεις μπορεί να μη δοθούν ούτε στην Κεντρική Επιτροπή που συγκαλείται αυτό το Σαββατοκύριακο…

Το κλειδί δεν είναι οι Ανανεωτές που έχουν κατοχυρώσει θέσεις και φυσιογνωμία αλλά το Αριστερό Ρεύμα