Ένας πρώην μαοϊκός διχάζει τον ΣΥΝ

Λίγα μόλις 24ωρα μετά τις ευρωεκλογές και η Κουμουνδούρου προσπαθεί να συνέλθει από την παραζάλη που της προκάλεσε η… κεραμίδα του 4,7%. Κάποιοι αρχίζουν δειλά δειλά να αναζητούν τα αίτια της «ήττας» και κάποιοι άλλοι τον άφαντο τότε Αλέκο Αλαβάνο, ο οποίος- όπως επέμεναν οι πληροφορίες- κινούνταν κάπου μεταξύ Κρήτης και Αθήνας.

Τότε, ακόμη μία «βόμβα» εκρήγνυται στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ και κλονίζει τα θεμέλια της οικογενειακής πολυκατοικίας. Η ΚΟΕ (Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδος), μία από τις 11 συνιστώσες του εγχειρήματος, διατυπώνει τις απόψεις της για τα αίτια της εκλογικής επίδοσης του ΣΥΡΙΖΑ και λίγο πολύ δείχνει ως συνολικά υπεύθυνη για το κακό αποτέλεσμα την ηγεσία του Συνασπισμού. Σε ανακοίνωσή της κατηγορεί τον Συνασπισμό για τον τρόπο που «αντιμετώπισε, διαχειρίστηκε, εξέφρασε και διηύθυνε την προεκλογική μάχη», ενώ παράλληλα εντοπίζει «ευθύνες για το πώς αντιμετώπισε η ηγεσία του ΣΥΝ τόσο τον πόλεμο που γινόταν στον ΣΥΡΙΖΑ όσο και τη συνολική εκπροσώπησή του στα ΜΜΕ, καθώς και την εφαρμογή των αποφάσεων των συνδιασκέψεων του ΣΥΡΙΖΑ».

Από εκείνη την ημέρα ο επικεφαλής της ΚΟΕ, ο Ροδόλφος Νικόλαος- Κωνσταντίνος Ρινάλντι- γνωστότερος και ως Ρούντι- αναδεικνύεται ως ένας από τους πρωταγωνιστές των εξελίξεων στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Παλαιός μαοϊκός, ο 55χρονος Ρινάλντι συνεχίζει τις επιθέσεις του και πετυχαίνει την Κουμουνδούρου στην αχίλλειό της πτέρνα. Που δεν είναι άλλη από το καυτό ζήτημα τού εάν ο εκάστοτε πρόεδρός της θα είναι επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ.

Τι προτείνει; Τα δικαιώματα του Συνασπισμού, εξηγεί, «είναι αυτοκρατορικά». «Δεν θα μπορούσε να είναι ο Γλέζος επικεφαλής; Μπορεί να τεθεί ένας συνδικαλιστής, ένας νεολαίος ή ένας βετεράνος» αναφέρει, ωστόσο θεωρεί πιο πιθανό να είναι ένας εκ των Αλαβάνου και Τσίπρα. Σε ό,τι αφορά τη διαρχία, επισημαίνει ότι δεν τη φοβάται και μάλιστα προτείνει να υπάρχουν τρεις πρόεδροι: ένας του ΣΥΝ, ένας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ και ένας του ΣΥΡΙΖΑ, «και να διαλέξουμε στο τέλος» τον επικεφαλής!


Μίνι εμφύλιος από τις αντιευρωπαϊκές θέσεις της ΚΟΕ

Η παρέμβαση της ΚΟΕ, μιας δύναμης που επιβεβαίωσε ακόμη και στις πρόσφατες ευρωεκλογές διά της εκπροσώπου του Ελένης Σωτηρίου στη δεύτερη θέση του ψηφοδελτίου ότι επιθυμεί τη διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προκάλεσε μίνι εμφύλιο στην Κουμουνδούρου, ενώ επί ημέρες η «Αυγή» φιλοξενούσε άρθρα στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που τάσσονταν υπέρ της μίας ή της άλλης πλευράς. Άλλο ένα «θερμό επεισόδιο» στις σχέσεις ΚΟΕ και Ανανεωτικής Πτέρυγας σημειώθηκε όταν την Πρωτομαγιά του 2008 κάποια στελέχη της ΚΟΕ επιτέθηκαν με κουλούρια εναντίον της ηγεσίας της ΓΣΕΕ για τη συλλογική σύμβαση που υπεγράφη και η οποία προέβλεπε αυξήσεις του ενός ευρώ την ημέρα: «Κάποιος τότε σχολίασε πως με αυτά τα χρήματα δεν παίρνεις ούτε κουλούρι και κάποιος άλλος πέταξε το κουλούρι που κρατούσε στο χέρι του, μπαγιάτικα πράγματα» λέει σήμερα ο Ρούντι Ρινάλντι, υποβαθμίζοντας τα γεγονότα εκείνης της ημέρας αφού δεν ήταν «και κάτι το τρομερό».

Ο Ρινάλντι, αν και δεν αποδέχεται για τον εαυτό του τον τίτλο του επικεφαλής της ΚΟΕ «διότι λειτουργούμε συλλογικά», επισημαίνει ότι αξίωσε την εκπροσώπηση της συνιστώσας του στο ευρωψηφοδέλτιο δεδομένου ότι η οργάνωσή του δεν είχε αντιπρόσωπό της στη Βουλή ή την Ευρωβουλή. Ο ίδιος είχε κατέβει υποψήφιος με τον ΣΥΡΙΖΑ το 2007 καταλαμβάνοντας τη δεύτερη θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας κάτω από τον Γιάννη Μπανιά της ΑΚΟΑ. Σήμερα λέει ότι δεν έχει καταλήξει ακόμη στο εάν επιθυμεί να θέσει και πάλι υποψηφιότητα. Πάντως, όπως διευκρινίζει, «δεν θα διεκδικήσω τη θέση του επικεφαλής ή προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ».

Στη διαμάχη κορυφής μεταξύ Αλέξη Τσίπρα και Αλέκου Αλαβάνου ο Ρούντι Ρινάλντι απέφυγε να πάρει δημόσια θέση. Ωστόσο από τις πρωτοβουλίες του έδειξε πως έκλινε προς την πλευρά του προέδρου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ. Επέμεινε ιδιαίτερα στην ανάκληση της παραίτησης Αλαβάνου, ενώ λέγεται ότι οργάνωσε τη συγκέντρωση έξω από τα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ αριστερών πολιτών υπέρ της παραμονής Αλαβάνου: «Αυτά είναι τρίχες» λέει.

«Αυτή η πρωτοβουλία ξεκίνησε μέσα από τον ΣΥΝ κι αυτό το ξέρουν όλοι. Εξάλλου, γιατί η Αριστερά να φοβάται τις συγκεντρώσεις;».