Εναλλακτικά Ποιος φοβάται τη Θέμιδα;

ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ τη νέα ηγεσία των δικαστών; Όλοι! Αυτό εξηγεί τις αντιδράσεις για τις τοποθετήσεις- κυρίως αυτές των Γιώργου Καλαμίδα και Ιωάννη Τέντε στις καρέκλες του προέδρου και του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Σύμφωνα με όσους τούς επιδοκιμάζουν, οι νέοι ανώτατοι δικαστές είναι διαβασμένοι, ευπρεπείς, σοβαροί και ευρωπαϊστές. Ισχύει. Όπως ισχύει και ότι καθρέφτης της προσωπικότητας ενός δικαστή είναι οι θέσεις που έχει πάρει για ευαίσθητες αποφάσεις. Έτσι αξιολογούνται τα μέλη του αμερικανικού Ανωτάτου Δικαστηρίου που καλείται να δώσει σολομώντειες λύσεις σε υποθέσεις που διχάζουν την Αμερική, όπως οι αμβλώσεις.

ΜΕ ΤΟ ΚΡΙΤΗΡΙΟ αυτό οι κ. Τέντες και Καλαμίδας δεν αντιτάχθηκαν ως μέλη του Αρείου Πάγου στις βουλές της πλειοψηφίας- που πήγε με τα νερά της κυβερνώσας παράταξης- σε κρίσιμες υποθέσεις. Μια τέτοια υπόθεση ήταν η ΔΕΚΑ. Οι αλλεπάλληλες δίκες των μελών του διοικητικού της Συμβουλίου επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ- εξ αφορμής των αγορών μετοχών την περίοδο των εκλογών του 2000- είχαν χαρακτηριστικά δικονομικής αυθαιρεσίας και πολιτικής εκδικητικότητας.

Οι νέοι ανώτατοι δικαστές δεν είναι πρόσωπα που, άπαξ και βρεθούν στην έδρα, επιφυλάσσουν εκπλήξεις στο γκουβέρνο. Βεβαίως ο Τέντες είναι ο τελευταίος εκλεγμένος προϊστάμενος Εφετείου, χαίρει της εκτιμήσεως του νομικού κόσμου, ενώ ήταν πρόεδρος του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών που δίκασε τον ΕΛΑ. Ο Καλαμίδας πάλι ετάχθη κατά των συμβασιούχων και υπέρ της προσωποκράτησης για χρέη στο Δημόσιο. Τα συμπεράσματα περιττεύουν.

ΟΙ ΚΑΛΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ για τα νέα πρόσωπα στον Άρειο Πάγο είναι η άλλη πλευρά της θητείας Σανιδά. Επί των ημερών του ως εισαγγελέα του Αρείου Πάγου είχαμε ακρότητες. Ακόμη και η κυβέρνηση- που εξυπηρετήθηκε από τους χειρισμούς Σανιδά στο Βατοπέδιο και σε άλλα θέματα- διέβλεπε την ανάγκη επαναφοράς στη μετριοπάθεια. Το προηγούμενο Σανιδά ωθεί αντιπολίτευση και νομικό κόσμο να περιγράφει Καλαμίδα και Τέντε ως σοβαρούς και μετρημένους δικαστές, εν μέρει για να τους περάσει μήνυμα κι εν μέρει για να ξορκίσει το κακό. Το ΠΑΣΟΚ ξέρει ότι με τον Τέντε, που έχει ορίζοντα το 2013, θα συγκατοικήσει. Και είναι τόσα τα μπρίκια- ή, τέλος πάντων, οι πολιτικού ενδιαφέροντος υποθέσεις για ημετέρους και αλλήλους- στη φωτιά, που ουδείς θέλει να βάλει εκ προοιμίου απέναντί του τον νέο εισαγγελέα του Αρείου Πάγου.

Συμπέρασμα: εξαιτίας σειράς μεγάλων υποθέσεων- τελευταίο παράδειγμα η Siemens- η Ελλάδα είναι η χώρα όπου η σκιά της Δικαιοσύνης πέφτει επάνω στην πολιτική. Είναι αναμενόμενο λοιπόν, όπως συμβαίνει και στην Αμερική, το πολιτικό ενδιαφέρον για το ποια πρόσωπα θα φθάσουν στις έδρες των ανωτάτων δικαστηρίων. Πρόκειται για μάχη που η Ν.Δ. έχει κερδίσει και μάλιστα σε βάθος χρόνου. Πέντε χρόνια πίσω κι άλλα πέντε μπροστά. Ανεξαρτήτως αποτελέσματος εκλογών, ξέρουμε πως οι ροπές στις μεγάλες δικαστικές έδρες θα είναι συντηρητικές. Εκτός, αν φθάνοντας στην κορυφή, τα νέα πρόσωπα νιώσουν πιο ελεύθερα και υπερβούν την πολιτικο-νομική προδιαγραφή που τα οδήγησε εκεί.