Όσα πρέπει να ξέρουμε για τα οδοντικά εμφυτεύματα

Τα οδοντικά εμφυτεύματα διεκδικούν εδώ και χρόνια δυναμικά τη θέση τους στη σύγχρονη οδοντιατρική. Ήρθαν να προστεθούν στις επιλογές που έχει ο οδοντίατρος όταν πρόκειται να αποκαταστήσει ασθενείς με ένα ή περισσότερα ελλείποντα δόντια.

Δικαίως θεωρούνται ανώτερα απο τις συμβατικές λύσεις που χρησιμοποιούσε ο οδοντίατρος στο παρελθόν, μια και οι γέφυρες προϋποθέτουν τρόχισμα υγειών συχνά δοντιών, που οδηγεί σε ενδεχόμενα μεσο/μακροπρόθεσμα προβλήματα, ενώ οι κινητές οδοντοστοιχίες (γνωστές ως μασέλες) κάνουν ελάχιστους ασθενείς να αισθάνονται άνετα στη μάσηση ή να κοινωνικοποιούνται με αυτοπεποίθηση.

Αντιθέτως τα οδοντικά εμφυτεύματα, κατασκευές τιτανίου παρόμοιες με τις φυσιολογικές ρίζες των δοντιών, προσφέρουν εξαιρετική στήριξη κι αισθητική καθώς και προβλεψιμότητα, χωρίς να έχουν αρνητικές επιπτώσεις στα υπάρχοντα δόντια.

Οι ασθενείς οφελούνται τελικά, καθώς αποκτούν το επιθυμητό αίσθημα ασφάλειας τόσο στις διατροφικές τους συνήθειες όσο και στις υπόλοιπες εκφάνσεις της καθημερινής τους ζωής.

Ιστορία 40 ετών

Τα εμφυτεύματα έχουν κάνει την εμφάνισή τους απο το 1968, με έρευνες που είχαν αφετηρία το χώρο της ορθοπεδικής. Όπως κάθε νέο επίτευγμα ή τεχνική στον ιατρικό κλάδο, η επιστημονική κοινότητα ήταν συντηρητική και καχύποπτη για την εφαρμογή των εμφυτευμάτων στη στοματική κοιλότητα για αρκετό καιρό.

Πολυετείς έρευνες, αρχικά στα εργαστήρια, στη συνέχεια σε πειραματόζωα και τέλος σε ασθενείς που σημαντικά θα ωφελούνταν απο πρωτόκολλα προσθετικής με εμφυτεύματα, οδήγησαν στα μέσα της δεκαετίας του ‘80 σε σταδιακή αποδοχή.

Η γεωμετρική αύξηση της χρήσης τους δημιούργησε μια νέα, έντονα ανταγωνιστική βιομηχανία, αυτή της κατασκευής εμφυτευμάτων. Ο ανταγωνισμός οδήγησε την τεχνογνωσία σε άνθιση μέσα σε πολύ λίγα χρόνια, προς όφελος των ασθενών, ενώ στα μέσα του ‘90 η οδοντιατρική κοινότητα άρχισε να κατασταλάζει οριστικά στις τεχνικές της, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στη λεπτομέρεια και στο τελικό αισθητικό αποτέλεσμα.

Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι ο χώρος των εμφυτεύματων να παρουσιάζει πλέον ποσοστά επιτυχίας, σε τουλάχιστον πενταετή βάση, άνω του 98%. Το ποσοστό αυτό, συγκρινόμενο με οποιαδήποτε άλλη επέμβαση στο ανθρώπινο σώμα, είναι πράγματι εντυπωσιακό.

Πως γίνεται η εμφύτευση

Η διαδικασία της ένθεσης εμφυτευμάτων γίνεται στον ασθενή μετά απο μελέτη του ιστορικού και των σχετικών ακτινογραφιών (και σπανιότερα τομογραφιών), όπου διαπιστώνεται η καταλληλότητα της ανατομίας της περιοχής.

Ο οδοντίατρος, μελετώντας κλινικά τον ασθενή και τα εκμαγεία του στόματός του, εκπονεί αυτό που ονομάζουμε σχέδιο θεραπείας, που ουσιαστικά είναι η τελική μορφή της αποκατάστασης που θα εφαρμοστεί στο στόμα του αθενούς.

Η επέμβαση γίνεται κατά κανόνα με τοπική αναισθησία, δεν είναι ιδιαίτερα χρονοβόρα, πολύπλοκη ή επίπονη, ενώ ελαφρό οίδημα ή αιμάτωμα τις πρώτες μετεγχειρητικές μέρες ενδέχεται να υπάρχει.

Τα εμφυτεύματα αφήνονται να επουλωθούν μέσα στις γνάθους για 3 ως 6 μήνες ανάλογα με την περιοχή της επέμβασης, πριν ο οδοντίατρος προχωρήσει στην προσθήκη των καινούριων δοντιών πορσελάνης στον ασθενή.

Ο λόγος που αφήνονται τα εμφυτεύματα να επουλωθούν ανενόχλητα γι’ αυτό το διάστημα είναι ιδιαίτερα σημαντικός: Το κόκαλο γύρω τους αναδιαμορφώνεται και αναγεννάται πάνω στην επιφάνεια των εμφυτευμάτων με τρόπο τέτοιο, ώστε στο τέλος της διαδικασίας αυτήςπου καλούμε οστεοενσωμάτωση, τα εμφυτεύματα να αποτελούν ουσιαστικά μέρος του οστού, απο το οποίο είναι αδύνατο να αποσπαστούν.

Άμεση ένθεση

Ο ανταγωνισμός των εταιρειών εμφυτευμάτων, η υγιής φιλοδοξία των οδοντιάτρων, αλλά κυρίως η ανάγκη των ασθενών για όσο το δυνατόν πιο άμεση αποκατάσταση του προβλήματός τους, δημιούργησαν μια έντονη τάση στο χώρο, αυτή της άμεσης ένθεσης δοντιών.

Κάτι τέτοιο σημαίνει μεν ανακούφιση του ασθενούς απο το πρόβλημα των ελλειπόντων δοντιών σε μια μόνο συνεδρία, δεν φαίνεται όμως να συμφωνεί με τους χρόνους επούλωσης που αναφέραμε προηγουμένως.
 
Έτσι, η οδοντιατρική κοινότητα, όπως συνηθίζει να κάνει κατά καιρούς, είναι διχασμένη: Δόντια σε μία Ώρα (όπως αποκαλούν οι αμερικανοί οδοντίατροι την τεχνική) ή επούλωση πρώτα κι αποκατάσταση σε δεύτερο χρόνο?
 
Λαμβάνοντας υπόψη τις σχετικές έρευνες και δημοσιεύσεις η απάντηση δεν ειναι απλή. Θα μπορούσαμε να πούμε πως η άμεση φόρτιση (όπως είναι η επιστημονική ορολογία για την τεχνική «Δόντια σε μια Ώρα») μπορεί να δουλέψει προβλέψιμα όταν χρησιμοποιούνται πολλαπλά εμφυτεύματα για να στηρίξουν δόντια στην κάτω γνάθο.

Όμως, είναι σαφώς λιγότερο προβλέψιμη για πολλαπλά εμφυτεύματα στην άνω γνάθο, δεν ενδείκνυται για μονά δόντια, ενώ πλήρως αντενδύκνειται για μονά δόντια σε περιοχές του στόματος με έντονη αισθητική σημασία.

Συνεπώς, τα εμφυτεύματα έχουν διανύσει μεγάλη απόσταση απο τη δεκαετία του ‘60 μέχρι σήμερα, όπου αποτελούν εξαιρετική λήση για όποιον χρειάζεται να αποκαταστήσει δόντια που λείπουν ή να στηρίξει την οδοντοστοιχία του, υπάρχουν όμως ακόμα κάποιοι περιορισμοί στην ταχύτητα που μπορεί να ολοκληρωθεί μια θεραπεία.

Η οδοντιατρική κοινότητα θα συνεχίζει την προσπάθεια για εξασφάλιση στον ασθενή του καλύτερου δυνατού αποτελέσματος στο συντομότερο χρονικό διάστημα, όμως στην εποχή μας ίσως πλέον ν’ αποτελεί υποχρέωση του ασθενούςνα είναι επίσης ενημερωμένος και συμμέτοχος στο σχέδιο θεραπείας που τον αφορά.

Ο Στράτης Ρουτζούνης είναι χειρουργός-οδοντίατρος www.exclusivedentalcare.com