Τέχνη και ηθική

Με όλο τον σεβασμό για την ιερότητα του σκηνώματος ενός ανθρώπου, μ΄ όλη την αυτονόητη συμπάθεια προς έναν ταλαιπωρημένο συνάνθρωπο, δεν μπορεί κανείς να σιωπήσει για την ΑΤΗΝ, την αντίρροπη μοιραία δύναμη που συντελεί στην αποκατάσταση της κλονισμένης λόγω ΥΒΡΕΩΣ, ισορροπίαςΔΙΚΗΣ.

Για τον αξιολύπητο Μάικλ Τζάκσον πρόκειται. Δεν είμαι ειδικός για να εκτιμήσω την αξία και την πιθανή διάρκεια του μουσικού του ιδιώματος, αλλά αντιμέτωπος με τη γνωστή υστερία των αγελών των πιστών προβάτων, προβληματίζομαι, έστω κι αν μπορεί κανείς να διαχωρίσει την τέχνη με την ηθική (και δεν εννοώ την ηθικολογία αλλά το δημόσιο ήθος, ό,τι διακρίνει έναν πεπολιτισμένο άνθρωπο από τον ζουγκλαίο), πώς είναι δυνατόν εν ονόματι του μουσικού νευρόσπαστου που ωρύεται χοροπηδώντας, να ξεπεράσει κανείς τον παιδεραστή, τον ακραίο ρατσιστή (υπάρχει μεγαλύτερος ρατσιστής από τον άνθρωπο που αλλάζει χρώμα και μάλιστα από μαύρος γίνεται λευκός γιατί πιθανόν το αντίθετο να ήταν συμβολισμός σε μιαν εποχή και μια χώρα όπου οι μαύροι αντιμετωπίστηκαν σαν άνθρωποι δευτέρας κατηγορίας, τουλάχιστον), τον αγοράφοβο, τον μικροβιόφοβο, τον εκατομμυριούχο μονιά; Στην ταινία του Ντε Σίκα «Θαύμα στο Μιλάνο» ένας νέγρος είναι ερωτευμένος με μια λευκή και οι δύο ερήμην ο ένας του άλλου καταφεύγουν σ΄ έναν μάγο και όταν ξανασυναντώνται η λευκή είναι μαύρη και ο νέγρος λευκός. Αυτό είναι έρως και αλληλεγγύη. Ο Τζάκσον κατέφυγε στη μαγεία της χειρουργικής για να προδώσει τη φύση του. Γιατί να σεβαστώ την τέχνη του;