Κι όμως, την Ιταλία κυβερνούν οι γυναίκες

Ιταλία, η χώρα την οποία ξέχασε ο φεμινισμός. Σε αυτό το συμπέρασμα καταλήγει λογικά όποιος παρακολουθεί τη συνεχιζόμενη σαπουνόπερα του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, με τα σισιλιάνικα γιοτ, τις ρωμαϊκές βίλες και τις πόρνες πολυτελείας. Μια προσεκτική ματιά ωστόσο αποκαλύπτει πως οι γυναίκες στην Ιταλία είναι εξίσου ισχυρές και επιτυχημένες όσο και αλλού, αν όχι περισσότερο. Απλώς, έχουν τον δικό τους τρόπο. Για δείτε την περίπτωση του Καβαλιέρε: ποιος κρατάει αυτή τη στιγμή στα χέρια του τα ηνία;

Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει πως ο Ιταλός πρωθυπουργός είναι μια τραβηγμένη, καρτουνίστικη εκδοχή του κλασικού στερεοτύπου για το ιταλικό αρσενικό: ματαιόδοξος, αλαζόνας, όλο φούμαρα, συγκαταβατικός και σεξουαλικά ανασφαλής. Μπορεί να δηλώνει κατηγορηματικά ότι δεν έχει καταδεχτεί να πληρώσει ποτέ γυναίκα για σεξ και να συντηρεί συνειδητά την εικόνα του γυναικοκατακτητή. Στην πραγματικότητα, πολλοί Ιταλοί βλέπουν τα τσιλημπουρδίσματά του όχι ως έκφραση αχόρταγου ανδρισμού αλλά, όπως μου έλεγε πρόσφατα μια Ιταλίδα φίλη, ως σαφή απόδειξη σεξουαλικής ανικανότητας: «Ρoveretto… Τον κακομοιρούλη. Δεν του σηκώνεται πλέον, φέρνει λοιπόν με τα φορτηγά τις πόρνες για να νιώσει πάλι άνδρας». Η φίλη μου ήταν έξαλλη μαζί του. Πίσω από αυτή την οργή, όμως, υπήρχε μια παραίτηση, μια αποδοχή: στο τέλος τέλος, Ιταλός άνδρας είναι. Τι να περιμένεις;

Το μοτίβο. Όπως πολλοί συμπατριώτες του, έτσι και ο Μπερλουσκόνι πιστεύει πραγματικά πως είναι μοναδικός, αήττητος. Είναι ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται σε ολόκληρη την Ιταλία. Η Ιταλίδα μάνα κακομαθαίνει το αρσενικό παιδί από την ημέρα που γεννιέται. Ενήλικος πλέον, ο Ιταλός ασχολείται με τις δουλειές του νοικοκυριού λιγότερο από όλους τους Ευρωπαίους, με εξαίρεση τους Λετονούς. Κι όμως, η Ιταλία είναι μία από τις ελάχιστες μητριαρχικές κοινωνίες που έχουν απομείνει στη Δύση, μια χώρα στην οποία οι γυναίκες πόρρω απέχουν από το αβοήθητο θύμα μιας σεξουαλικά αρπακτικής ανδρικής κυριαρχίας.

Από τις μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις μέχρι τις διεθνείς αυτοκρατορίες της μόδας, οι Ιταλίδες έχουν την αληθινή εξουσία- ίσως όχι δημόσια, αλλά σίγουρα πίσω από τη βιτρίνα. Στις μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις, είναι συχνά οι μητέρες και οι κόρες αυτές που λαμβάνουν τις σοβαρές αποφάσεις ενόσω οι γιοι τρέχουν με γρήγορα αυτοκίνητα και επιδεικνύουν τα κοστούμια τους. Πίσω από κάθε επιτυχημένο Ιταλό επιχειρηματία υπάρχει μια πανούργα μητέρα, σύζυγος ή αδελφή που ελέγχει τους λογαριασμούς και κρατά διαρκώς τα μάτια της ανοιχτά. Φεμινισμός με την παραδοσιακή έννοια ίσως να μην είναι, με τον τρόπο του όμως είναι ο θρίαμβος του θηλυκού. Και αυτό ήταν το μεγαλύτερο λάθος του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, το οποίο μπορεί να αποβεί μοιραίο: ότι υποτίμησε τις γυναίκες. Μπορεί η Πατρίτσια Ντ΄ Αντάριο και όλες οι άλλες τις οποίες φέρεται να εκμεταλλεύτηκε με τα πλούτη και την εξουσία του να είναι απλώς συνοδοί πολυτελείας, αλλά αυτές κρατούν σήμερα τα ηνία της ιστορίας, άρα και της μελλοντικής κατεύθυνσης της πολιτικής καριέρας του.

ΕΙΠΑΝ ΕΙΠΑΝ
ΛΙΝΑ ΣΟΤΙΣ
Σαν νούμερο του καμπαρέ
Όλη αυτή η υπόθεση με τον Μπερλουσκόνι και τα “μωρά” του θα ήταν αδιανόητη στην Ιταλία τη δεκαετία του 1950 και του 1960, έκτοτε όμως η Ιταλία έχασε την ανώτερη μεσαία τάξη της- που δεν θα είχε επιτρέψει ποτέ σε κάποιον σαν τον Μπερλουσκόνι να γίνει πρωθυπουργός. Η σημερινή μεσαία και η κατώτερη τάξη στην Ιταλία τρέφουν θαυμασμό για τον Μπερλουσκόνι- τον βρίσκουν simpatico, furbo (πονηρούλη). Τι πιστεύουν οι Ιταλίδες για τον Μπερλουσκόνι; Στην πλειονότητά τους τον θαυμάζουν και διασκεδάζουν με τους θεατρινισμούς του, διότι το μόνο που ονειρεύονται είναι να βγουν στην τηλεόραση. Οι υπόλοιπες, όσες εργάζονται, φροντίζουν τις οικογένειές τους και ζουν συνειδητά τη ζωή τους, τον βλέπουν σαν ένα νούμερο του καμπαρέ.

Η Λίνα Σότις είναι αρθρογράφος της «Corriere della Sera» ΛΟΥΤΣΙΑ ΑΝΟΥΝΤΣΙΑΤΑ
Πολύ λίγος ο σεβασμός
Οι γυναίκες της γενιάς της γιαγιάς μου δεν πήγαιναν στην παραλία. Οι γυναίκες της γενιάς της μητέρας μου συνήθως έμεναν στο σπίτι. Ακόμα και μετά τον πόλεμο, η Ιταλία δεν διέφερε και πολύ από μια μουσουλμανική χώρα όσον αφορά τις σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων. Σήμερα τα πράγματα δείχνουν να έχουν αλλάξει- εξακολουθεί να εκφράζεται ωστόσο πολύ λίγος σεβασμός προς τις γυναίκες. Υποεκπροσωπούνται στο Κοινοβούλιο και τον εργασιακό χώρο, ιδιαίτερα στα Διοικητικά Συμβούλια των επιχειρήσεων. Μέρος της ιδιοφυΐας του Μπερλουσκόνι είναι το ότι εκπροσωπεί άρτια αυτό που οι Ιταλοί είναι κατά βάθος, ό,τι κι αν θέλουν να δείχνουν επιφανειακά. Προ ημερών, για παράδειγμα, γνωστός δημοσιογράφος δήλωσε δημοσίως πως “ο Μπερλουσκόνι εκπροσωπεί την ελπίδα για όλους τους άνδρες πως θα μπορούν ακόμα να πηδ… στα 70 τους”.

Η Λουτσία Ανουντσιάτα είναι αρθρογράφος της «La Stampa» ΝΑΤΑΛΙΑ ΑΣΠΕΣΙ
Ελαφρόμυαλος κόσμος
Η Ιταλία έχει καταστραφεί από την τηλεόραση- αυτόν τον λαμπερό, ελαφρόμυαλο κόσμο- και ο Μπερλουσκόνι είναι άνθρωπος αυτού του κόσμου. Οι Ιταλοί εντυπωσιάζονται με τα πλούτη του και λένε: “Είναι τόσο πλούσιος που δεν θα κλέψει”, δεν βλέπουν όμως πως είναι οι αλλαγές που έκανε στη νομοθεσία αυτές που τον έκαναν πλούσιο. Η Ιταλία βρίσκεται αντιμέτωπη με μια οικονομική κρίση και οι πρώτες που το πληρώνουν αυτό είναι συχνά οι γυναίκες, που κατηγορούνται ότι άρπαξαν δουλειές ανδρών.

Αυτός ο τρόπος σκέψης μετατρέπει τις γυναίκες ξανά σε αντικείμενα.

Η Ναταλία Ασπέσι είναι αρθρογράφος της «La Repubblica»