[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Σκηνή από ένα λεωφορείο…

Έχει περάσει τουλάχιστον ένα εξάμηνο από τότε που έκανα τελευταία φορά τη διαδρομή με το λεωφορείο. Κάποτε άντεχα να είμαι όρθια, στριμωγμένη σαν σαρδέλα- πολλές φορές για ένα εικοσάλεπτο- μέχρι δηλαδή να φτάσει το λεωφορείο από το κέντρο της Αθήνας ώς την πιο κοντινή στο σπίτι μου στάση. Την έκανα τις προάλλες και αυτό που διαπίστωσα είναι ότι δεν κόβονται κάποιες συνήθειες- για πολλούς κακές.

Παρατηρούσα όποιον έμπαινε σε κάθε στάση και όποιον κατέβαινε στην επόμενη. Αγαπημένο κόλπο που είχα επινοήσει για να περνά η ώρα- κι έπιανε- ιδίως σε μια εποχή που τα κινητά τηλέφωνα δεν είχαν ενσωματωμένο ραδιόφωνο και τα ipod δεν είχαν κυκλοφορήσει.

Μέχρι που κάποιος με έσπρωξε, καθώς περνούσε δίπλα μου, για να προλάβει να καθήσει στη μία και μοναδική θέση που είχε αδειάσει 10 δευτερόλεπτα νωρίτερα. Συγγνώμη φυσικά δεν άκουσα- αλλά υπέθεσα ότι επρόκειτο για ακόμη έναν αγενή επιβάτη που θεωρεί ότι τα μέσα μαζικής μεταφοράς του ανήκουν.

Πριν προλάβω όμως να παρεξηγηθώ, έβγαλε από μία πλαστική σακούλα ένα λεπτό, εξαιρετικά μικρό βιβλίο.

«Πώς να αντιμετωπίσετε το πένθος». Κόλλησα. Στην αρχή θεώρησα ότι το είχε χάσει. Όσο τον έβλεπα να καταβροχθίζει το βιβλίο, κατάλαβα ότι ο άνθρωπος αυτός προφανώς είχε χάσει κάποιον δικό του και κατέφυγε στη βιβλιογραφία για να μπορέσει να τον ξεπεράσει.

Πώς είναι δυνατόν μέσα σε 50 σελίδες- δεν ήταν παραπάνω- να σε συμβουλεύσει κάποιος πώς να αντιμετωπίσεις μία απώλεια; Όπως φάνηκε, μπορεί. Έκλεισε το βιβλίο και κοίταξε έξω από το παράθυρο. Ίσως μέσα από λίγες σελίδες, μέσα σε ένα λεωφορείο με τον κόσμο να είναι έτοιμος να πέσει σε κάθε φρενάρισμα του οδηγού, μπορεί κάποιος να πάρει κουράγιο και να κάνει το επόμενο βήμα.