[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] «Τα αγάλματα είμαστε εμείς»

Μακριά από μένα οποιαδήποτε κορόνα σοβινισμού… Δεν μπόρεσα, όμως, να μην εξοργιστώ, καθώς διάβαζα με λεπτομέρειες το χρονικό της βάρβαρης λεηλασίας των Μαρμάρων του Παρθενώνα- και ας τα έχω ακούσει και διαβάσει τόσες φορές παλαιότερα. Πώς ο Έλγιν ξεγύμνωσε το ιερό μνημείο σε κομματάκια (όχι κατά λάθος, αλλά για ευκολότερη μεταφορά) και πώς τα συνεργεία του από 350 εργάτες διαμέλισαν τον μισό σχεδόν σωζόμενο γλυπτό διάκοσμο και τα αρχιτεκτονικά μέλη (συνολικά 253 κομμάτια), προκαλώντας τους σοβαρές ζημιές. Δεν μπόρεσα να μη γίνω έξαλλη (ξανα)διαβάζοντας πώς τα πολύτιμα αρχαία καταποντίστηκαν κατά το λαθραίο ταξίδι τους προς τη Δύση και πώς θάφτηκαν για τρία χρόνια σε μια υγρή αποθήκη σε οικόπεδο του λόρδου, έως ότου βρεθεί αγοραστής.

Δεν μπορώ να μην αισθάνομαι αγανακτισμένη που σήμερα οι 56 από τις 97 λίθους της φωτεινής αθηναϊκής ζωοφόρου βρίσκονται στο σκοτεινό Λονδίνο και οι 19 από τις 28 μορφές των τέλειων λευκών αετωμάτων της Ακρόπολης κοιμούνται σε μια ψυχρή και μουντή αίθουσα της βρετανικής πρωτεύουσας.

Είναι απλώς θέμα δικαιοσύνης και αισθητικής. Και μένω άναυδη με το θράσος της αρχαιολόγου Ντόροθι Κινγκ, που αναφέρει σε άρθρο της στην «Ιντιπέντεντ» ότι «στους σύγχρονους Έλληνες αρέσει να λένε πως τα γλυπτά του Παρθενώνα είναι μέρος της ελληνικής κληρονομιάς, αλλά στην πραγματικότητα… δεν είναι»! Κάποιος πρέπει να της μεταφράσει- μήπως και υποψιασθεί τι σημαίνουν για πολλούς σύγχρονους Έλληνες αυτά τα μάρμαρα- τους στίχους του Σεφέρη στο «Μυθιστόρημα»: «Ξύπνησα με το μαρμάρινο τούτο κεφάλι στα χέρια, που μου εξαντλεί τους αγκώνες και δεν ξέρω πού να τ΄ ακουμπήσω. Έπεφτε στο όνειρο καθώς έβγαινα από το όνειρο, έτσι ενώθηκε η ζωή μας και θα είναι πολύ δύσκολο να ξαναχωρίσει». Και να συμπληρώσει με τον στίχο εκείνο του ίδιου αγαπημένου μου ποιητή από τον «Ηδονικό Ελπήνορα»: «… γιατί τα αγάλματα δεν είναι πια συντρίμμια, είμαστε εμείς».