Η μικρή Μόσχα της Ουρανούπολης
Πινακίδες καταστημάτων μεταφράζονται στα ρωσικά και εργαζόμενοι από ανατολικές χώρες προσλαμβάνονται για να εξυπηρετούν τους Ρώσους. «Με τα σεμινάρια καταφέραμε να μάθουμε τα βασικά» λέει ο κ. Πέτρος Μουτζίκης, που παραδέχεται ωστόσο πως «η γλώσσα είναι δύσκολη»
«Η έλευση των Ρώσων μας βρήκε απροετοίμαστους, κυρίως γιατί δεν γνωρίζαμε τη γλώσσα τους. Αναγκαστήκαμε να προσαρμοστούμε γρήγορα, γιατί διαπιστώσαμε ότι πλέον είναι οι πιο καλοί τουρίστες. Είναι οι πιο ανοιχτοχέρηδες και οι μόνοι που ψωνίζουν. Κι αν αποφασίσουν ότι θέλουν κάτι, το αγοράζουν χωρίς να κάνουν παζάρια».
O κ. Τρύφων Μίτιντζης διατηρεί κατάστημα με προϊόντα από το μετόχι του Αγίου Παύλου στην Ουρανούπολη και είναι πρόεδρος του τοπικού συμβουλίου της περιοχής. Τόσο εκείνος όσο και οι συνάδελφοί του επαγγελματίες της περιοχής έχουν προσαρμόσει τη λειτουργία των επιχειρήσεών τους στις ανάγκες των χιλιάδων Ρώσων τουριστών που επιλέγουν να κάνουν διακοπές και ψώνια στη Χαλκιδική.
Η Ουρανούπολη έχει πλημμυρίσει από άρωμα… Ρωσίας και η μαζική «επιδρομή» Ρώσων επισκεπτών τα τελευταία χρόνια έχει αλλάξει τα δεδομένα του τουρισμού σε αυτό το ιδιαίτερα δημοφιλές θέρετρο, αναγκάζοντας τους επαγγελματίες να προσαρμόσουν τις παροχές τους.
Μια βόλτα στον κεντρικό δρόμο του χωριού αλλά και στην παραλιακή ζώνη, αρκεί για να πεισθεί και ο πλέον δύσπιστος. Οι πινακίδες των εμπορικών καταστημάτων, κυρίως αυτών που πωλούν θρησκευτικά αντικείμενα, ακόμα και οι κατάλογοι των μενού σε πολλά εστιατόρια, έχουν γραφτεί στα ρωσικά. Όσο για τους υπαλλήλους των καταστημάτων, οι περισσότεροι είναι ξένοι, προερχόμενοι από ανατολικές χώρες που γνωρίζουν ρωσικά. Ορισμένοι από αυτούς μάλιστα δεν γνωρίζουν καν την ελληνική γλώσσα, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζουν προβλήματα συνεννόησης οι Έλληνες τουρίστες! Το Άγιον Όρος
Η έλευση των Ρώσων τουριστών στη Χαλκιδική άρχισε πριν από περίπου πέντε χρόνια, αλλά η Ουρανούπολη κατάφερε να προσελκύσει μεγάλο μέρος τους, δεδομένου ότι αποτελεί αφετηρία για την επίσκεψη στο Άγιον Όρος. «Υπολογίζεται ότι το 2008 ήλθαν στην Ελλάδα 250.000-300.000 Ρώσοι τουρίστες, από τους οποίους οι μισοί στη Χαλκιδική. Η Ουρανούπολη όμως δέχεται επισκέπτες και από άλλες περιοχές, λόγω της θέσης της. Εξάλλου, οι Ρώσοι είναι ορθόδοξοι και στο Άγιον Όρος υπάρχει ρωσικό μοναστήρι, ενώ σαφώς συνέβαλαν και οι δύο επισκέψεις του Πούτιν. Με τον όγκο των τουριστών οι ξενοδόχοι αναγκάστηκαν να προσαρμοστούν στα δεδομένα», είπε στα «ΝΕΑ» ο Γρηγόρης Τάσιος, πρόεδρος της Ένωσης Ξενοδοχείων Χαλκιδικής. Σεμινάρια
Για να ανταποκριθεί στις ανάγκες το σωματείο επαγγελματιών Ουρανούπολης μερίμνησε για τη μετάφραση των πινακίδων των καταστημάτων στα ρωσικά, ενώ αναγκάστηκε να κάνει σεμινάρια εκμάθησης της ρωσικής γλώσσας σε επαγγελματίες. Ωστόσο, οι περισσότεροι κατέφυγαν στην «εύκολη λύση» της πρόσληψης αλλοδαπών υπαλλήλων, που σήμερα αποτελούν σχεδόν 80% του συνολικού εργατικού δυναμικού στον τομέα του τουρισμού. «Με τα σεμινάρια καταφέραμε να μάθουμε τα βασικά για να μπορούμε να συνεννοηθούμε, η γλώσσα όμως είναι δύσκολη. Έτσι πολλοί συνάδελφοι προσέλαβαν αλλοδαπούς, λιγότερο Ρώσους, κυρίως Ρουμάνους και Βούλγαρους, που γνωρίζουν ρωσικά» επισήμανε ο Πέτρος Μουτζίκης, πρόεδρος του σωματείου. Ωστόσο, υπάρχει και άλλη εξήγηση για την πληθώρα των ξένων υπαλλήλων. «Δυστυχώς, δεν μπορούμε να βρούμε Έλληνες. Από τον χειμώνα πολλοί βάζουν αγγελία για σερβιτόρους, αλλά δεν έχουν ανταπόκριση. Επιπλέον, υπάρχουν διακρατικές συμφωνίες για την εργασία φοιτητών από Πολωνία, Ρουμανία και Τσεχία, που παίρνουν 200 δολάρια τον μήνα. Αυτό βολεύει οικονομικά κάποιους, ασχέτως αν έχει κακό αντίκτυπο στην ποιότητα των παρεχομένων υπηρεσιών».
Βέβαιο είναι ότι οι επαγγελματίες του τουρισμού κάνουν ό,τι μπορούν για να ικανοποιήσουν τις ανάγκες των Ρώσων, που θεωρούνται οι καλύτεροι τουρίστες.
ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΓΛΩΣΣΑΣ
Τα περισσότερα καταστήματα προσλαμβάνουν υπαλλήλους που μιλούν ρωσικά όχι όμως και… ελληνικά
Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και η… γούνα μου
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Γιώργος Χάτσιος
ΔΙΑΚΟΠΕΣ στην Ελλάδα με ήλιο, θάλασσα, αλλά και αγορές… γουναρικών συνδυάζουν οι Ρώσοι τουρίστες που επισκέπτονται κάθε χρόνο την Πιερία και τη Χαλκιδική.
Παρά το γεγονός ότι η παγκόσμια κρίση έπληξε και τον κλάδο της γούνας, στην Παραλία Κατερίνης, στη Νέα Καλλικράτεια και στην Καλλιθέα Χαλκιδικής περισσότερα από εκατό καταστήματα εξακολουθούν να προσελκύουν τις τουρίστριες αλλά και τους εμπόρους από τη Ρωσία.
Οι περισσότεροι ιδιοκτήτες των παραθαλάσσιων καταστημάτων γουναρικών είναι επαγγελματίες γουναράδες από την Καστοριά, τη Σιάτιστα, τη Γαλατινή και την Εράτυρα Κοζάνης, ενώ τα παλτά, οι ζακέτες, τα καπέλα και άλλα ράβονται στα εργαστήρια που λειτουργούν στη Δυτική Μακεδονία. Οι πωλήτριες και οι υπάλληλοι των τουριστικών καταστημάτων μιλούν ρωσικά, ενώ στις εισόδους και στις βιτρίνες υπάρχει η επιγραφή: «Γκοροβίμ Πο Ρούσκι» («Μιλάμε ρωσικά»)
για να προσελκύσουν αγοραστές.
Ο 55χρονος γουνοποιός Γιώργος Μανώλης από τη Γαλατινή Κοζάνης λειτουργεί στον ισόγειο χώρο του Ξενοδοχείου Σκανδινάβια, στην Παραλία Πιερίας, εδώ και 37 χρόνια κατάστημα γουναρικών, αλλά όπως λέει φέτος είναι η χειρότερη χρονιά. «Η παγκόσμια κρίση μάς χτύπησε. Εμείς εξαρτόμαστε αποκλειστικά από τους Ρώσους. Και φέτος τα πράγματα είναι δύσκολα», λέει στα «ΝΕΑ».
Όπως επισημαίνει ο πρόεδρος του Κέντρου Ελληνικής Γούνας Δημήτρης Πιστικός, περίπου 97% των βιζόν και των άλλων προϊόντων γούνας που παράγονται στην Ελλάδα εξάγονται στη Ρωσία ή αγοράζονται από τους Ρώσους τουρίστες το καλοκαίρι. Τα υπόλοιπα καταλήγουν κυρίως στη Ρουμανία και τη Σερβία, αφού στην Ελλάδα οι πωλήσεις είναι ελάχιστες, λόγω της αλλαγής που παρατηρείται στις τάσεις της μόδας. Πιο φθηνά
Τα ελληνικά γουναρικά είναι περίπου 70% φθηνότερα σε σχέση με τα προϊόντα που πωλούνται από τους γνωστούς οίκους μόδας του εξωτερικού, ενώ στη Βόρεια Ελλάδα λειτουργούν γύρω στις 1.000 βιοτεχνίες (κυρίως μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις)
και καταστήματα γουναρικών.
Τον χειμώνα Ρουμανία, το καλοκαίρι στην ταβέρνα
ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ «Ελντοράντο» έχει γίνει η Ουρανούπολη για πολλούς αλλοδαπούς που εργάζονται κάθε χρόνο στα καταστήματα της περιοχής. Ένας από αυτούς είναι ο Ρουμάνος Ράντα, που εργάζεται εδώ και δέκα χρόνια ως σερβιτόρος σε παραλιακή ταβέρνα.
«Δουλεύω όλη τη σεζόν, επτά μήνες, και τους υπόλοιπους τους περνάω στην πατρίδα μου, με την οικογένειά μου. Η Ελλάδα είναι ένα κομμάτι από τη ζωή μου, αλλά δεν μπορώ να μείνω μόνιμα», είπε στα «ΝΕΑ».














