[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Η Τεχεράνη δεν έχει παραλίες…

«Είναι εφικτός ο εκδημοκρατισμός των μουσουλμανικών χωρών;» έγραφε η κόλλα με τα θέματα εξετάσεων πριν από χρόνια. Η επικρατούσα θεωρία υποστηρίζει ότι είναι αδύνατη η εφαρμογή της δημοκρατίας εκεί γιατί οι βασικές αρχές της δεν συνάδουν με τις διδαχές του Ισλάμ. Το θυμήθηκα με αφορμή τις ιρανικές εκλογές και μετά την ευχάριστη διαπίστωση ότι η ζωή κάποιες φορές διαψεύδει τη θεωρία, δεν απέφυγα έναν άκρως ενοχλητικό συνειρμό. Εκλογές στο Ιράν, μια χώρα όπου η πλειονότητα των πολιτών γεννήθηκε και μεγάλωσε σε συνθήκες «ισλαμικής επανάστασης». Πριν από δέκα ημέρες ευρωεκλογές στην Ελλάδα, όπου σύμφωνα με την πάγια θέση ενός φίλου: «Ο δικομματισμός είναι η χούντα της γενιάς μας».

Οι νέοι που μεγάλωσαν υπό το άγρυπνο βλέμμα των Φρουρών της Επανάστασης μπορεί να μην έζησαν σε άλλες συνθήκες, ξέρουν όμως μετά βεβαιότητος ότι έχουν καθήκον να τις αλλάξουν. Εξού και η αναπάντεχη συμμετοχή τους στην εκλογική διαδικασία. Και ως φαίνεται γνωρίζουν ότι οφείλουν να συνεχίσουν την προσπάθεια παρά την απογοήτευση της πρώτης ήττας. Εξού και η «ανεμοθύελλα» διαδηλωτών, όπως τη χαρακτήρισε ένας εξ αυτών, στο Τwitter.

Η νεολαία που ανδρώθηκε υπό το φως του πράσινου ήλιου και της γαλάζιας φλόγας διαμαρτύρεται, λέει, για το σάπιο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Πώς; Δεν ψηφίζει γιατί το σύστημα απέτυχε. Η αποχή της ισοδυναμεί με πράξη πολιτική. Η παραλία δεν επελέγη λόγω τριημέρου αλλά για να δηλωθεί η απαξίωση προς τους παροικούντες την Βουλή. Η πεμπτουσία όμως του δημοκρατικού πολιτεύματος είναι ότι σου παρέχει τα όπλα να ταρακουνήσεις την εξουσία ή ακόμη και να αλλάξεις τη ροή των πραγμάτων. Τίνι τρόπω; Με αυτήν την ψήφο που η πλειονότητα αρνήθηκε να ρίξει στην κάλπη. Η αποχή δεν στέλνει κανένα μήνυμα στο αλαζονικό πολιτικό προσωπικό της χώρας- τουλάχιστον κανένα που το τελευταίο να του αποδίδει τη δέουσα σημασία.

Δεν το φοβίζει γιατί στο τέλος της ημέρας διατηρεί το status quo. Οι Ιρανοί νεαροί μεταρρυθμιστές μπορεί να μην κατορθώσουν να ανατρέψουν τον Αχμαντινετζάντ, ίσως να μην είναι καν πλειοψηφία στη χώρα- όπως υποστηρίζουν κάποιοι-, ουδείς όμως δύναται να τους κατηγορήσει ότι δεν προσπάθησαν, πως δεν δημιούργησαν έστω και φευγαλέα την ελπίδα της αλλαγής. Η ελληνική γενιά Υ τι επιχείρημα αντιτάσσει στη διαρκή κριτική της γενιάς του Πολυτεχνείου περί απραξίας;