Ποιά είναι τα «πραγματικά» αποτελέσματα των ιρανικών εκλογών

Όλα δείχνουν πως η νοθεία οργανώθηκε αρκετά πριν από τις εκλογές της
περασμένης Παρασκευής. Μετά τις εκλογές που έγιναν τον Δεκέμβριο του 2006 για τους δήμους και τη Συνέλευση των εμπειρογνωμόνων, έναν από τους
κυριότερους θεσμούς της ισλαμικής δημοκρατίας, ο Αχμαντινεζάντ βρισκόταν σε άμυνα. Με εξαίρεση μια αμερικανική δημοσκόπηση που τον έδινε νικητή, όλες οι άλλες δημοσκοπήσεις προέβλεπαν την ήττα του.
 
Σύμφωνα με πληροφορίες της Λιμπερασιόν-μεταδίδει το ΑΠΕ- «εθελοντές» των ισλαμικών πολιτοφυλακων (bassidji) αντικατέστησαν την ημέρα των εκλογών ορισμένους αξιωματούχους που ήταν αρμόδιοι για την επεξεργασία των ψήφων. «Η νοθεία αυτή είναι αποτέλεσμα ενός λεπτομερούς, μακιαβελικού σχεδίου, που προετοιμάστηκε εδώ και πολύ καιρό», υπογραμμίζει ο ερευνητής Μισέλ Μακίνσκι.

Ειδικοί από το ιρανικό Υπουργείο Εσωτερικών, τους οποίους επικαλείται η
γαλλική εφημερίδα, υποστηρίζουν ότι τα αποτελέσματα των εκλογών είναι ριζικά διαφορετικά από αυτά που ανακοινώθηκαν. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα αυτά, πρώτος ήλθε ο Μιρ Χοσεϊν Μουσαβί με 19 εκατομμύρια ψήφους (σε σύνολο 42 εκατομμυρίων ψηφισάντων), δεύτερος ο άλλος μεταρρυθμιστής Μεχντί Καρουμπί με 13 εκατομμύρια ψήφους, ενώ ο Αχμαντινεζάντ ήλθε μόλις τρίτος, με 5,7 εκατομμύρια. Κανονικά, λοιπόν, θα έπρεπε να διεξαχθεί δεύτερος γύρος μεταξύ των δύο μεταρρυθμιστών.

Αρχικά, ο ανώτατος θρησκευτικός ηγέτης της χώρας Αλί Χαμενεϊ ήταν
διατεθειμένος να δεχθεί τη νίκη του Μουσαβί. Ο Αχμαντινεζάντ τον έπεισε,
όμως, ότι οι αντίπαλοί του σκόπευαν να περιορίσουν την απόλυτη εξουσία του,
με αποτέλεσμα ο Χαμενεϊ να δεχθεί τους αριθμούς που ο ίδιος ο απερχόμενος
πρόεδρος είχε κατασκευάσει.

Βέβαιη ότι σημειώθηκε νοθεία είναι και η Αζαντέχ Κιαν-Τιεμπό, που διδάσκει
κοινωνιολογία στο πανεπιστήμιο Paris-VV και είναι ειδικός για το Ιράν. Όπως
λέει σε συνέντευξή της στη Λιμπερασιόν, κανείς δεν είναι ευχαριστημένος από
τον Αχμαντινεζάντ, ούτε οι εργάτες ούτε οι έμποροι, οι αγρότες ή η μεσαία
τάξη. Οι μόνοι που μπορεί να τον ψήφισαν είναι το 20% με 30% των ψηφοφόρων που έλαβαν πριν από τις εκλογές σοβαρή οικονομική ενίσχυση.

Βρισκόμαστε λοιπόν μπροστά σ’ένα πραξικόπημα όπου η θεοκρατική πλευρά του καθεστώτος ανέτρεψε τη δημοκρατική του πλευρά. Και το ερώτημα είναι: πώς θα μπορέσει μια κυβέρνηση χωρίς δημοκρατική νομιμότητα να διαπραγματευτεί με τις Ηνωμένες Πολιτείες;

«Μετά το πραξικόπημα αυτό, ο κόσμος δεν έχει πλέον καμιά ελπίδα», τονίζει η Κιαν-Τιεμπό. «Εφαγαν ένα τέτοιο χαστούκι, που έχουν αποσυντονιστεί πλήρως. Αλλά δεν θα σωπάσουν εύκολα. Διαδηλώσεις δεν γίνονται μόνο στην Τεχεράνη, αλλά και στη Σιράζ, στο Ισπαχάν, στο Ζαχεντάν. Μαζί με τους νέους και τις γυναίκες, διαδηλώνουν και οι θρησκευτικές και εθνοτικές μειονότητες». Βρισκόμαστε λοιπόν μπροστά σε μια επανάσταση; Αυτό ήταν που φοβόντουσαν πριν από τις εκλογές οι Φρουροί της Επανάστασης, με τον αρχηγό τους Γιαντολάχ Τζαβανί να δηλώνει ότι δεν πρόκειται να επιτραπεί μια «βελούδινη επανάσταση» ανάλογη με εκείνη που ανέτρεψε τον κομμουνισμό στην Τσεχοσλοβακία. Προς το παρόν, πάντως, το στρατόπεδο των μεταρρυθμιστών απαιτεί απλώς να γίνει σεβαστό το πραγματικό αποτέλεσμα των εκλογών. Καμιά στιγμή δεν αμφισβήτησε τη νομιμότητα του ισλαμικού καθεστώτος. Μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, μάλιστα, οι δύο μεταρρυθμιστές ζήτησαν αμέσως να συναντηθούν με τον ανώτατο θρησκευτικό ηγέτη.
 
Δεν συμβαίνει το ίδιο με ένα μεγάλο μέρος της νεολαίας, που αμφισβητεί
ευθέως τις ισλαμικές αξίες και θέλει να ζήσει πιο ελεύθερα, με λιγότερες
απαγορεύσεις. Το πρόβλημα είναι ότι δεν διαθέτει οργανωτικό μηχανισμό, ούτε καν υπόγειο. Το μεταρρυθμιστικό στρατόπεδο είναι διχασμένο, δεν έχει κόμματα για να το εκπροσωπήσουν, παρά μόνο ένα φοιτητικό κίνημα. Οι οπαδοί του Μαχμούντ Αχμαντινεζάντ είναι καλύτερα οργανωμένοι.

Σήμερα υπάρχουν στο Ιράν δύο στρατόπεδα, γράφει ο Ζαν-Πιερ Περέν στη
Λιμπερασιόν. Η ήττα του Αχμαντινεζάντ δεν σημαίνει ότι στερείται μιας
σοβαρής εκλογικής βάσης, που ακολουθεί τα εθνικιστικά του συνθήματα. Μαζί
του είναι και οι bassidji, γύρω στα 2 εκατομμύρια άτομα, οργανωμένοι σε
παραστρατιωτικά σώματα. Το άλλο στρατόπεδο προσπαθεί να αποφύγει τη ρήξη.

Και έχει ένα σοβαρό ηγέτη, τον Μουσαβί, που χρημάτισε πρωθυπουργός στη
διάρκεια του πολέμου με το Ιράκ. Ισως να είναι μαζί του και ένα μέρος των
Φρουρών της Επανάστασης, που προς το παρόν δεν έχουν εμπλακεί στη σύγκρουση.