[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Μια άλλη Αθήνα

Κάθησα Κυριακή βράδυ με άλλες τέσσερις «κόρες» στο κλασικό, πάλαι ποτέ αριστοκρατικό, ζαχαροπλαστείο στο κέντρο της Αθήνας, από το οποίο είχα τόσες αναμνήσεις από την παιδική μου ηλικία. Εκεί που με πήγαινε για νουγκατίνα η μαμά και η θεία κάποια μακρινά Σάββατα και Κυριακές, όταν φορούσαν εκείνα τα θηλυκά φορέματα του ΄60, που είναι και τώρα στη μόδα, τα μικρά καπέλα και τις καρφίτσες που θαύμαζα στο πέτο του παλτού τους. Ήταν μετά τη βόλτα στο Ζάππειο, τη συναυλία στον Παρνασσό ή τον παιδικό κινηματογράφο. Εκεί πηγαίναμε πιο συχνά, γιατί ήταν κοντά, αν και με τον αδελφό μου προτιμούσαμε το φοβερό «παγωτό της φωτιάς» στην πλατεία στο Κεφαλάρι. Θυμάμαι γύρω μου το ξύλινο παλιό ντεκόρ με τους καθρέπτες και τους γωνιακούς καναπέδες, τα μικρά τραπεζάκια, τα κομψά αθηναϊκά ζευγάρια, τους γνωστούς διανοούμενους και τις οικείες φυσιογνωμίες των ηλικιωμένων σερβιτόρων. Πήγα πριν από χρόνια και τον δικό μου γιο εκεί, για ένα γλυκό ύστερα από ένα παιδικό θέατρο, κάπως σαν φόρο τιμής στο παρελθόν.

Έτσι, όταν οι φίλες μού έκλεισαν ραντεβού σε αυτό το «ανακαινισμένο» ζαχαροπλαστείο, πήγα πετώντας να συναντήσω αγαπημένες αναμνήσεις. Τίποτα, όμως, δεν ήταν ίδιο. Μπορεί τα χρώματα να είχαν διατηρηθεί στους ίδιους τόνους, αλλά ο κόσμος, η ατμόσφαιρα, το σέρβις, τα προσφερόμενα είδη, δεν είχαν τίποτα από εκείνη τη φινέτσα. Στον τεράστιο γυάλινο πάγκο, όπου κάποτε θυμάμαι τα υπέροχα γλυκά, είδα να δεσπόζουν μεταλλικά δοχεία με αλλαντικά, τυριά και σάλτσες, που γεμίζουν κατά παραγγελία τα σάντουιτς. Κατάλαβα ότι είχε απλώς χρησιμοποιηθεί το καλό όνομα για να «ντυθεί» μια ακόμα φαστφουντάδικη επιχείρηση.

Πληρώσαμε δέκα ευρώ την κάθε πάστα (παρακαλώντας να μας φέρουν μαζί ένα ποτήρι νερό!), καθισμένες σε άβολες μοντέρνες καρέκλες, ακούγοντας τον απόηχο των καβγάδων των μεταναστών και τους θορύβους (αλλά και τις ευωδίες!) του σκουπιδιάρικου του Δήμου, που θεώρησε καλό στις 11 το βράδυ της Κυριακής να μαζέψει τα σκουπίδια από τον πιο κεντρικό πεζόδρομο της Αθήνας. Απέναντι, μας κοίταζε μελαγχολικά ένα άλλο παλιό αθηναϊκό στέκι, το άλλοτε καφενείο με τις σκούρες ξύλινες βιτρίνες, που στεκόταν τώρα φανταχτερό ως κοσμηματοπωλείο για τις γυναίκες των γκόλντεν μπόις.

Καλύτερα λοιπόν να αφήνει κανείς τις καλές αναμνήσεις άθικτες…