Οι μετεωρίτες έδωσαν ζωή στη Γη

Με το «διαστημικό ταχυδρομείο», παραδόθηκαν στη Γη οι πρώτες ύλες για να γίνει ο πλανήτης μας κατοικήσιμος. Άγγλοι ειδικοί υποστηρίζουν πως εξαιτίας ενός καταιγισμού μετεωριτών πριν από 4 δισ. χρόνια, διασκορπίστηκαν στη Γη τεράστιες ποσότητες νερού, με τη μορφή υδρατμών και διοξειδίου του άνθρακα και η Γη έγινε ζεστή και υγρή, σαν θερμοκοιτίδα, κάτι που ευνόησε την ανάπτυξη της ζωής.

Όταν ένας μετεωρίτης εισέρχεται στην ατμόσφαιρα κάποιου πλανήτη, τότε η υπερβολική θερμότητα που αναπτύσσεται, εξαναγκάζει ορισμένα από τα ορυκτά και οργανικά στοιχεία που υπάρχουν στο εξωτερικό του περίβλημα, να εξατμιστούν υπό τη μορφή νερού και διοξειδίου του άνθρακα. Στη συνέχεια, ύστερα από λίγα δευτερόλεπτα, ο μετεωρίτης διαλύεται και πέφτει στο έδαφος.

Στη διάρκεια της ζωής του πλανήτη μας, αμέτρητοι μετεωρίτες έχουν πέσει στη ξηρά ή τη θάλασσα. Μάλιστα, πριν από 4 δισεκατομμύρια χρόνια ο ρυθμός με τον οποίο τέτοια ουράνια σώματα έπεφταν στη Γη ήταν καταιγιστικός.

Ο βομβαρδισμός. Εκείνη την εποχή, περίπου 500 εκατομμύρια χρόνια αφότου είχε σχηματιστεί η Γη, υπήρξε μια περίοδος που ονομάζεται Τελευταίος Σφοδρός Βομβαρδισμός, διάρκειας περίπου 20 εκατομμυρίων ετών, κατά την οποία ο πλανήτης μας δέχτηκε εκατομμύρια διαστημικούς βράχους σε κάθε του σημείο. Από τον βομβαρδισμό δεν γλίτωσαν ούτε το φεγγάρι ούτε ο κοντινός Άρης.

Ορισμένα υπολείμματα μετεωριτών που πιστεύεται ότι προέρχονται από εκείνη την αρχέγονη περίοδο εξετάστηκαν πρόσφατα από επιστήμονες του Ιmperial College του Λονδίνου. Οι Άγγλοι ειδικοί πίστευαν ότι οι ποσότητες νερού που εξατμίζονταν κατά την είσοδο των μετεωριτών στην ατμόσφαιρα της Γης, θα μπορούσαν να αυξήσουν τις ποσότητες νερού στον πλανήτη μας. Επιπλέον, σκέφτηκαν ότι το διοξείδιο του άνθρακα που απελευθερωνόταν με τον ίδιο τρόπο από τους μετεωρίτες, θα λειτουργούσε όπως τα αέρια που συμβάλλουν στο φαινόμενο του θερμοκηπίου και έτσι θα παγιδευόταν μέρος της ηλιακής ακτινοβολίας στη Γη, με αποτέλεσμα ο πλανήτης μας να γίνει θερμότερος.

Οι αποδείξεις. Αυτό που έμενε να αποδειχτεί ήταν αν οι με τεωρίτες μπορούσαν πράγματι να απελευθερώσουν μέσα σε 20 εκατομμύρια χρόνια, μεγάλες ποσότητες νερού και διοξειδίου του άνθρακα ώστε να αναπτυχθούν στη Γη συνθήκες πρόσφορες για τη δημιουργία ζωής. Έτσι λοιπόν, χρησιμοποιώντας 15 απομεινάρια από μετεωρίτες, οι επιστήμονες εφάρμοσαν μια νέα τεχνική που αποκαλείται πυρόλυση FΤΙR. Με τη μέθοδο αυτή οι ειδικοί διοχέτευσαν ηλεκτρισμό στα απομεινάρια των μετεωριτών και τους έκαψαν σε θερμοκρασία 20.000 βαθμών Κελσίου για να δουν τι είδους αέρια εκλύονται. Στη συνέχεια υπολόγισαν τις ποσότητες αυτών των αερίων.

Αυτό που διαπίστωσαν ήταν ότι κάθε μετεωρίτης μπορούσε να απελευθερώσει ποσότητα υδρατμών ίση περίπου με το 12% της μάζας του και ποσότητα διοξειδίου του άνθρακα ίση με το 6% της μάζας του. Όπως ανέφεραν στην επιστημονική επιθεώρηση «Geochimica et Cosmochimica Αcta», οι ποσότητες υδρατμών και διοξειδίου του άνθρακα που υπολογίστηκαν, δεν θα ήταν ικανές να αλλάξουν τη φυσιογνωμία του πλανήτη μας, εφόσον διασκορπίζονταν στη Γη από πτώσεις μερικών μετεωριτών. Αν όμως επρόκειτο για μια βροχή μετεωριτών διάρκειας 20 εκατομμυρίων ετών, τότε το πράγμα αλλάζει.

Καθοριστικό ρόλο. Έτσι, με τη βοήθεια υπολογιστικών μοντέλων οδηγήθηκαν στο συμπέρασμα ότι περίπου 10 δισεκατομμύρια τόνοι διοξειδίου του άνθρακα και 10 δισεκατομμύρια τόνοι υδρατμών διασκορπίζονταν στη νεοσύστατη ατμόσφαιρα της Γης, κάθε χρόνο, επί 20 εκατομμύρια χρόνια. Επομένως κατά τους Άγγλους επιστήμονες, ο καταιγισμός μετεωριτών εκείνη την εποχή, διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία πρόσφορων συνθηκών για τη δημιουργία της ζωής στη Γη.

«Δεν θα ήταν λάθος να πούμε ότι οι ποσότητες υδρατμών και διοξειδίου του άνθρακα που οφείλονται αποκλειστικά και μόνο σε αυτόν τον βομβαρδισμό ήταν αρκετές για να δώσουν ώθηση στη Γη ώστε να αρχίσει να γίνεται κατοικήσιμη» λέει την εφημερίδα «Los Αngeles Τimes», ο συγγραφέας της μελέτης Ρίτσαρντ Κουρτ, καθηγητής Επιστημών της Γης στο Ιmperial College.

Δημιούργησαν 22.000 κρατήρες με διάμετρο άνω των 20 χιλιομέτρων

Τουλάχιστον 22.000 κρατήρες με διάμετρο μεγαλύτερη από 20 χιλιόμετρα θα πρέπει να δημιούργησαν στη Γη οι μετεωρίτες που έπεσαν πριν από 4 δισ. χρόνια, κατά τον Τελευταίο Σφοδρό Βομβαρδισμό. Εξαιτίας όμως των γεωφυσικών διεργασιών και την κίνηση των ηπείρων που ποτέ δεν σταμάτησε, τα ίχνη τους χάθηκαν. Αντιθέτως στο φεγγάρι, όπου δεν υπάρχει ατμόσφαιρα και η επιφάνειά του παραμένει αναλλοίωτη εδώ και εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια, υπάρχουν ακόμη οι περίπου 6.000 κρατήρες από την εποχή εκείνη.

Οι επιστήμονες προσπαθούν εδώ και πολλά χρόνια να καταλάβουν για ποιον λόγο η Γη είναι τόσο πλούσια σε νερό, ενώ άλλοι πλανήτες στο ηλιακό μας σύστημα είναι άνυδροι. Ο καθηγητής Ρίτσαρντ Κουρτ λέει ότι οι μετεωρίτες, εξαιτίας της χημικής τους σύστασης, θεωρείται ότι συνέβαλαν στον εφοδιασμό της Γης με νερό.

«Τώρα έχουμε στη διάθεσή μας τα δεδομένα που μας δείχνουν πόσο πολύ νερό με τη μορφή υδρατμών και διοξείδιο του άνθρακα απελευθερώθηκαν κατευθείαν στην ατμόσφαιρα από τους μετεωρίτες. Τα αέρια αυτά θα πρέπει άρχισαν αμέσως να θερμαίνουν τον πλανήτη και να ενεργοποίησαν τον κύκλο του νερού».

Και στον Άρη. Όμως σε αντίθεση με τη Γη, ο Άρης δεν είχε την ίδια τύχη. Η Γη διαθέτει ρευστό πυρήνα και για τον λόγο αυτό έχει και μαγνητικό πεδίο. Ο Άρης δεν έχει μαγνητικό πεδίο και έτσι είναι απροστάτευτος απέναντι στη βλαβερή ηλιακή ακτινοβολία που καταστρέφει την ατμόσφαιρα. Ο Κόκκινος Πλανήτης έμεινε χωρίς ατμόσφαιρα με το πέρασμα του χρόνου, ενώ η μείωση της ηφαιστειακής δραστηριότητας ψύχρανε την επιφάνειά του.

Εικάζεται ότι κάποιες από τις ποσότητες νερού που υπήρχαν εκεί- ενδεχομένως να επρόκειτο για θάλασσες- υποχώρησαν στους πόλους και να μετατράπηκαν σε πάγο.