100.000 Έλληνες απειλεί η κολπική μαρμαρυγή

Εκατό χιλιάδες Έλληνες πάσχουν από κολπική μαρμαρυγή, τη συχνότερη καρδιακή αρρυθμία.

«Υπολογίζεται ότι όλοι οι άνθρωποι μετά τα 30 χρόνια εκδηλώνουν κατά περιόδους μία, έστω ασήμαντη, διαταραχή του καρδιακού ρυθμού», επισημαίνει ο καθηγητής Καρδιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης και πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Αρρυθμιών κ. Παναγιώτης Βάρδας.

«Η συχνότερη τέτοια διαταραχή, η οποία είναι καλοήθης, ακούει στο όνομα έκτακτη συστολή. Είναι σπάνιο να συναντήσεις άνθρωπο της μέσης ηλικίας ή μεγαλύτερο που να μην παρουσιάζει μία ή περισσότερες έκτακτες συστολές στο εικοσιτετράωρο».

Τι είναι όμως η καρδιακή αρρυθμία; «Είναι κάθε διαταραχή, κάθε παρεμβολή στην ομαλή διαδοχή των φυσιολογικών παλμών της καρδιάς μας, από μία ή περισσότερες συστολές που προέρχονται από έναν παθολογικό καρδιακό μηχανισμό», απαντά ο κ. Βάρδας.

Ο κανονικός ρυθμός της καρδιάς μας, ένα φαινόμενο με περιοδικότητα (50-100 παλμοί το λεπτό κατά την ηρεμία), δημιουργείται σε μία μικρή- περίπου στο μέγεθος φακής- περιοχή της καρδιάς, με ειδικά κύτταρα: τον φλεβόκομβο. «Τα φλεβοκομβικά κύτταρα διακρίνονται για την εξαιρετική ιδιότητά τους να παράγουν περιοδικά ένα ηλεκτρικό ερέθισμα», εξηγεί ο κ. Βάρδας.

Εάν οι έκτακτες αρρυθμίες δημιουργούνται στο άνω τμήμα της καρδιάς ονομάζονται κολπικές και εάν δημιουργούνται στο κατώτερο, ονομάζονται κοιλιακές. Γενικά οι κολπικές είναι ηπιότερες από τις κοιλιακές έκτακτες συστολές.

Συμπεράσματα μελετών

Το 10-20% του πληθυσμού υπολογίζεται ότι πάσχει μετά τα 65 χρόνια από κολπική μαρμαρυγή.
«Ταξινομείται στις μη επικίνδυνες για τη ζωή, αν και αυξάνει κατά 5 φορές τον κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου», λέει ο κ. Βάρδας. «Η αρρυθμία αυτή κυρίως περιορίζει σημαντικά την ποιότητα ζωής του ασθενούς».

Η αρρυθμία έχει στην αρχή παροξυσμικό χαρακτήρα. Προοδευτικά, τα επεισόδια πυκνώνουν, διαρκούν περισσότερο και κάποτε η αρρυθμία γίνεται μόνιμη.

«Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει σημαντική πρόοδος στην κατανόηση των μηχανισμών της κολπικής μαρμαρυγής και στη θεραπεία τους», υπογραμμίζει ο καθηγητής. «Πιστεύουμε λοιπόν ότι η καρδιοπηξία (ablation) είναι η κατάλληλη θεραπεία για νέους και μεσήλικους ασθενείς με φυσιολογική καρδιά και παροξυσμική κολπική μαρμαρυγή. Τα φάρμακα, όπως η προπαφενόνη και κυρίως η αμιοδαρόνη, φαίνεται να αποδίδουν κυρίως στην αρχική φάση της παροξυσμικής αρρυθμίας. Ένα νέο φάρμακο, η δρονεδαρόνη, αναμένεται με ενδιαφέρον τους επόμενους μήνες».

Οι μελέτες συμπεραίνουν:

– Η κολπική μαρμαρυγή χρειάζεται προσοχή από τη στιγμή που θα εμφανιστεί, γιατί ένας μεγάλος αριθμός επεισοδίων εμφανίζεται χωρίς συμπτώματα και- μολονότι είναι επικίνδυνα για πρόκληση εγκεφαλικού επεισοδίου- παραμένουν χωρίς θεραπεία.

– Η μεγάλη πλειονότητα των ασθενών χρειάζεται να θεραπεύεται με αντιπηκτικά.

– Τα πρώτα κυρίως επεισόδια της κολπικής μαρμαρυγής χρειάζεται να ανατάσσονται στο συντομότερο δυνατό διάστημα.

– Όταν η αρρυθμία γίνεται χρόνια, δεν είναι πια πρώτη προτεραιότητα η ανάταξή της. Αντίθετα, χρειάζεται ένας ειδικός για να μεριμνήσει ώστε η καρδιά να πάλλεται με μέση συχνότητα ηρεμίας έως 80 σφύξεις το λεπτό (έστω ακανόνιστα) και ο ασθενής να λαμβάνει αντιπηκτικά.