[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ο ξεπεσμός του ρατσισμού

Προσπάθησα με πάθος να πείσω- και δεν τα κατάφερα- τον καλό φίλο μου, που ψήφιζε παλιά προοδευτικά, να μη ρίξει την ψήφο του στο ακροδεξιό κόμμα. Το επιχείρημά του ήταν: «Και ποιος θα διώξει τους μετανάστες;». Το ίδιο σκέφτηκαν και εκατομμύρια άλλοι Ευρωπαίοι στις προχθεσινές εκλογές.

Πρέπει να ομολογήσω ότι ήμουν κι εγώ πάντα επιφυλακτική με τους μετανάστες στη χώρα μου και πολύ θυμωμένη με τους πολιτικούς εκείνους που άνοιξαν ανεξέλεγκτα τις πόρτες πριν από χρόνια. Έτσι, υποστήριζα τα δίκια τους περισσότερο γιατί ήταν «πολιτικά ορθό» και λιγότερο από την καρδιά μου. Έως ότου χρειάστηκε πρόσφατα να βρω μια γυναίκα να μείνει με τους ηλικιωμένους συγγενείς μου (τι θα γινόταν άραγε χωρίς αυτές η τρίτη ηλικία στην Ελλάδα, με το διαλυμένο σύστημα υγείας και την ανύπαρκτη κατ΄ οίκον νοσηλεία;).

Πολλές γυναίκες από το πρώην ανατολικό μπλοκ, λοιπόν, παρήλασαν από το σπίτι ή μου έδωσαν ραντεβού στο Μετρό ή σε καφέ για να μιλήσουμε. Κάθε μία είχε μια ολόκληρη ιστορία- σαν παραμύθι- να μου πει. Όχι αμέσως, όχι για να με κάνουν να τις λυπηθώ, αλλά σιγά- σιγά, με το τσιγκέλι. Η τριαντατριάχρονη ευγενική Μάγια από τη Γεωργία, που έχει σπουδάσει Γερμανική Φιλολογία, δεν θέλει να παίρνει ρεπό ούτε τις Κυριακές. Το μόνο που ζήτησε ήταν ένα μικρό δωμάτιο για να διαβάζει ήσυχα το βράδυ. Η σαραντάχρονη Λούντα από την Ουκρανία, πρώην φυσικοθεραπεύτρια, προσπαθεί να κρύψει την ανασφάλειά της και την αγωνία της να βρει ένα σπίτι για να μείνει.

Κρατά σφιχτά την πλαστική τσάντα της, χαμογελά δειλά και ζητά συγγνώμη που δεν μπορεί να μιλήσει ακόμη καλά τη γλώσσα μας. Σκέφτηκα μετά ποιο χαρακτηριστικό ήταν κοινό σε όλες αυτές τις γυναίκες: η αξιοπρέπεια… Συγκεντρωμένες στην Καλλιθέα, στο Μεταξουργείο, στα Πατήσια, προσπαθούν απλώς να επιβιώσουν υποστηρίζοντας η μία την άλλη.

Μια φίλη μού είπε για τη Βουλγάρα που ήταν πρίμα μπαλαρίνα στη χώρα της και πέρυσι φρόντιζε την υπέργηρη θεία της στον Χολαργό. Έως ότου δεν άντεξε στη νέα πραγματικότητα, έπαθε νευρική κρίση και τα βρόντηξε. Την είδε μια μέρα να περπατά στη Λεωφόρο Βουλιαγμένης ξυπόλητη και με χαμένο βλέμμα…

Μόνο μερικά απογεύματα έφθασαν για να σπάσουν οι προκαταλήψεις μου. Μήπως μέσα στo μεταναστευτικό αυτό χάος, μόνο η ανθρώπινη επαφή μπορεί να μας σώσει από τον ξεπεσμό του ρατσισμού;