Γνώμη

Αντίπαλοι κόσμοι
Του Μανώλη Σαριδάκη

Είναι περίεργο το περιβάλλον του ποδοσφαίρου. Από τη μια έχει κυνισμό, διακίνηση δισεκατομμυρίων, αλαζονεία, υστεροβουλία, ισχύ, πολιτικές βλέψεις και θέσεις, τεράστια προβολή. Και από την άλλη, συναισθήματα, ευαισθησίες, ιδεολογία, πάθος, ενθουσιασμό, φανατισμό, έρωτα, βία… Στον έναν κόσμο ανήκουν πρωθυπουργοί, εφοπλιστές, μεγιστάνες, μεγαλοπαράγοντες, λαθρέμποροι, απατεώνες, χιλιάδες λαμόγια και υποταχτικοί. Στον αντίποδα ανήκουν ιδεολόγοι, παθιασμένοι, εύποροι, φτωχοί, πρεζόνια, λούμπεν, «αρρωστάκια»…

Οι πρώτοι «πουλάνε και τη μάνα τους άμα λάχει», γιατί το ποδόσφαιρο είναι μπίζνες, χρήμα, εταιρική χρήση. Οι δεύτεροι, καταριούνται, αναθεματίζουν, βλαστημάνε και, ενίοτε, πλακώνονται, σπάνε και βαράνε!

Γεννάται λοιπόν, το ερώτημα: Ποιο ποδόσφαιρο θέλουμε τελικά; Αυτό των συμφερόντων, των χορηγών, των τηλεοπτικών δικαιωμάτων, του Στοιχήματος; Ή αυτό της ιδεολογίας, της αγάπης, της θυσίας, του ρομαντισμού, της τρέλας, των βίαιων φαινομένων;

Η απάντηση δεν είναι εύκολη. Διότι χωρίς λεφτά, «δουλειά δεν γίνεται». Και, χωρίς ιδεολογία, αγάπη, προσέλευση, συμμετοχή των φιλάθλων, τα γήπεδα θα είναι άδεια και θα μοιάζουν με μαυσωλεία: Πανέμορφα, αλλά παγωμένα…

Για να τελειώνουμε. Από τη μια έφτασε ο πρωθυπουργός της Ιταλίας Μπερλουσκόνι (παράλληλα ιδιοκτήτης της Μίλαν) να πουλάει το ίνδαλμα της ομάδας Κακά στη Ρεάλ και να υποχρεώνει τον αντιπρόεδρο Γκαλιάνι να δηλώσει ότι «τα νούμερα (τα 70 εκατ. ευρώ δηλαδή που πρόσφεραν οι Ισπανοί) δεν πρέπει να συγκρίνονται με την καρδιά».

Και από την άλλη έχουμε την Μπαρτσελόνα, πρωταθλήτρια Ευρώπης, που διαφημίζει τη UΝΙCΕF στη φανέλα της, πληρώνοντας μάλιστα γι΄ αυτή τη διαφήμιση! Η Μπάρτσα πέτυχε το ακατόρθωτο. Συμβίβασε τους δύο κόσμους του ποδοσφαίρου. Λεφτά, φήμη, ισχύ, έρωτα και ιδεολογία. Εμείς, άραγε, θα βρούμε κάποτε τη δική μας Μπαρτσελόνα;