Το Πνεύμα του Τόνου

Εποχικά
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Γιατί απορούμε που έγιναν γενική αρχή, σχεδόν δημοκρατικό δικαίωμα, «Τα μπάνια του λαού»; Δος στον Γύφτο κρεβάτι… Αφού εθίσαμε τα πλήθη σε καταναλωτική αποβλάκωση, πανηγυριώτικη άνεση και αδιαφορία για καθετί το πολιτικό. Η προσέλευση στην κάλπη για να ασκηθεί το υπέρτατο δημοκρατικό όχι απλώς δικαίωμα, αλλά χρέος, η ανάληψη ευθύνης έστω εμμέσως για τη διαχείριση των κοινών, αν δεν γίνει παιδιόθεν συνείδηση, αν δεν ζυμωθεί μαζί με την ανάγνωση, τη γραφή και την προπαίδεια (αυτός ήταν άλλωστε ο σκοπός της βασικής εκπαίδευσης των παίδων στην αρχαία Αθήνα) δεν μπορεί να γίνει συνείδηση στα γεράματα ή στην ώριμη εν γένει ηλικία. Είναι εξάλλου πολιτισμικό αγαθό κι όχι μόνο πολιτικά θεσμικό.

Ακούσατε ένα γρυ περί πολιτισμού στο διαβόητο debate; Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς γιατί δεν υπάρχει επίσημη ευρωπαϊκή πολιτική για τον Πολιτισμό; Ό,τι ενισχύεται, γίνεται με καθαρά οικονομίστικα κριτήρια.

Είναι όμως πρόβλημα Πολιτισμού η συμμετοχή στις θεμελιώδεις δημοκρατικές διαδικασίες.

Στη θέση του «απέχω» οι αρχαίοι στωικοί και οι σκεπτικιστές αντέτασσαν το «επέχω και διασκέπτομαι», δηλαδή «κρατώ αποστάσεις χωρίς να αποδιδράσκω και μελετώ, στοχάζομαι για τα γενόμενα».

Σήμερα κι αν κάποιοι επέχουν, απεχθάνονται οποιαδήποτε απόπειρα διασκέψεως.